ଏହି କଥା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ଏକ ଅତି ପବିତ୍ର ଘଟଣାରୁ। ରାମ, ଯେଉଁଥିରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ନାୟକ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଏକ ଅସାଧାରଣ ଦୃଶ୍ୟ ଘଟିଥିଲା। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ତାଙ୍କର ଦୀର୍ଘ ଧ୍ୟାନ ଓ ତପସ୍ୟାର ଫଳରେ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷି ପଦବୀକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ। ସେ ଏହାର ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ ଯେ, ତାଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତି ସହ କେବଳ ମାନବ କ୍ଷେତ୍ରରେ ମର୍ମର ଦେଖିବାକୁ ପାଇଁ ଏହା ଏକ ଅନନ୍ୟ ଘଟଣା। ତେଣୁ ସେ ରାମଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରିଥିଲେ, “ମୁଁ ତୁମର ଦୟା ଓ ସାହାଯ୍ୟ ଚାହାଁ। ତୁମେ ମୋର ଅନୁରୋଧକୁ ସ୍ୱୀକାର କର, ଯେଉଁଥିରେ ତୁମର ଶକ୍ତି ଓ ଦୟା ଆବଶ୍ୟକ।” ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ତାଙ୍କର ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ ସହିତ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବା ପାଇଁ ତୁମର ପୁଅ ରାମକୁ ଆବଶ୍ୟକ। ସେ ଜିନିସରେ ଅସାଧାରଣ, ମୋର ଦୈବୀୟ ଶକ୍ତିରେ ସେ ଏହି ଦେମନମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ନଷ୍ଟ କରିବେ।” ସେ କହିଲେ, “ମୋତେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ କୌଣସି ବିରୋଧ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ତୁମର ପୁଅ ରାମ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଅନୁପଯୋଗୀ। ସେ ଏବେ ବୟସରେ କମ ଓ ଅନୁଭବରେ ଅବିକାଶିତ। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ନେଇ ଯିବି ନାହିଁ, କାରଣ ସେ ଏହି ଦେମନମାନଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।” ରାଜା ସେହି ସମୟରେ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଦୁଃଖରେ ଭରିଗଲା। ସେ ଭାବିଲେ, “ମୋ ରାମ ଅବସ୍ଥା ଏମିତି, ମୁଁ କେମିତି ସେହି ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କୁ ନେଇଯିବି?” ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱସନ ଦେଇ କହିଲେ, “ମୋ ଦୟା ଓ ଶକ୍ତିରେ ତୁମ ପୁଅ ନିଶ୍ଚୟ ସଫଳ ହେବ। ତେଣୁ ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ମୋ ସହ ଯିବାକୁ ଅନୁମତି ଦିଅ।” ସେହି ଅବସ୍ଥାରେ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କର ଶବ୍ଦ ରାଜାଙ୍କୁ ଗଭୀର ଚିନ୍ତାରେ ଡୁବାଇ ଦେଲା। ସେ ତାଙ୍କର ପୁଅ ରାମଙ୍କ ପ୍ରତି ଅତି ଭାବନା ଓ ସ୍ନେହରେ ଗଭୀର ହେଲେ। କିନ୍ତୁ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କର ଅବଶ୍ୟକତା ଓ ଶକ୍ତି ରାଜାଙ୍କୁ ବିଚାର କରାଇଲା। ସେ ନିଶ୍ଚୟ କରିଲେ, “ମୁଁ ତୁମ ପୁଅକୁ ବାହାରେ ଯିବାକୁ ଅନୁମତି ଦେବି, କିନ୍ତୁ ସେ ମୋ ସହ ଥିବା ଦରକାର।” ଏହିପରି, ରାଜା ତାଙ୍କର ପୁଅ ରାମଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ସହ ଯିବାକୁ ଅନୁମତି ଦେଲେ, ଯାହା ଦେଖି ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଅତି ଖୁସି ହେଲେ। ଏହି ଘଟଣା ତାଙ୍କର ଜୀବନର ଏକ ନୂତନ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ରାମଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ଦୟା ଦେଖିବାକୁ ମିଳିବ। ମନରେ ଏହି ଭାବନା ସହ, ସେ ତାଙ୍କର ପଥକୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ାଇଲେ।