ରାମଚନ୍ଦ୍ର ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ, “ଏଠାରେ ଗଭୀର ଗଡ଼ିଏ ଖୋଦ।”, ଏବଂ ସେ ନିଜ ପାଉଁ ଦ୍ୱାରା ଭୟଙ୍କର ଦାନବ ବିରାଧଙ୍କ ଗଳାକୁ ଦବାଇ ରଖିଲେ। ରାଘବଙ୍କ ଏହି ଶାନ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଉପଦେଶ ଶୁଣି ବିରାଧ ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆପଣଙ୍କର ଶକ୍ତି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସମାନ। ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ବିନାଶ ପାଇଛି, କିନ୍ତୁ ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିପାରିନଥିଲି। ଏବେ ମୁଁ ଜାଣିଛି, ଆପଣ କୌଶଳ୍ୟାନନ୍ଦନ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାମ, ଏବଂ ସହ ଉତ୍ତମ ସୀତା ଓ ପ୍ରଶସ୍ତ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ। ମୁଁ ଏ ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସ ଶରୀରକୁ ଏକ ଶାପ ଦ୍ୱାରା ପାଇଥିଲି। ମୁଁ ଗାନ୍ଧର୍ବ ତୁମ୍ବୁରୁ, ଯାହାକୁ ବୈଶ୍ରବଣଙ୍କ ଶାପ ଦେଇଥିଲେ। ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ କ୍ଷମା ପ୍ରାର୍ଥନା କଲି, ସେ ମୋତେ କହିଲେ, ‘ଦଶରଥନନ୍ଦନ ରାମ ଯେତେବେଳେ ତୁମକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ହତ କରିବେ, ତୁମେ ନିଜ ପ୍ରକୃତିକୁ ପୁନଃ ପ୍ରାପ୍ତ କରି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବ।’ ଏହି ଭୟାନକ ଶାପରୁ ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ ମୁଁ ମୁକ୍ତି ପାଇଛି। ଏବେ ମୁଁ ନିଜ ଲୋକକୁ ଯିବି। ଆପଣଙ୍କୁ ମଙ୍ଗଳ ହେଉ। ଏଠାରୁ ଅଧ କୋଷ ଦୂରେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଶରଭଙ୍ଗ ନାମକ ମହାତ୍ମା ବସନ୍ତି। ଶୀଘ୍ର ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଆନ୍ତୁ, ସେ ଆପଣଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉପଦେଶ ଦେବେ। ଏବେ ମୋତେ ଏହି ଗଡ଼ିରେ ରଖନ୍ତୁ, ଏହି ଦାନବମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଏପରି ଗଡ଼ିରେ ରଖାଯିବା ନିୟମ। ଯେଉଁମାନେ ଏଭଳି ଗଡ଼ିରେ ରଖାଯାନ୍ତି, ସେମାନେ ଶାଶ୍ୱତ ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।” ଏପରି କହି ବିରାଧ, ଯିଏ ଶର ଆଘାତରେ କ୍ଳାନ୍ତ, ନିଜ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ରାଘବ ଏହା ଶୁଣି ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ, “ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବ ପାଇଁ ଏଠି ଜଙ୍ଗଲରେ ଏକ ବଡ଼ ଗଡ଼ି ଖୋଦ, ଯେପରି ଏକ ଅପରାଧୀ ହାତୀ ପାଇଁ ଖୋଦାଯାଏ।” ପୁନି ରାମ ନିଜ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ବିରାଧଙ୍କୁ ଦବାଇ ରଖି, ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଗଡ଼ି ଖୋଦିବାକୁ କହିଲେ। ଲକ୍ଷ୍ମଣ କୁଦା ନେଇ ଗଭୀର ଗଡ଼ି ଖୋଦିଲେ। ଏହାପରେ ଦୁଇଁ ଭାଇ ବିରାଧଙ୍କ ଗଳା ମୁକ୍ତ କରି, ତାଙ୍କୁ ଉଠାଇ, ତାଙ୍କ ଶଙ୍ଖପରି କାନ ଓ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ ସହିତ ଏହି ଗଡ଼ିରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରି ଦୁଇଁ ଭାଇ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହେଲେ। ତେବେ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବିରାଧ ମୃତ୍ୟୁ ହେଉନଥିବା ଦେଖି, ଦୁଇଁ ଭାଇ ଏହି ଗଡ଼ିରେ ତାଙ୍କୁ ଦାଫନ କରିବାକୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି କଲେ, କାରଣ ବିରାଧ ନିଜେ ରାମଙ୍କୁ କହିଥିଲେ ଯେ, ତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ହେବ ନାହିଁ, ଏବଂ ଏହି ଅନ୍ତିମ ଇଚ୍ଛା ବ୍ୟକ୍ତ କରିଥିଲେ। ରାମଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଏହି ଗଡ଼ିରେ ବିରାଧଙ୍କୁ ପକେଇଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାରରେ ସାରା ଜଙ୍ଗଲ ଗଞ୍ଜିଉଠିଲା। ଏପରେ ଦୁଇଁ ଭାଇ ଖୁସିରେ ବିରାଧଙ୍କୁ ପୃଥିବୀରେ ଗଡ଼ିରେ ଖୋଦି ଦେଇ, ଉପରେ ପଥର ରଖି ତାଙ୍କୁ ଆଚ୍ଛାଦିତ କଲେ। ଏହିପରି ଦାନବ ହନନ କରି, ସୀତାଙ୍କୁ ସହ ନେଇ ସେମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟ-ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଜଙ୍ଗଲରେ ଖୁସିରେ ସଞ୍ଚାର କଲେ। ଏଉଁପରି ଭୟଙ୍କର ବିରାଧଙ୍କୁ ହତ କରିବା ପରେ, ଶୂରବୀର ରାମ ସୀତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ। ତାପରେ ରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହି ଅରଣ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ଓ ଦୁର୍ଗମ, ଆମେ ଏପରି ଅଞ୍ଚଳରେ ଅଭ୍ୟସ୍ତ ନୁହେଁ। ଚଳ, ଶୀଘ୍ର ଶରଭଙ୍ଗ ମୁନିଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଯାଉ। ସେ ତପୋବଳ ଧାରୀ ମହାତ୍ମା।” ଏହିପରି ଚିନ୍ତା କରି ରାମ ଶରଭଙ୍ଗଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ। ଶରଭଙ୍ଗଙ୍କ ନିକଟରେ ଯିବାବେଳେ, ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା ଓ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ରାମ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ସେଠାରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଅଧିପତି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ଭୂମିକୁ ଛୁଁଇ ନଥିବା ଏକ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ଦେବତା, ଅନେକ ମହାତ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ହରିତ ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଚାଳିତ ରଥରେ ଆକାଶ ମାନେ ଯାଉଥିଲେ। ଦୂରରୁ ସେ, ଉଦୟମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ, ଧଳା ମେଘର ଗୋଛା, ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ରମାଣ୍ଡଳ ପରି ଦେଖାଉଥିଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ନିର୍ମଳ ଛତ୍ର, ଚମତ୍କାର ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଦୁଇଟି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚାମର ତାଳି, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି, ମହାମୂଲ୍ୟବାନ ଦେଖାଉଥିଲା। ମହିଳାମାନେ ଏହି ଚାମର ତାଳି ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଘୁଞ୍ଚାଉଥିଲେ। ଏଠାରେ ଅନେକ ଗାନ୍ଧର୍ବ, ଦେବତା, ସିଦ୍ଧ ଓ ମହାର୍ଷିମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ସେ ଦେବତା ଆକାଶରେ ବସି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶବ୍ଦରେ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଉଥିଲେ, ଏବଂ ଶରଭଙ୍ଗ ସହ ଭାଷଣ ଦେଉଥିଲେ, ତାଙ୍କ ସହ ବାସବ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଦେଖ, ସେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଛି, ଆକାଶରେ ଚାଲୁଛି। ଏହି ଘୋଡ଼ାଗୁଡ଼ିକୁ ପୂରୁହୂତଙ୍କ ଘୋଡ଼ା ବୋଲି ଶୁଣିଥିଲି, ଏମିତି ଶକ୍ରଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଘୋଡ଼ା ଏଠି ଆକାଶରେ ଚାଲୁଛନ୍ତି। ଏହି ଚାରିପାଖରେ ଯେଉଁମାନେ ଦଣ୍ଡ ଧାରଣ କରି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସବୁ ଯୁବା, କଣ୍ଠେ କୁଣ୍ଡଳ, ହାତରେ ତଳୱାର ଧରିଛନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ଛାତି ବିଶାଳ, ବାହୁ ଲୋହା ଦଣ୍ଡ ପରି, ଲାଲ ରଙ୍ଗର ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି, ବାଘ ପରି ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଅପ୍ରାପ୍ୟ। ସେମାନଙ୍କ ଛାତିରେ ଅଗ୍ନିପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ମାଳା ଅଛି, ସମସ୍ତେ ପ୍ରାୟ ପঁଚିଶ ବର୍ଷ ବୟସର ଯୁବା ପରି ଦେଖାଉଛନ୍ତି।” ଏପରି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ରାମ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ସୀତା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ, ଏବଂ ନିଜ ଲକ୍ଷ୍ୟ ନେଇ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ।