ଏହି ସମୟଟି ଦେବତାମାନଙ୍କର ଯୁଗ ଭାବରେ ଅନୁସୃତ, କାରଣ ଏଠାରେ ଦୃଢ଼ ଶୂରବୀର ପୁରୁଷମାନେ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାନ୍ତି। ରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ଵୈଦେହୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ତୁମେ ସୀତା ସହିତ ଏଠାରେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ରୁହ, ମୁଁ ଏହି ରଥରେ ଆସିଥିବା ଦୀପ୍ତିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି କିଏ ତାହା ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଜାଣିବାକୁ ଚାହେଁ।” ଏଭଳି କହି, କକୁତ୍ସ୍ଥ ବଂଶର ରାମ, ସୌମିତ୍ରିଙ୍କୁ “ଏଠାରେ ରୁହ” ବୋଲି କହି, ଶରଭଙ୍ଗ ମୁନିଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଦିଗରେ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ରାମଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଶଚୀପତି ଇନ୍ଦ୍ର ଶରଭଙ୍ଗଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରି ଦେବମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ରାମ ଏଠାକୁ ଆସୁଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ମୋତେ ଦେଖିବା ପୂର୍ବରୁ ମୋତେ ସଫଳତା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନେଇଯାଅ; ପରେ ସେ ମୋତେ ଦେଖିବାଯୋଗ୍ୟ ହେବେ। ମୁଁ ମୋର କାମ ସଫଳ କରିଛି, ଶୀଘ୍ର ଏଠାରୁ ବିଦାୟ ନେବି; ରାମଙ୍କୁ ଏକ ଦୁର୍ଲଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ।” ଏପରେ, ଶରଭଙ୍ଗଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଘୋଡ଼ା ଯୋକ୍ତ ରଥରେ ଶ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଚାଲିଗଲା ପରେ, ରାମ ତାଙ୍କ ସହ ଆଶ୍ରମକୁ ଯାଇ, ଶରଭଙ୍ଗଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁ ଶରଭଙ୍ଗ ଅଗ୍ନିକୁ ଦେଇ ବସିଥିଲେ। ରାମ, ସୀତା ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଶରଭଙ୍ଗଙ୍କ ପାଦ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ତାଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ବସିଲେ, ନିବାସ ଓ ଆମନ୍ତ୍ରଣ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଏପରେ, ରାମ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆଗମନ ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, ଶରଭଙ୍ଗ ଏହାର ସମସ୍ତ କଥା ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ। ଶରଭଙ୍ଗ କହିଲେ, “ଏହି ଇନ୍ଦ୍ର, ରାମ, ମୋତେ ଏକ ବର ଦେଇଛନ୍ତି ଓ ମୋତେ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକକୁ ନେବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠାକୁ ଦୁର୍ଲଭ ତପସ୍ୟାରେ ଲୋକ ଯାନ୍ତି, ଯେଉଁଠାକୁ ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟାୟୀ ଲୋକ ଯିବାକୁ ଅସମ୍ଭବ। ମୁଁ ଜାଣିଲି ତୁମେ ନିକଟରେ ଅଛ, ତେଣୁ ତୁମକୁ ଦେଖିବା ସହିତ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକକୁ ଯିବି; ତୁମେ ମୋର ପ୍ରିୟ ଅତିଥି। ଏବେ ତୁମକୁ ଦେଖି, ମହାତ୍ମା, ଧର୍ମପରାୟଣ, ମୁଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବି। ମୁଁ ଶୁଭ ଲୋକମାନେ ଜିତିଛି, ଯେଉଁଗୁଡିକ ଅକ୍ଷୟ; ମୋଠୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଦେବୀୟ ଲୋକମାନେ ଗ୍ରହଣ କର।” ଏପରେ, ଶରଭଙ୍ଗଙ୍କ ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଶାସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞ ରାମ କହିଲେ, “ମହାମୁନି, ମୁଁ ସ୍ୱୟଂ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଜିତିବି; ମୁଁ ଏଠାରେ ଏହି ଅରଣ୍ୟରେ ଏକ ନିବାସ ଚାହେଁ, ଯେଉଁଥିରେ ଆପଣ ଉପଦେଶ ଦେଇଛନ୍ତି।” ରାମଙ୍କ ଏହି ଉତ୍ତର ଶୁଣି, ଶରଭଙ୍ଗ ଫେରି କହିଲେ, “ଏଠାରେ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ମୁନି ଅଛନ୍ତି, ନାମ ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣ, ତିନି ଅରଣ୍ୟରେ ତପସ୍ୟା କରୁଛନ୍ତି; ସେ ତୁମକୁ ଅଧିକ ଉପକାର କରିବେ। ତୁମେ ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣଙ୍କ ପବିତ୍ର ନିବାସକୁ ଯାଅ, ଅରଣ୍ୟର ମନୋହର ଅଞ୍ଚଳରେ; ସେ ତୁମର ନିବାସ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବେ। ଏହି