ରାମଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେମାନେ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲେ ଯେ, ସେଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ, ବିରାଧକୁ ଗହ୍ବର ମଧ୍ୟରେ ପକେଇଦେବେ। ଯେତେବେଳେ ବିରାଧକୁ ଗହ୍ବରେ ଫେଙ୍କାଯିବାକୁ ଲାଗିଲା, ସେ ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର କରିବାରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅରଣ୍ୟ ଗୁଞ୍ଜି ଉଠିଲା। ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଆନନ୍ଦରେ ମୁଖରିତ ହୋଇ, ବିରାଧକୁ ପୃଥିବୀର ଗହ୍ବରେ ଫେଙ୍କିଦେଲେ। ଏହିପରେ, ଭୟ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ସେମାନେ ବଡ଼ ଅରଣ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ କରିଲେ ଏବଂ ଦାନବକୁ ପାଥର ଦ୍ୱାରା ଢାକିଦେଲେ। ଏହିପରେ, ସୁନା ଅଳଙ୍କାର ଥିବା ଧନୁଷ ଧାରଣ କରିଥିବା ଏହି ଦୁଇଭାଇ, ବିରାଧକୁ ବଧ କରି, ମୈଥିଲୀ ସୀତାଙ୍କୁ ସହିତ ଅରଣ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦରେ ଘୁରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେମାନେ ଦିଗନ୍ତରେ ଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏବେ, ବିରାଧ ଦାନବକୁ ବଧ କରି ସୀତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ୍ବନା ଦେଲେ ରାମ। ତାପରେ ରାମ ତାଙ୍କର ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏହି ଅରଣ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ଓ ଅପରିଚିତ। ଆମେ ଏପରି ଅଞ୍ଚଳରେ ଅଭ୍ୟସ୍ତ ନୁହେଁ। ଚଳ, ଶରଭଙ୍ଗ ନାମକ ମହାତ୍ମା ଋଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଆମେ ଯାଉ।" ଏହିପରି ନିଶ୍ଚୟ କରି, ରାମ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସହଯାତ୍ରୀ ଶରଭଙ୍ଗଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଶରଭଙ୍ଗ, ଯିଏ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମା ଓ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିର ଧାରକ, ତାଙ୍କ ନିକଟରେ ରାମ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ସେଠାରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଅଧିପତି, ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ପୃଥିବୀକୁ ଛୁଁନଥିବା ଏକ ଦିବ୍ୟ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ଦେବତା, ଅନେକ ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ହରିତ ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଏକ ରଥରେ ଆକାଶରେ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ। ସେ ଦୂରରୁ ଦେଖିଲେ, ସେ ଦେବତା ଉଦୟମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ, ଧଳା ମେଘ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରମା ମଣ୍ଡଳ ପରି ଦେଖାଉଥିଲେ। ଏକ ନିର୍ମଳ ଛତା, ଅଦ୍ଭୁତ ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଦୁଇଟି ସୁନା ହାତଲି ଥିବା ଚାମର ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଉଡାଯାଉଥିଲା। ଅନେକ ଗନ୍ଧର୍ବ, ଦେବ, ସିଦ୍ଧ ଓ ମହାର୍ଷିମାନେ ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ସେ ଦେବତା, ଆକାଶରେ ଅବସ୍ଥିତ, ଉତ୍ତମ ସ୍ତୁତିରେ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଉଥିଲେ ଓ ଶରଭଙ୍ଗ ସହିତ ଏବଂ ବାସବ ସହିତ କଥା ହେଉଥିଲେ। ଏହା ଦେଖି, ରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଦେଖ, ସେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ରଥ ଯାହା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଛି ଓ ଆକାଶରେ ଚାଲିଯାଉଛି।" "ସେମାନେ ପୁରୁହୂତଙ୍କ ଘୋଡ଼ା, ଯାହାକୁ ଶକ୍ରଙ୍କ ଘୋଡ଼ା ବୋଲି ଶୁଣିଥିଲୁ, ଏମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଦିବ୍ୟ ଘୋଡ଼ା। ଏବଂ ସେ ଚାରିପାଖରେ ଯେଉଁ ଯୁବା, ଶତେ ଶତେ, କଣ୍ଠେ କୁଣ୍ଡଳ, ହାତରେ ତଳୱାର ଧରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ବାଘ ପରି ଭୟଙ୍କର ଓ ଅପ୍ରାପ୍ୟ। ସେମାନଙ୍କ ଛାତି ଚଉଡ଼ା, ହାତ ଲୋହା ଦଣ୍ଡ ପରି, ଲାଲ ରେଖା ଥିବା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ଗଳାରେ ଅଗ୍ନିପରି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ମାଳା ଅଛି, ସମସ୍ତେ ପ୍ରାୟ ପଚିଶ ବର୍ଷ ବୟସର ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି। ଦେବମାନଙ୍କର ସଦା ବୟସ ଏପରି ରହିଥାଏ।" "ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ତୁମେ ଓ ବୈଦେହୀ ସୀତା ଏଠି ଥିଲେ, ମୁଁ ଏହି ରଥରେ ଥିବା ଦୀପ୍ତିମାନ ପୁରୁଷ କିଏ ଜାଣି ଆସୁଛି," ବୋଲି ରାମ କହି, ଶରଭଙ୍ଗଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଦିଗକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହିପରେ, ରାମଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଶଚୀପତି ଇନ୍ଦ୍ର, ଶରଭଙ୍ଗଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ ଦେବମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, "ରାମ ଏଠାକୁ ଆସୁଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେ ମୋ ସହ କଥା ହେବା ପୂର୍ବରୁ ମୋତେ ନେଇଯାଅ, କାରଣ ମୁଁ ମୋର କାମ ସଫଳ କରିଛି। ସେ ଏକ ବଡ଼ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବେ, ଯାହା ଅନ୍ୟେ ଦୁର୍ଲଭ।" ଏହା ପରେ, ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ରଥରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଦିବ୍ୟ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଇ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହିପରେ, ରାମ, ସୀତା ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହିତ, ଶରଭଙ୍ଗଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ଯିଏ ହୋମକୁଣ୍ଡ ପାଖରେ ବସିଥିଲେ। ସେମାନେ ତାଙ୍କର ପାଦ ସ୍ପର୍ଶ କରି ଶୁଭାଶୀଷ ନେଲେ ଓ ଆଶ୍ରମରେ ବସିବା ଅନୁମତି ଲଭିଲେ। ତାପରେ ରାମ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆଗମନ ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ଶରଭଙ୍ଗ ସମସ୍ତ କଥା ରାମଙ୍କୁ କହିଦେଲେ, "ଏହି ଇନ୍ଦ୍ର, ଓ ରାମ, ମୋତେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଛନ୍ତି ଏବଂ ମୋତେ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକକୁ ନେବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ଯେଉଁଠି କଠୋର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ ଓ ଯେଉଁଠି ଅନିୟମିତ ଲୋକ ପହଞ୍ଚିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।" "ମୁଁ ଜାଣିଥିଲି ତୁମେ ନିକଟରେ ଅଛ, ଏହିପରି ମହାପୁରୁଷ ଅତିଥିକୁ ଦେଖିନଥିଲି, ତେଣୁ ମୁଁ ଯିବିନଥିଲି। ଏବେ ତୁମକୁ ଦେଖି, ମୁଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବି। ମୁଁ ଅଶେଷ ଶୁଭ ଲୋକ ଜୟ କରିଛି, ତୁମେ ମୋଠାରୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଦିବ୍ୟ ଲୋକ ଗ୍ରହଣ କର।" ଏପରି ଶରଭଙ୍ଗଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ରାମ କହିଲେ, "ମହାମୁନି, ମୁଁ ନିଜେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଜୟ କରିବି। ମୋର ଇଚ୍ଛା ଏହି ଅରଣ୍ୟରେ ନିବାସ କରିବା, ଯେପରି ଆପଣ ଉପଦେଶ ଦେଇଛନ୍ତି।" ତାହାରେ ଶରଭଙ୍ଗ ପୁନି କହିଲେ, "ଏଠାରେ ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣ ନାମକ ଏକ ମହାତ୍ମା ତପସ୍ବୀ ଅଛନ୍ତି, ଯିଏ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ। ସେ ଅରଣ୍ୟରେ ତପସ୍ୟା କରିଥାନ୍ତି। ସେ ତୁମକୁ ବଡ଼ ଉପକାର କରିପାରିବେ।" "ତୁମେ ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣଙ୍କ ପବିତ୍ର ଆଶ୍ରମକୁ ଯାଅ, ଏହି ମନୋହର ଅଞ୍ଚଳରେ ମନ୍ଦାକିନୀ ନଦୀକୁ ଉଲ୍ଟା ଧାରାରେ ଅନୁସରଣ କର, ଏହି ନଦୀ ଫୁଲ ଓ ତାରା ବହିନେଇଯାଏ, ତେଣୁ ତୁମେ ଲକ୍ଷ୍ୟସ୍ଥଳକୁ ପହଞ୍ଚିବ।" ଏପରି ଶରଭଙ୍ଗଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁସାରେ ରାମ, ସୀତା ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ପୁନି ଏକ ନୂତନ ଯାତ୍ରାରେ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ।