ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ବହୁତ ଅନୁରୋଧ କଲି, ସେଇ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ବ୍ୟକ୍ତି ମୋତେ କହିଲେ, "ଦଶରଥନନ୍ଦନ ରାମ ଯେତେବେଳେ ତୁମକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ବଧ କରିବେ, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ପୁନି ତୁମ ନିଜସ୍ୱ ଦେହ ଓ ସ୍ୱଭାବ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବେ।" କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ଅନୁରୋଧ କରିନଥିଲି, ତଥାପି ସେ ଏହି ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ଏଭଳି ଭାବେ ରମ୍ଭାଙ୍କୁ ଆସକ୍ତ ରାଜା ବୈଶ୍ରବଣ ମୋତେ କହିଥିଲେ; ତୁମ ଦୟାରେ ମୁଁ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଶାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଛି। ଏବେ ମୁଁ ମୋ ନିଜ ଲୋକକୁ ଯିବି; ତୁମେ ମଙ୍ଗଳମୟ ହେଉ, ଶତ୍ରୁ ଦଳନ କରୁଥିବା ମହାବୀର। ଏଠାରୁ ଅଧା ଯୋଜନ ଦୂରରେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଶରଭଙ୍ଗ ବସୁଛନ୍ତି। ହେ ପ୍ରିୟ, ସୂର୍ୟପ୍ରଭା ଭଳି ତେଜସ୍ୱୀ ସେଇ ମହାମୁନି ନିକଟକୁ ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଯାଅ, କାରଣ ସେ ତୁମକୁ ଉତ୍ତମ ପଥ ଦେଖାଇବେ। ହେ ରାମ, ମୋତେ ଏହି ଗଡ଼ିଏ ଗଡ଼ାରେ ରଖି ତୁମେ ନିରାପଦ ଚାଲିଯାଅ; ଏହି ହିଁ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଚିରଂପରମ୍ପରା ନୀତି। ଯେଉଁମାନେ ଏଭଳି ଗଡ଼ିଏ ଗଡ଼ାରେ ରଖାଯାନ୍ତି, ସେମାନେ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏଭଳି କହି, ବାଣରେ ବିଧ୍ୱଂସିତ ଭାବରେ ଥିବା ବିରାଧ ରାମଙ୍କୁ ଏହି ଉପଦେଶ ଦେଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିରାଧ ତାଙ୍କର ଦେହ ଛାଡ଼ି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରଘୁନନ୍ଦନ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ, "ଏହି ଅରଣ୍ୟରେ ବିରାଧଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ବଡ଼ ଗଡ଼ା ଖୋଦ, ଯେପରିକି ଅପରାଧୀ ଅଜ ନିମିତ୍ତେ ଖୋଦାଯାଏ।" ଏହିପରି କହି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାମ ବିରାଧଙ୍କ ଗଳା ଉପରେ ପାଦ ରଖି ତାଙ୍କୁ ଅଟକାଇ ରହିଲେ। ତାପରେ ଲକ୍ଷ୍ମଣ କଉଡ଼ା ନେଇ, ବିରାଧଙ୍କ ପାଖରେ ଗଭୀର ଗଡ଼ା ଖୋଦିଲେ। ତାଙ୍କର ଶଙ୍ଖ ଭଳି କାନ ଓ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ ସହ ବିରାଧଙ୍କୁ ଉଠାଇ, ଦୁହେଁ ଭାଇ ତାଙ୍କୁ ଗଡ଼ାରେ ପକେଇ ଦେଲେ। ଯୁଦ୍ଧମାଞ୍ଚରେ ଦୁହେଁ ଭାଇ ଦୃଢ଼ ଏବଂ ଶୀଘ୍ର କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ବିରାଧଙ୍କୁ ଗଡ଼ାରେ ପକେଇ ଦେଲେ ଏବଂ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବିରାଧଙ୍କୁ ବଧ କରିପାରିବେନି ବୋଲି ଦେଖି, ଦୁହେଁ ଭାଇ ଏହିପରି ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲେ ଯେ ବିରାଧଙ୍କୁ ଗଡ଼ାରେ ପକେଇବା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ହେବ। ବିରାଧ ନିଜେ ରାମଙ୍କୁ କହିଥିଲେ ଯେ ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ହେବନାହିଁ, ଏହି ଉପାୟ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ। ରାମଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଦୁହେଁ ଭାଇ ତାଙ୍କୁ ଗଡ଼ାରେ ପକେଇବାକୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିରାଧ ଗଡ଼ାରେ ପକାଯିବା ସମୟରେ ସାରା ଅରଣ୍ୟ ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲା। ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ବିରାଧଙ୍କୁ ଭୂମିରେ ଗଡ଼ାରେ ପକେଇ, ପଥର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଢାଙ୍ଗିଦେଲେ ଏବଂ ଭୟ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଅରଣ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦରେ ଘୁରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ତାପରେ, ସୁନାର ଗହଣା ପିନ୍ଧିଥିବା ଧନୁଷ୍ଧାରୀ ଦୁହେଁ ଭାଇ ସୀତାଙ୍କୁ ସହ ନେଇ, ବଡ଼ ଅରଣ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦରେ ଘୁରିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଭଳି ତେଜମୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏଠାରେ ପଞ୍ଚମ ସର୍ଗ ଆରମ୍ଭ ହେଉ। ବିରାଧ ନାମକ ମହାବଳୀ ରାକ୍ଷସକୁ ବଧ କରି, ଶୂରବୀର ରାମ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ସୀତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ। ତାପରେ ତେଜସ୍ୱୀ ରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏହି ଅରଣ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ଓ ଦୁର୍ଗମ, ଏପରି ସ୍ଥାନରେ ଆମେ ଅଭ୍ୟସ୍ତ ନୁହେଁ। ଚଳ, ଶୀଘ୍ର ଶରଭଙ୍ଗ ମହାର୍ଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଯାଅ।" ଏଭଳି କହି, ରଘୁନନ୍ଦନ ଶରଭଙ୍ଗଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସଂଯମ ଓ ତପସ୍ୟାରେ ପବିତ୍ର ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରିଥିବା ଶରଭଙ୍ଗଙ୍କ ପାଖରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ସେଠାରେ ରାମ ଦେଖିଲେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନାୟକ, ତେଜସ୍ୱୀ ଓ ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା ଏକ ଦିବ୍ୟ ପୁରୁଷ ଭୂମିକୁ ଛୁଁନଥିଲେ। ସେ ଦେଉତା, ଅନେକ ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ହରିତ ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଚାଳିତ ରଥରେ ଆକାଶରେ ଗତି କରୁଥିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦୂରରୁ ଦେଖିଲେ, ସେ ଉଦୟ ହେଉଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଧଳା ମେଘର ଗୁଚ୍ଛ, ଓ ଚନ୍ଦ୍ରମାର ଦଳ ଭଳି ତେଜମୟ। ସେଠାରେ ଏକ ଦୂଷ୍ଟିହୀନ ଛତା, ଅଦ୍ଭୁତ ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଓ ସୁନାର ହାତଲାଗିଥିବା ଦୁଇଟି ଚାମର ଦେଖିଲେ। ଏହି ଚାମରଗୁଡ଼ିକୁ ସୁନ୍ଦରୀ ମହିଳାମାନେ ଧରି ଦେଉତାଙ୍କ ଶିରୋପରେ ଗୁମାଉଥିଲେ। ଏଠାରେ ଅନେକ ଗାନ୍ଧର୍ବ, ଦେବ, ସିଦ୍ଧ, ଓ ମହାମୁନିମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଦେବତା ଆକାଶରେ ବସି, ଉତ୍ତମ ଶବ୍ଦରେ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଉଥିଲେ ଏବଂ ବାସବ ସହ ଶରଭଙ୍ଗ ସହ କଥା ହେଉଥିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଦେଖ, ଏହି ତେଜସ୍ୱୀ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ରଥ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ତେଜମୟ ଏବଂ ଆକାଶରେ ଗତି କରୁଛି। ପୁରୁହୂତଙ୍କ ଘୋଡ଼ାଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖ, ଯେଉଁଗୁଡ଼ିକି ଶକ୍ରଙ୍କର ଅଟୁଟ ଘୋଡ଼ା।" "ଏହି ଚାରିପାଖରେ ଯେଉଁ ଅନେକ ଯୁବକ ଦଢ଼ ଛାତି, ଲୋହା ଭଳି ବାହୁ, ରକ୍ତ ରଙ୍ଗର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ବଘ ଭଳି ଭୟଙ୍କର ଓ ଅପ୍ରାପ୍ୟ। ସେମାନଙ୍କ ଛାତିରେ ଅଗ୍ନି ଭଳି ତେଜସ୍ୱୀ ମାଳା ଅଛି, ସମସ୍ତେ ପ୍ରାୟ ପଚିଶ ବର୍ଷ ବୟସର ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି।" "ଦେବତାମାନଙ୍କର ସାଧାରଣ ବୟସ ଏହି ଭଳି ହୁଏ। ଏହି ଯୁବକମାନେ ଦେଖିବାକୁ ଅତି ମନୋହର। ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ତୁମେ ଓ ବୈଦେହୀ ଏଠାରେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ରୁହ, ମୁଁ ଏହି ରଥରେ ବସିଥିବା ତେଜସ୍ୱୀ ପୁରୁଷ କିଏ ଜାଣି ଆସିବି।" ଏହିପରି କହି, କକୁତ୍ସ୍ଥ ବଂଶୀୟ ରାମ ଶରଭଙ୍ଗଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ରାମଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଶଚୀପତି ଦେବତା ଶରଭଙ୍ଗଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ସହ କହିଲେ, "ରାମ ଏଠିକୁ ଆସୁଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେ ମୋ ସହ କଥା ହେବା ପୂର୍ବରୁ ମୋତେ ନେଇ ଯାଅ, ପରେ ସେ ମୋତେ ଦେଖିବାଯୋଗ୍ୟ।