ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସମାନ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଘବଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନ ପରେ, ଜ୍ଞାନୀ ଶରଭଙ୍ଗ ପୁନି ଭକ୍ତିଭାବରେ କହିଲେ, “ହେ ରାମ, ଏଠାରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ତପସ୍ବୀ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ତେଜସ୍ବୀ ମୁନି ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣ ବସନ୍ତି, ଯିଏ ଅରଣ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଶୁଭ୍ର ଆଶ୍ରମରେ ନିୟମିତ ଜୀବନ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି। ସେ ତୁମ ପାଇଁ ବଡ଼ ଉପକାର କରିପାରିବେ। ତୁମେ ସେ ତପସ୍ବୀ ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଅ, ତାଙ୍କର ପବିତ୍ର ଆଶ୍ରମରେ, ଏହି ମନୋହର ଅରଣ୍ୟ ଅଞ୍ଚଳରେ। ସେ ତୁମ ପାଇଁ ଅବସ୍ଥାନର ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଦେବେ। “ହେ ରାମ, ଏହି ମନ୍ଦାକିନୀ ନଦୀକୁ ତଟରେ ଚାଲିଯାଅ, ତାହାର ବିପରୀତ ଧାରାକୁ ଅନୁସରଣ କର। ଏହି ନଦୀ ଫୁଲ ଓ ତାରା ଦେଇ ଭରିଅଛି। ଏହିପରି ଚାଲିଲେ ତୁମେ ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚିଯିବ। ଏହି ହେଉଛି ପଥ, ହେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋତେ କିଛି ଖ୍ଷଣ ଦେଖ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ସାପ ନିଜ ପୁରୁଣା ଚର୍ମ ପଡ଼ିଦେଇ ଯେପରି ଦେହ ପରିତ୍ୟାଗ କରିଅଛି।” ଏପରି କହି, ତେଜସ୍ବୀ ଶରଭଙ୍ଗ ଅଗ୍ନି ଜାଳିଲେ, ଶୁଭ ମନ୍ତ୍ରରେ ଘୃତ ଆହୁତି ଦେଇ, ସେ ନିଜେ ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କର କେଶ, ଦେହ, ପୁରୁଣା ଚର୍ମ, ଅସ୍ଥି, ମାଂସ ଓ ରକ୍ତ ସବୁକୁ ଦଗ୍ଧ କରିଦେଲା। ତାପରେ, ଶରଭଙ୍ଗ ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡରୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ତେଜସ୍ବୀ, ଯୁବକ ରୂପରେ ବେରିଆସିଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ତେଜରେ ଅତିଶୟ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ। ଏଭଳି ଶରଭଙ୍ଗ, ଅଗ୍ନିହୋତ୍ରୀ, ମହାର୍ଷି ଓ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ଲୋକକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକକୁ ଉଦ୍ଧାର ହେଲେ। ସେଠାରେ, ସେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ସମ୍ପୃକ୍ତମାନେ ସହିତ ଦେଖିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଇ, ତାଙ୍କୁ ସ୍ନେହ ଓ ଆଦର ସହିତ ସ୍ୱାଗତ କଲେ। ଏଉଁପରେ, ଶରଭଙ୍ଗ ସ୍ଵର୍ଗକୁ ଯିବା ପରେ, ଅନେକ ମୁନିମାନେ, ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ରାମଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ଏହି ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିଲେ—ୱୈଖାନସ, ବାଳଖିଲ୍ୟ, ସମ୍ପ୍ରକ୍ଷାଳ, ମରୀଚିପ, ଅନେକ ଅଷ୍ମକୁଟ୍ଟ, ପତ୍ରାହାରୀ, ଦନ୍ତକଳିକା, ଜଳସ୍ଥିତ, ଭୂସୟ୍ୟ, ଅସୟ୍ୟ, ଦିଗ୍ବାସ, ଜଳାହାରୀ, ଵାୟୁଭକ୍ଷ, ଖଚର, ଭୂଚର, ଉଦ୍ଧିଷ୍ଠିତ, ନିର୍ଯାତିନ୍ଦ୍ରିୟ, ଉଦକଲିନ୍ନବାସା, ଜପନିଷ୍ଠ, ତପୋନିଷ୍ଠ, ପଞ୍ଚତପାସୀ ଓ ଅନେକ ପ୍ରକାର ତପସ୍ବୀ। ସେମାନେ, ଧର୍ମରେ ପାରଙ୍ଗତ ଓ ଧର୍ମଜ୍ଞ ରାମଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଇ କହିଲେ, “ହେ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁବଂଶୀ, ତୁମେ ଏହି ଭୂମିର ରକ୍ଷକ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦେବତାମଧ୍ୟରେ ମଘବାନ୍ (ଇନ୍ଦ୍ର) ପରି। ତୁମର କୀର୍ତ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବ ତିନି ଲୋକରେ ବିଖ୍ୟାତ। ତୁମେ ପିତାପ୍ରତି ଭକ୍ତି, ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମରେ ପ୍ରଚୁର। ଏପରି ମହାତ୍ମା ଧର୍ମପ୍ରେମୀ ତୁମ ପାଖକୁ ଆମେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛୁ, ଦୟାକରି ଆମର ଏହି ଅନୁରୋଧକୁ ମାନିବାକୁ କ୍ଷମା କର। “ଏହି ରାଜ୍ୟର ରକ୍ଷକ ରାଜା, ଯଦି ଅନ୍ୟ ଲୋକଙ୍କୁ ନିଜ ସନ୍ତାନ ପରି ରକ୍ଷା ନକରି, କିନ୍ତୁ ଉପଜନର ଷଷ୍ଠାଂଶ ନେଇଥାଏ, ତେବେ ସେ ମହାପାପ କରିଥାଏ। ଯିଏ ନିଜ ପ୍ରାଣ ପରି, କିମ୍ବା