ଏକ ଦିନ ରାମଙ୍କୁ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହି ଜଙ୍ଗଲ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟଦାୟକ ଏବଂ ଅପରିଚିତ; ଆମେ ଏପରି ଜାଗାରେ ରହିବାକୁ ଅଭ୍ୟସ୍ତ ନୁହେଁ।” ତେଣୁ, ରାଘବ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଚଳ, ଶୀଘ୍ର ଶରଭଙ୍ଗ ମୁନିଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଯିବା।” ଏପରି କହି ଦୁଇଭାଇ ଶରଭଙ୍ଗଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଯାଇଲେ। ଶରଭଙ୍ଗ, ଯେଉଁଠି ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମା ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିର ଅଧିକାରୀ ଥିଲେ, ସେଠି ରାମ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ଶରଭଙ୍ଗଙ୍କ ନିକଟରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଅଧିପତି, ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ସୁନ୍ଦର ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିବା ଏକ ଦିବ୍ୟ ପୁରୁଷ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠି ଭୂମିକୁ ଛୁଇଁନଥିଲେ। ସେ ଦେବତା, ଅନେକ ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ହରିତ ଘୋଡା ଦ୍ୱାରା ଚାଲିଥିବା ରଥରେ ଆକାଶ ମାନେ ଯାଉଥିଲେ। ଦୂରରୁ ସେଠି ରାମ ଦେଖିଲେ, ସେ ଦେବତା ଉଦୟ ହେଉଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିଲେ, ଶ୍ୱେତ ମେଘର ଗୁଚ୍ଛ ପରି ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଦେଖାଉଥିଲେ। ସେଠି ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ ନିର୍ମଳ ଛତା ଓ ସୁନ୍ଦର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ହାଣ୍ଡଲ ଥିବା ଦୁଇଟି ଚାମର ଦେଖିଲେ। ଏହି ଚାମର ଉତ୍ତମ ନାରୀମାନେ ଧରି ଦେବତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଘୁଞ୍ଚାଉଥିଲେ। ଏଠାରେ ଅନେକ ଗନ୍ଧର୍ବ, ଦେବତା, ସିଦ୍ଧ, ଏବଂ ପ୍ରମୁଖ ଋଷିମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଦେବତା ଆକାଶରେ ଅବସ୍ଥିତ ଥିଲେ, ଉତ୍ତମ ଶବ୍ଦରେ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଉଥିଲେ, ଏବଂ ଶରଭଙ୍ଗ ସହିତ ବାସବ ସମେତ ଆଲୋଚନା କରୁଥିଲେ। ଏପରି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଦେଖ, ଏହି ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ରଥ ଆକାଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିଲା। ଏହି ଘୋଡାମାନେ ପୁରୁହୂତଙ୍କର, ଯାହା ଆମେ ପୂର୍ବରୁ ଶାକ୍ରଙ୍କ ଘୋଡା ଭାବେ ଶୁଣିଥିଲୁ, ନିଶ୍ଚୟ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଘୋଡାମାନେ ଆକାଶରେ ଚାଲୁଥିଲେ। ଏଠାରେ ଯେଉଁଠି ବାଘ ପରି ଦେଖାଉଥିବା ଯୁବକମାନେ ରଥକୁ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଶତ-ଶତ ସଂଖ୍ୟାରେ, କଣ୍ଠରେ ଚମକୁଥିବା ମାଳା, ଲାଲ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି, ହାତରେ ତଳୱାର ଧରିଛନ୍ତି। ସେମାନେ ତୀବ୍ର ଏବଂ ପ୍ରବଳ, ଚେଷ୍ଟା ଲୋହା ପରି ଦୃଢ଼, ଏବଂ ଦେଖିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷକ। ସମସ୍ତେ ପ୍ରାୟ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ପଚିଶ ବର୍ଷରେ ଦେଖାଉଛନ୍ତି, ଏହି ଦେବତାମାନେ ସଦା ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ରହନ୍ତି।” “ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ସୀତା ସହିତ ଏଠାରେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ରହ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ଏହି ଦୀପ୍ତିମାନ ପୁରୁଷ କିଏ ତାହା ଜଣା ପାଇଁ ଆଶ୍ରମକୁ ଯାଉଛି।” ଏପରି କହି ରାମ ଶରଭଙ୍ଗଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଯାଇଲେ। ଏଠାରେ ରାମଙ୍କ ଆଗମନ ଦେଖି, ଶଚୀପତି ଶରଭଙ୍ଗଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ ଦେବମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ରାମ ଏଠାରେ ଆସୁଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ମୋ ସହିତ କଥା ହେବା ପୂର୍ବରୁ ମୋତେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି ନେଇଯାଅ; ତାପରେ ସେ ମୋତେ ଦେଖିବାଯୋଗ୍ୟ ହେବେ। ମୁଁ ମୋ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପୂରଣ କରିଛି, ଶିଘ୍ର ଚାଲିଯିବି। ରାମ କଷ୍ଟଦାୟକ ଏକ ବଡ଼ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବେ, ଯାହା ଅନ୍ୟମାନେ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।” ଏପରି କହି ଦୀନ ଶରଭଙ୍ଗଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ଭଗବାନ ଇନ୍ଦ୍ର ଘୋଡା ଯୋକ୍ତ ରଥରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ରାଘବ, ସୀତା, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଏବଂ ସହଯାତୀମାନେ ଶରଭଙ୍ଗଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠି ଶରଭଙ୍ଗ ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡ ନିକଟରେ ବସିଥିଲେ। ତିନିଜଣେ ଶରଭଙ୍ଗଙ୍କ ଚରଣ ଧରି ସମ୍ମାନ ଦେଲେ, ଶରଭଙ୍ଗଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ବସିଲେ ଏବଂ ଆଶ୍ରୟ ଓ ଆମନ୍ତ୍ରଣ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ତାପରେ ରାମ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆଗମନ ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, ଶରଭଙ୍ଗ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ରାଘବଙ୍କୁ କହିଲେ। “ଏହି ଇନ୍ଦ୍ର, ରାମ, ମୋତେ ବର ଦେଇଛନ୍ତି ଏବଂ ମୋତେ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକକୁ ନେଇଯିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ଯାହା ଭୟଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ଯାଉପାରିବେ ନାହିଁ। ତୁମେ ଏଠାରେ ଆସିଛ, ଏହି ତପସ୍ୱୀ ମଧ୍ୟରେ ବାଘ ପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ମୋ ପ୍ରିୟ ଅତିଥି ହେଉଛ, ତୁମେ ଦେଖିବା ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକକୁ ଯିବିନାହିଁ। ଏବେ ତୁମେ ମୋତେ ଦେଖିଛ, ମହାତ୍ମା ଏବଂ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାମ, ମୁଁ ଉଚ୍ଚତମ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବି। ମୁଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକମାନେ ଜିତିଛି, ଯାହା ଅକ୍ଷୟ; ତୁମେ ମୋତେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଦିବ୍ୟ ଲୋକ ଗ୍ରହଣ କର।” ଏପରି ଶରଭଙ୍ଗଙ୍କୁ ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ବାଘ ପରି ମହାପୁରୁଷ ରାଘବ କହିଲେ, “ମହା ଋଷି, ମୁଁ ସ୍ୱୟଂ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଜିତିବି; ମୋ ଇଚ୍ଛା ଏହି ଜଙ୍ଗଲରେ ଏକ ନିବାସ ପାଇଁ, ଯେପରି ତୁମେ ଉପଦେଶ ଦେଇଛ।” ଏପରି ରାଘବଙ୍କୁ ଶୁଣି, ଇନ୍ଦ୍ର ସମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଘବଙ୍କୁ ଶରଭଙ୍ଗ ପୁନଃ କହିଲେ, “ଏଠାରେ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଋଷି ଅଛନ୍ତି, ନାମ ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣ, ତିନି ଜଙ୍ଗଲରେ ନିୟମିତ ରହନ୍ତି; ସେ ତୁମକୁ ବଡ଼ ଉପକାର କରିବେ। ତୁମେ ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣଙ୍କ ପବିତ୍ର ଆଶ୍ରମକୁ ଯାଅ, ଜଙ୍ଗଲର ମନୋହର ଅଞ୍ଚଳରେ; ସେ ତୁମର ନିବାସ ଉପଯୋଗ କରିଦେବେ। ମନ୍ଦାକିନୀ ନଦୀକୁ ତାର ଧାରା ବିପରୀତ ଚାଲି, ଏହି ନଦୀ ଫୁଲ ଓ ତାରା ଉଠାଇ ନେଉଛି, ତାପରେ ତୁମେ ଉପଯୋଗ ଅଞ୍ଚଳକୁ ପହଞ୍ଚିବ। ଏହି ହେଉଛି ପଥ, ରାମ; ମୋତେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଦେଖ, ଯେପରି ମୁଁ ସାପ ପରି ପୁରୁଣା ଚର୍ମ ଛାଡ଼ି ଦେଇ ମୋ ଅଙ୍ଗ ଛାଡ଼ିବି।” ଏପରି କହି ଶରଭଙ୍ଗ ଅଗ୍ନି ଜଳାଇ ଉଚ୍ଚ ମନ୍ତ୍ରରେ ଘୃତ ଅର୍ପଣ କଲେ, ଏବଂ ଦୀପ୍ତିମାନ ଶରଭଙ୍ଗ ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କର କେଶ, ଶରୀର, ପୁରୁଣା ଚର୍ମ, ହାଡ଼, ମାଂସ, ରକ୍ତ ସବୁ ଦହିଦେଲା। ତାପରେ ଶରଭଙ୍ଗ ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡରୁ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ଯୁବକ ପରି ଉଠିଲେ, ଏବଂ ଶରଭଙ୍ଗ ଚମକୁଥିଲେ। ସେ ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡ ଧାରଣକାରୀ, ମହା ଋଷିମାନେ ଏବଂ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଲୋକକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକକୁ ଉତ୍କଳନ କଲେ। ଏପରି ଶରଭଙ୍ଗଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଯାତ୍ରା ଦେଖି ରାମ, ସୀତା, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ସହଯାତୀମାନେ ତାଙ୍କର ଉପଦେଶ ଅନୁସରି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।