ମନ୍ଦାକିନୀ ନଦୀକୁ ବିପରୀତ ଧାରାରେ ଅନୁସରଣ କର, ଏହି ନଦୀ ଫୁଲ ଓ ତାରା ବହି ନେଉଛି, ତାପରେ ତୁମେ ଗନ୍ତବ୍ୟ ସ୍ଥାନକୁ ପହଁଚିବ। ଏହି ହେଉଛି ପଥ, ରାମ; ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମୋତେ ଦେଖ, ମୋତେ ପ୍ରିୟ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ସାପ ଭଳି ପୁରୁଣା ଚମଡ଼ ଛାଡ଼ି ଦେଉଛି।” ଏପରେ, ଶରଭଙ୍ଗ ଅଗ୍ନି ଜଳାଇ ଶାସ୍ତ୍ର ମନ୍ତ୍ରରେ ଘୃତ ଅର୍ପଣ କରି, ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଅଗ୍ନି ଶରଭଙ୍ଗଙ୍କ ଚୁଲ ଓ ଦେହ, ପୁରୁଣା ଚମଡ଼, ହାଡ଼, ମାଂସ, ରକ୍ତ ସବୁ ଦହି ଦେଲା। ଅପରେ, ତିନି ଅଗ୍ନି ବେଦୀରୁ ଦୀପ୍ତିମାନ ଯୁବକ ଭଳି ଉଠିଲେ, ଶରଭଙ୍ଗ ତପସ୍ୟାର ଦୀପ୍ତିରେ ଚମକିଲେ। ଅଗ୍ନି ଉପାସକ, ମହାମୁନି, ଦେବମାନଙ୍କ ଲୋକମାନେ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଶରଭଙ୍ଗ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକକୁ ପହଁଚିଲେ। ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୁନି, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ସହ ଦେଖିଲେ; ଶ୍ରି ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଅତି ଖୁସି ହେଲେ ଓ ସ୍ନେହରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଲେ। ଏଠାରେ ଏବେ ଶ୍ରୀମଦ୍ ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ଅରଣ୍ୟକାଣ୍ଡର ଶଷ୍ଠ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ଶରଭଙ୍ଗ ଶ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବା ପରେ, ଅନେକ ମୁନିମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହେଇ, କକୁତ୍ସ୍ଥ ବଂଶର ଦୀପ୍ତିମାନ ରାମଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ। ଏଠାରେ ବୈଖାନସ, ବାଳଖିଲ୍ୟ, ସମ୍ପ୍ରକ୍ଷାଳ, ମରୀଚିପ, ଅନେକ ଅଶ୍ମକୁଟ୍ଟ, ଏବଂ ପତ୍ର ଖାଇଥିବା ତପସ୍ୱୀମାନେ ଥିଲେ। ଏଉଁମାନେ ଦାନ୍ତକୁ ଖଣ୍ଡା ଭଳି ବ୍ୟବହାର କରୁଥିଲେ, କିଛି ଜଳରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ, କିଛି ଭୂମିରେ ଶୋଇଥିଲେ କିମ୍ବା ଶୋଇନଥିଲେ, କିଛି ଖୋଲା ଅଞ୍ଚଳରେ ବସୁଥିଲେ। କିଛି ଜଳ ଖାଇଥିଲେ, କିଛି ବାୟୁ ଖାଇଥିଲେ, କିଛି ଆକାଶରେ ରହୁଥିଲେ, କିଛି ନିର୍ମଳ ଭୂମିରେ ଶୋଇଥିଲେ। କିଛି ଦ୍ୱିପଦ ଭଳି ଉପରେ ରହୁଥିଲେ, କିଛି ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିଲେ, କିଛି ଜଳ ଭିଜା ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, କିଛି ଜପ କରୁଥିଲେ, କିଛି ତପସ୍ୟାରେ ନିଷ୍ଠ, କିଛି ପଞ୍ଚ ତପ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଥିଲେ। ଏହି ତପସ୍ୱୀମାନେ ରାମଙ୍କୁ, ଧର୍ମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରତିଷ୍ଠାତା, ଧର୍ମ ଜ୍ଞ, ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି କହିଲେ, “ତୁମେ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥୀ ଓ ଏହି ପୃଥିବୀର ରକ୍ଷକ, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମଘବନ୍ ଭଳି। ତୁମର କୀର୍ତ୍ତି ଓ ଶୂରତା ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ତୁମେ ପିତାପ୍ରତି ଭକ୍ତି, ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ। ମହାତ୍ମା ଧର୍ମପ୍ରିୟ ରାମ, ଆମେ ତୁମଠାରେ ଆଶ୍ରୟ ଚାହୁଁଛୁ; ଦୟାକରି ଆମ ଅନୁରୋଧକୁ ଖ୍ଷମା କର। ଏକ ରାଜା, ଯିଏ ଚଷା ଉତ୍ପାଦନର ଏକ ଷଷ୍ଠାଂଶ ନେଇ ଲୋକଙ୍କୁ ନିଜ ପୁତ୍ର ଭଳି ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିନାହିଁ, ସେ ମହା ଅନ୍ୟାୟ କରେ। ଯିଏ ନିଜ ପ୍ରାଣ ଭଳି ଲୋକଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖେ, କିମ୍ବା ପ୍ରିୟ ପୁତ୍ର ଭଳି, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିରେ, ସେ ଏକ ସତ୍ୟ ରାଜା ହେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ। ଏପରି ରାଜା ଦୀର୍ଘ କାଳ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୀର୍ତ୍ତି ଲାଭ କରେ, ବ୍ରହ୍ମାଲୋକକୁ ପହଁଚି ଏଠାରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଅନ୍ତି। ତପସ୍ୱୀ ମୁନି ମୂଳ ଫଳ ଖାଇ ଯେଉଁ ଉଚ୍ଚ ଧର୍ମ କରନ୍ତି, ତାହାର ଚତୁର୍ଥାଂଶ ଏକ ଧର୍ମପରାୟଣ ରାଜାକୁ ମିଳେ।” ଏପରି ତପସ୍ୱୀମାନେ ରାମଙ୍କୁ ଧର୍ମ ଓ ରାଜଧର୍ମ ବିଷୟରେ ଉପଦେଶ ଦେଲେ, ତାଙ୍କୁ ଏକ ନୂତନ କାର୍ଯ୍ୟର ଦିଗ ଦେଖାଇଲେ।