ପ୍ରିୟ ପୁତ୍ର ପରି, ପ୍ରଜାମାନୋଁକୁ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିରେ ରକ୍ଷା କରେ, ସେଉଁଠି ଏକ ସତ୍ୟ ରାଜ୍ୟ ଉପରେ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ। ଏପରି ରାଜା ଦୀର୍ଘ କାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୀର୍ତ୍ତି ପାଏ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକକୁ ଯାଏ, ଏବଂ ସେଠାରେ ସମ୍ମାନ ଲାଭ କରେ। “ଏଉଁପରି ଯେଉଁ ତପସ୍ବୀ ମୂଳ ଓ ଫଳ ଭୋଜନ କରି ଧର୍ମ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧର୍ମର ଚତୁର୍ଥାଂଶ ଏହିପରି ଧର୍ମରେ ରତ ରାଜାଙ୍କୁ ମିଳେ। ଏହି ଅରଣ୍ୟବାସୀ ତପସ୍ବୀମାନେ, ଅଧିକାଂଶ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମ ରକ୍ଷାରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏଠି ରାକ୍ଷସମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିର୍ଯ୍ୟାତନା ଦେଉଛନ୍ତି, ଯେପରି ଅରକ୍ଷିତ ଅଛନ୍ତି। “ଆସ, ଅନେକ ଧୀର ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କ ଦେହ ଦେଖ, ଯେଉଁମାନେ ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିଭିନ୍ନ ଭାବେ ହତ ହେଉଛନ୍ତି। ପମ୍ପା, ଅନୁମନ୍ଦାକିନୀ ଓ ଚିତ୍ରକୂଟ ଅଞ୍ଚଳରେ ଅନେକ ତପସ୍ବୀଙ୍କୁ ନିର୍ମମ ଭାବେ ହତ୍ୟା କରାଯାଉଛି। ଏପରି ଅତ୍ୟାଚାର ଆମେ ସହିପାରୁନାହିଁ, ଏହି ରାକ୍ଷସମାନେ ଅରଣ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି। “ଏହିକାରଣରେ, ଆମେ ତୁମ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛୁ, ହେ ରାମ, ରାକ୍ଷସମାନେ ଯେଉଁ ଆମକୁ ହତ୍ୟା କରୁଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର। ଏହି ଭୂମିରେ ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି ଆମ ପାଖରେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ, ଏହି ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କୁ ଦୂର କରି ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।” ଏହି ସବୁ ଶୁଣି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ କକୁତ୍ସ୍ଥନନ୍ଦନ ରାମ ସମସ୍ତ ତପସ୍ବୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୋତେ ଏପରି ଆଦେଶ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ମୁଁ ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ନୁହେଁ, ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପାଇଁ ଅରଣ୍ୟକୁ ଆସିଛି। ମୋ ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଏହି ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛି, ତୁମକୁ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଅତ୍ୟାଚାରରୁ ମୁକ୍ତ କରିବା ପାଇଁ। ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପାଇଁ ମୋ ଅରଣ୍ୟବାସ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଫଳଦାୟକ ହେବ। ମୁଁ ଚାହେଁ ଯେ, ରାକ୍ଷସ ଶତ୍ରୁମାନୋଁକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିନାଶ କରିବି; ତପସ୍ବୀମାନେ ଏବଂ ମୋ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହିତ ମୋର ପ୍ରତାପ ଦେଖନ୍ତୁ।” ଏପରି ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ନିୟମିତ ରାମ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହିତ ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କ ସହ ଚାଲି, ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇଲେ। ଏଉଁପରେ, ଶତ୍ରୁମାନୋଁକୁ ଦହିଦେବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାମ, ତାଙ୍କ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ସୀତା ସହିତ, ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କ ସହ ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ। ଦୀର୍ଘ ଦୂର ଯାତ୍ରା କରି, ଅନେକ ଜଳବହୁଳ ନଦୀ ଅତିକ୍ରମ କରି, ସେ ଏକ ପବିତ୍ର, ମହାନ ଓ ମେରୁପର୍ବତ ସମାନ ଉଚ୍ଚ ପର୍ବତ ଦେଖିଲେ। ଏପରି ଭାବେ ଦୁଇ ରଘୁବଂଶୀ ଭାଇ, ସୀତା ସହିତ, ନାନା ପ୍ରକାର ଗଛରେ ଭରିଥିବା ଅରଣ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।