ଏହି ଦୃଶ୍ୟରେ, ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ତପସ୍ୱୀଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଓ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଦେଇ, ନିଜ ଘୋଡା ଯୁକ୍ତ ରଥରେ ଆକାଶକୁ ଫେରିଗଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ଚଳିଗଲା ପରେ, ରାଘବ ରାମ ତାଙ୍କ ସାଥୀମାନେ ସହିତ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ଶରଭଙ୍ଗ ମୁନିଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ, ଯିଏ ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡ ପାଖରେ ବସିଥିଲେ। ରାମ, ସୀତା ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଶରଭଙ୍ଗଙ୍କ ପାଦ ପକେଇ, ତାଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ବସିଲେ, ଏବଂ ନିବାସ ଓ ଆମନ୍ତ୍ରଣ ଗ୍ରହଣ କରିଲେ। ତାପରେ, ରାଘବ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆଗମନ ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, ଏବଂ ଶରଭଙ୍ଗ ତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଘଟଣା କଥା କହିଦେଲେ। ଶରଭଙ୍ଗ କହିଲେ, “ଏହି ଇନ୍ଦ୍ର, ରାମ, ମୋତେ ବର ଦେଇଛନ୍ତି ଓ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକକୁ ନେଇଯିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ଯାହା ଦ୍ରଢ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ ଓ ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ନଥିଲେ ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିବା ଅତି କଷ୍ଟକର। ତୁମେ ଏଠାରେ ଥିବାକୁ ଜାଣି, ରାମ, ମୁଁ ତୁମେ ଦେଖିବା ପୂର୍ବରୁ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକକୁ ଯିବାକୁ ଚାହିଲି ନାହିଁ। ଏବେ ତୁମେ ମୋ ସାକ୍ଷାତ ହେଲେ, ମହାତ୍ମା ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ମୁଁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବି। ମୁଁ ଅମୃତ ଓ ଶୁଭ ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛି; ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଦିବ୍ୟ ଲୋକ ତୁମେ ଗ୍ରହଣ କର।" ଏପରି ଶରଭଙ୍ଗଙ୍କୁ ଶୁଣି, ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ରାଘବ କହିଲେ, “ମହାମୁନି, ମୁଁ ନିଜେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଜିତିବି; ମୋ ଇଚ୍ଛା ଏଠି ଅରଣ୍ୟରେ ନିବାସ କରିବା, ଯେପରି ଆପଣ କହିଛନ୍ତି।” ରାଘବଙ୍କ ଉତ୍ତର ଶୁଣି, ବିଦ୍ୱାନ ଶରଭଙ୍ଗ ପୁନି କହିଲେ, “ଏଠି ଅରଣ୍ୟରେ ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣ ନାମକ ଏକ ତପସ୍ୱୀ ରହିଛନ୍ତି, ଯିଏ ତପସ୍ୟାରେ ନିଷ୍ଠ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ; ସେ ତୁମେ ଅଧିକ ଉପକାର କରିପାରିବେ। ତୁମେ ତାଙ୍କ ଶୁଭ ଆଶ୍ରମକୁ, ଅରଣ୍ୟର ମନୋହର ସ୍ଥାନକୁ ଯାଉ; ସେ ତୁମେ ନିବାସ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଦେବେ।" “ମନ୍ଦାକିନୀ ନଦୀକୁ ତାଳି, ତାର ସ୍ରୋତବିପରୀତ ଯାଉ; ଏହି ନଦୀ ଫୁଲ ଓ ତାରା ଅନ୍ତରେ ଭରିଛି, ତୁମେ ଏହି ପଥରେ ଯାଉ, ଏବଂ ଗନ୍ତବ୍ୟ ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚିବ। ଏହା ହେଉଛି ତୁମର ପଥ, ରାମ; ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମୋତେ ଦେଖ, ଯେପରି ଅଜଗର ତାହାର ପୁରୁଣା ଚମଡ଼ ସାଉଡ଼ି ଦେଇଥାଏ, ସେପରି ମୁଁ ମୋ ଶରୀର ଛାଡ଼ିବି।” ଏପରି କହି, ଶରଭଙ୍ଗ ଅଗ୍ନି ଜଳାଇ, ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଘୃତ ଆହୁତି ଦେଲେ, ଏବଂ ତପସ୍ୱୀ ଶରଭଙ୍ଗ ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସମୟରେ ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କ ଚୁଲ ଓ ଶରୀର, ପୁରୁଣା ଚମଡ଼, ହାଡ଼, ମାଂସ ଓ ରକ୍ତକୁ ଦହିଦେଲା। ତାପରେ, ଶରଭଙ୍ଗ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ବୟସ୍କ ଯୁବକ ଭଳି ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡରୁ ଉଠିଲେ, ତାଙ୍କ ଦୀପ୍ତି ପ୍ରଭା ଫୁଟିଉଠିଲା। ସେ ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡ, ଅଗ୍ନିହୋତ୍ରୀ, ମହାମୁନି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଲୋକକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକକୁ ଉଡ଼ିଗଲେ। ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶରଭଙ୍ଗ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ସହିତ ତାଙ୍କ ଅଟେଣ୍ଡେଣ୍ଟମାନେ ଦେଖିଲେ; ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦ ଓ ଆଶ୍ରୟ ଦେଲେ। ଏହା ପରେ, ଶରଭଙ୍ଗ ଶ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବା ପରେ, ବିଭିନ୍ନ ତପସ୍ୱୀମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ଦୀପ୍ତିମାନ କକୁତ୍ସ୍ଥ ବଂଶର ରାମଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ତପସ୍ୟାରେ ନିଷ୍ଠ ଥିଲେ—ୱୈଖାନସ, ବାଲଖିଲ୍ୟ, ସମ୍ପ୍ରକ୍ଷାଳ, ମରୀଚିପ, ଅଶ୍ମକୁଟ୍ଟ, ପତ୍ର ଖାଇଥିବା ତପସ୍ୱୀ, ଦାନ୍ତକୁ ମସଲା ଭାବରେ ବ୍ୟବହାର କରୁଥିବା, ଜଳରେ ବିଲିନ ଥିବା, ଭୂମିରେ ଶୁଇ ନଥିବା, ଖୋଲା ଜାଗାରେ ବସିଥିବା, ଜଳ ଓ ବାୟୁ ଉପରେ ଜୀବନ ଯାପନ କରୁଥିବା, ଆକାଶରେ ବସିଥିବା, ଭୂମିରେ ଶୁଇଥିବା, ଉପରେ ଉପରେ ବସିଥିବା, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିବା, ଭିଜା କପଡ଼ ପିନ୍ଧିଥିବା, ଜପ ଓ ତପସ୍ୟାରେ ନିଷ୍ଠ ଥିବା, ପଞ୍ଚ ତପସ୍ୟା ପ୍ରକ୍ଷାଳ କରୁଥିବା ମୁନିମାନେ ଥିଲେ। ଏହି ତପସ୍ୱୀମାନେ ଧର୍ମରେ ପାରଙ୍ଗତ ରାମଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ, “ତୁମେ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥୀ, ଏ ଭୂମିର ରକ୍ଷକ ଓ ପ୍ରଥମ; ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଘବନ ଭଳି। ତୁମର ଯଶ ଓ ପ୍ରତାପ ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ତୁମେ ପିତାପ୍ରତି ଭକ୍ତି, ତ୍ରୁତି, ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠ ଅଛ। ମୁଁ ମହାତ୍ମା ଓ ଧର୍ମଜ୍ଞ ତୁମେଠାରେ ଆସିଛି, ରକ୍ଷା ଚାହୁଁଛି; ମୋର ଏହି ବିନୟକୁ ମାନିବା। ଏକ ରାଜା ଯଦି ଚଷା ଉପଜିର ଷଷ୍ଠାଂଶ ନେଇ ଲୋକଙ୍କୁ ନିଜ ସନ୍ତାନର ଭଳି ରକ୍ଷା କରୁନାହିଁ, ତେବେ ତାଙ୍କର ମହା ଅଧର୍ମ ହେବ। ଯିଏ ନିଜ ଜୀବନ ଭଳି, ଜନସମୁଦାୟକୁ ସନ୍ତାନ ଭଳି ରକ୍ଷା କରେ, ସେ ରାଜା ଏକ ଦୀର୍ଘ କାଳ ଯଶ ଲଭେ, ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ପାଉଥିବା। ଅରଣ୍ୟରେ ମୂଳ ଫଳ ଉପରେ ଜୀବନ ଯାପନ କରୁଥିବା ତପସ୍ୱୀମାନେ ଯେପରି ଉଚ୍ଚ ଧର୍ମ କରନ୍ତି, ରାଜା ତାଙ୍କ ଲୋକଙ୍କୁ ଧର୍ମରେ ରକ୍ଷା କଲେ ତାହାର ଚତୁର୍ଥାଂଶ ତାଙ୍କୁ ମିଳେ। ଏହି ବୃହତ ତପସ୍ୱୀ ସମୁଦାୟ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ତୁମ ରକ୍ଷା ଅଧୀନରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ରାକ୍ଷସମାନେ ଦ୍ୱାରା ଅରଣ୍ୟରେ ତାଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ୟାତିତ ଭାବରେ ମାରାଯାଉଛନ୍ତି।" “ଆସ, ରାମ, ଅରଣ୍ୟରେ ରାକ୍ଷସମାନେ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ମୁନିମାନେଙ୍କୁ ମାରିଥିବା ଶରୀର ଦେଖ। ପମ୍ପା ନଦୀ, ଅନୁମନ୍ଦାକିନୀ ଓ ଚିତ୍ରକୁଟରେ ଅଧିକ ମୁନିମାନେ ମାରାଯାଉଛନ୍ତି। ଏପରି ଅରଣ୍ୟରେ ରାକ୍ଷସମାନେ ଦ୍ୱାରା ମୁନିମାନେଙ୍କୁ ହୋଇଥିବା ଭୟଙ୍କର ହାନି ଆମେ ସହିପାରୁ ନାହିଁ। ତେଣୁ ଆମେ ତୁମେଠାରେ ଆଶ୍ରୟ ଚାହିଲେ; ରାମ, ରାତିରେ ଘୁଡ଼ିବା ରାକ୍ଷସମାନେ ଦ୍ୱାରା ମାରାଯାଉଥିବା ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର। ମହାବୀର, ଭୂମିରେ ତୁମେ ବ୍ୟତୀତ ଆଉ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ; ରାକ୍ଷସମାନେ ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।