ବିରାଧଙ୍କ ଦେହ ଉପରେ ରାମଙ୍କ ପାଦ ଦେଇ ଦମନ କରି, ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏହି ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସ ପାଇଁ ଏକ ଗଭୀର ଗଡ଼ିଖୋଦ। ଏଠାରେ ତାଙ୍କୁ ପିତ୍ତିରେ ଦେବା ଦାନବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ଧର୍ମ। ଏପରି ଗଡ଼ିରେ ଯେଉଁମାନେ ଶବ ରଖିଯାନ୍ତି, ସେମାନେ ଶାଶ୍ୱତ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।" ଏହିପରି କହି ବିରାଧ ରାମଙ୍କୁ ନିଜ ଶାପର କଥା ମଧ୍ୟ କହିଲେ, "ମୋତେ କ୍ଷମା କର; ରାମଭାଙ୍କ ସହ ବିଶ୍ରବାଣୁ ମହାରାଜ ମୋତେ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଶାପ ଦେଇଥିଲେ। ଏବେ ତୁମ ଦୟାରେ ମୁଁ ଶାପ ମୁକ୍ତ ହେଉଛି। ଏବେ ମୁଁ ମୋ ଲୋକକୁ ଯିବି। ତୁମେ ଶୁଭ ହେଉ; ଏଠାରୁ ଅଧ କୋଷ ଦୂରରେ ଶରଭଙ୍ଗ ନାମକ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ମହାତ୍ମା ରହୁଛନ୍ତି, ସେଠାକୁ ଯାଅ। ସେ ତୁମକୁ ମଙ୍ଗଳମୟ ଉପଦେଶ ଦେବେ।" ତା’ପରେ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଗଭୀର ଗଡ଼ି ଖୋଦିଲେ। ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ବିରାଧଙ୍କ ଗଳା ଛାଡ଼ି, ତାଙ୍କୁ ଉଠାଇ, ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ବିରାଧଙ୍କୁ ଗଡ଼ି ଭିତରେ ପକ୍ଷି ଭଳି ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ। ଦୁଇଁ ଭାଇ ମନରେ ଆନନ୍ଦ ଭରି, ତାଙ୍କୁ ପଥର ଦେଇ ଢାକିଦେଲେ। କାରଣ, ବିରାଧ ନିଜେ ରାମଙ୍କୁ କହିଥିଲେ, ଯେ ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ହେବ ନାହିଁ, ଏହା ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ହେବ। ତେଣୁ, ଏହିପରି ଦୃଢ଼ ଶଙ୍କଳ୍ପ କରି, ତାଙ୍କୁ ଗଡ଼ି ଭିତରେ ପକ୍ଷି ଭଳି ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ। ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାରେ ସମଗ୍ର ଅରଣ୍ୟ ଉଁଜଳିଉଠିଲା। ବିରାଧ ନିଜ ଶରୀର ଛାଡ଼ି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ଏହିପରି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ, "ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସ ପାଇଁ ଏ ଅରଣ୍ୟରେ ଏକ ବଡ଼ ଗଡ଼ି ଖୋଦ।" ଏହା ପରେ ଦୁଇଁ ଭାଇ ସୀତାଙ୍କୁ ସହ ନେଇ, ଦାନବ ନାଶ କରି, ମହାବନରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ସୂର୍ଯ୍ୟ-ଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ବିହାର କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏଉଁପରି ବିରାଧ ରାକ୍ଷସଙ୍କୁ ମାରି ସୀତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ। ଏବେ ରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏହି ଅରଣ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ଓ ଦୁଷ୍କର, ଆମେ ଏପରି ସ୍ଥାନରେ ଅଭ୍ୟସ୍ତ ନୁହେଁ। ଚଳ, ଶରଭଙ୍ଗ ମୁନିଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଚାଲିଯିବା। ସେ ତପସ୍ୟାରେ ସଂଯୁକ୍ତ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିର ଅଧିକାରୀ।" ତେଣୁ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ସୀତାଙ୍କୁ ସହ ନେଇ, ଶରଭଙ୍ଗଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏଠାରେ ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ପଡ଼ିଲା ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଉପରେ—ଦେବତାମାନଙ୍କ ଅଧିପତି, ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ଭୂମିକୁ ଛୁଁଇନଥିବା ଏକ ଦେବତା ଆକାଶରେ ରଥ ଉପରେ ବସିଛନ୍ତି। ସେ ରଥ ଶ୍ୟାମ ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଏଣ୍ଡାଯାଉଛି, ତାଙ୍କୁ ଅନେକ ମହାତ୍ମା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଦେବତା, ସିଦ୍ଧ ଓ ଋଷିମାନେ ପୂଜିବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି। ରଥ ଉପରେ ଅଦ୍ଭୁତ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ ଶୁଭ୍ର ଛତ୍ର ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ହାତଲି ଚାମର ଦୁଇଟି ନାରୀମାନେ ହଲେଇ ରଖିଛନ୍ତି। ରାମ ଦୂରରୁ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଦେଖ, ଏହି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ରଥ; ଏହି ଶକ୍ରଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଆକାଶରେ ଚାଲୁଛନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ସହ ଅନେକ ଯୁବକ, କଣ୍ଠେ କୁଣ୍ଡଳ, ହାତରେ ତଳୱାର, ବିଶାଳ ଛାତି, ଲାଲ ଆଭାର ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି, ଅଗ୍ନିର ଭଳି ହାର ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି। ସମସ୍ତେ ପ୍ରାୟ ପଚିଶ ବର୍ଷ ବୟସର ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି—ଦେବମାନେ ସଦା ଏପରି ଯୁବ ଥାନ୍ତି।" ତା’ପରେ ରାମ କହିଲେ, "ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ତୁମେ ଏଠି ସୀତା ସହିତ ଅପେକ୍ଷା କର; ମୁଁ ଏହି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଦେବତା କିଏ ଜାଣିବାକୁ ଶରଭଙ୍ଗଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଉଛି।" ଏହିପରି କହି, ରାମ ଶରଭଙ୍ଗଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଦିଗରେ ଯାଉଥିବା ବେଳେ, ଇନ୍ଦ୍ର—ଶଚୀପତି, ଶରଭଙ୍ଗଙ୍କୁ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଦେଇ ଦେବମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, "ରାମ ଏଠାକୁ ଆସୁଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେ ମୋ ସହ କଥା ହେବା ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ଏଠାରୁ ଚାଲିଯିବି; ମୋ କାମ ସଫଳ ହୋଇଛି। ରାମଙ୍କୁ ଏଠି ଏକ ବଡ଼ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ହେବ, ଯାହା ଅନ୍ୟ କାହାରି ପାଇଁ ସହଜ ନୁହେଁ।" ଏହିପରି ଦୃଢ଼ ଶଙ୍କଳ୍ପ ଓ ଦୈବତା ଦର୍ଶନ ମଧ୍ୟରେ ରାମ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ସୀତା ଅଗ୍ରସର ହେଲେ।