ଏକ ସମୟର କଥା, ଯେଉଁଥିରେ ଏକ ବିଶିଷ୍ଟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏକ ରାଜାଙ୍କ ଦେଶରେ ପହଁଚିଲେ। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯିଏ ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମାନ ଦେଇଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ରାଜା ଖୁବ ଖୁସି ହେଲେ। ତାଙ୍କର ମନରେ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖିବାର ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରି, ସେ କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମକୁ ସମ୍ମାନ କରେ, ଏହି ଦିନ ମୋର ଜନ୍ମ ସାର୍ଥକ ହେଲା। ତୁମର ଉପସ୍ଥିତି ଆମ ଜୀବନକୁ ମାର୍ଗଦେଖାଇଛି।" ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ମୋର ଏହି ଯାତ୍ରାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କଣ, ତୁମେ ମୋତେ କହିବାକୁ ଚାହାଁ। ମୁଁ ତୁମର ଦୟା ଓ ସାହାଯ୍ୟରେ ଆଶା କରୁଛି।" ରାଜା ତାଙ୍କୁ ନିଜର ପୁଅ ରାମକୁ ଦେବାକୁ ସମ୍ମତି ଦେବା ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, "ରାମ, ଯିଏ ବଳଶାଳୀ ଓ ଦୟାଳୁ, ସେ ଏହି ଦେବତାଙ୍କୁ ଧ୍ୱଂସ କରିବାରେ ସକ୍ଷମ।" ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କୁ ବୁଝାଇଲେ, "ମୋର କାମରେ ତୁମର ସାହାଯ୍ୟ ଆବଶ୍ୟକ। ଯଦି ତୁମେ ରାମକୁ ମୋତେ ଦେଖାଇବାକୁ ସମ୍ମତ କର, ସେ ଏହି ଦେମନମାନଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚୟ ହତ୍ୟା କରିବ।" ରାଜା ବିଚାର କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ, କାରଣ ସେ ଜାଣିଥିଲେ ଯେ ରାମ ଅବିକଳ୍ପ ଓ ଅନୁଶାସିତ ଚାଲିବା ପାଇଁ ତାଙ୍କର ଅଭିକଳ୍ପ ଅଛି। ସେ କହିଲେ, "ମୋର ପୁଅ ରାମ ଏବେ ସେଉଁଟି ଯୁବକ, ସେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ। ମୁଁ ନିଜର ସେନା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।" ଏହା ସତ୍ୟ, ଯଦି ରାମ ଯୁଦ୍ଧରେ ଯୋଗ ଦେବେ, ତେବେ ସେ ଦେମନମାନଙ୍କୁ ଧ୍ୱଂସ କରିପାରିବ। କିନ୍ତୁ ରାଜା ତାଙ୍କର ପୁଅକୁ ଦେବାରେ ଅସୁବିଧାରେ ଥିଲେ। ତେଣୁ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୋର ଅନୁଭବ ଅନୁସାରେ, ରାମ ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଯୋଗ ଦେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।" ତେଣୁ, ଏହା ସତ୍ୟ ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଅନୁରୋଧ ଓ ରାଜାଙ୍କର ଚିନ୍ତା ଦୁଇଟି ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଗଭୀର ଚର୍ଚ୍ଚା ହେଲା। ଯଦି ରାମ ଯୁଦ୍ଧରେ ଯୋଗ ଦେଇଥିଲେ, ତେବେ ସେ ଏହି ଦେମନମାନଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିପାରିବ। ଏହି ସମୟରେ, ରାଜାଙ୍କର ମନରେ ଦୁଃଖ ଓ ଭୟ ଉଦ୍ବେଗ ଲାଗି ଗଲା। ସେ ଚିନ୍ତା କରିଲେ, "କିପରି ମୁଁ ମୋର ପୁଅକୁ ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଯୋଗ ଦେବାକୁ ସମ୍ମତ କରିପାରିବି?" ଏହି ଚିନ୍ତାରେ ସେ ଗଭୀର ଭାବରେ ଭାବିଲେ। ଏହି ଭାବନାରେ ସେ ମନେ କରିଲେ, "ମୁଁ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ନିଜର ପୁଅକୁ ଦେବାରେ କିପରି ସମ୍ମତ କରିବି?" ଏହି ଦୁଇଟି ମନୋଭାବ ଏକ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଚାଲିଥିଲା, ଯାହା ରାଜାଙ୍କୁ ଦୁଃଖରେ ରଖିଥିଲା। ଏହି ଗଭୀର ଚିନ୍ତା ଓ ଭାବନା ମଧ୍ୟରେ, ରାଜା ଏହାକୁ ନିଜର ନିଷ୍ପତ୍ତିକୁ ନେବାକୁ ଚାହାଁ। ଏହିରୁ ତାଙ୍କର ମନରେ ଏକ ନୂତନ ଶକ୍ତି ଆସିଥିଲା, ଯାହା ତାଙ୍କୁ ଦୃଢ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେବାକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବ। ଏହି କଥା ଏକ ଅନ୍ତର୍ଦ୍ଦୃଷ୍ଟି ଦେଉଛି, ଯେ କିପରି ଜୀବନରେ ଦୁଇଟି ମୁଖ୍ୟ ଭାବନା ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ମିଳନ ଘଟେ, ଯାହା ଆମକୁ ଏକ ନୂତନ ଦିଗରେ ନେଇଯାଏ।