ଏହି ଅରଣ୍ୟରେ, ରାମ ତାଙ୍କ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହିତ ଦୈତ୍ୟ ଭୀମ ବିରାଧଙ୍କ ସାମ୍ନା କଲେ। ରାମ କ୍ରୋଧରେ ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇ କହିଲେ, "ଆଜି ମୁଁ ମୋର ତୀରରେ ଏହି ବିରାଧଙ୍କୁ ମାରିଦେବି; ସେ ରକ୍ତରେ ପୃଥିବୀକୁ ରଙ୍ଗିଦେବେ। ଯେପରି ଆଗରେ ମୁଁ ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ ଭାରତ ଉପରେ କ୍ରୋଧ କରିଥିଲି, ଏହି କ୍ରୋଧକୁ ଏବେ ବିରାଧ ଉପରେ ଉତ୍ସର୍ଜିତ କରିବି। ମୋର ବଳିଷ୍ଠ ତୀର ବିରାଧଙ୍କ ବଡ଼ ଛାତିକୁ ଭେଦି ତାଙ୍କୁ ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରିବ।" ଏହି ସମୟରେ, ବିରାଧ ତାଙ୍କ ଭୟଙ୍କର କଣ୍ଠରେ ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଞ୍ଜି କହିଲେ, "ତୁମେ କିଏ? କେଉଁଠୁ ଆସିଛ?" ତାଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନକୁ ଉତ୍ତର ଦେଇ, ଇକ୍ଷ୍ବାକୁ ଵଂଶଜ ରାମ ଶାନ୍ତ ଭାବେ କହିଲେ। ଏହି ପରେ, ବିରାଧ ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ଜଭାଙ୍କ ପୁତ୍ର, ମୋର ମାତା ଶତହ୍ରଦା। ଏହି ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସମାନେ ମୋତେ ବିରାଧ ବୋଲି ଡାକନ୍ତି। ମୁଁ ତପସ୍ୟାରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ଏମିତି ଵର ପାଇଛି ଯେ, ଏହି ଲୋକରେ କୌଣସି ଅସ୍ତ୍ର ମୋତେ ମାରିପାରିବେ ନାହିଁ, କିମ୍ବା କାଟିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏହି ମହିଳାକୁ ଛାଡ଼ି ତୁମେ ଦୁଇଁଜଣ ଯେପରି ଆସିଛ, ସେପରି ଚଳିଯାଅ, ନହେଲେ ତୁମର ଜୀବନ ନେଇ ନେବି।" ରାମଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ କ୍ରୋଧରେ ରକ୍ତିମ ହୋଇ ବିରାଧଙ୍କୁ କହିଲେ, "ନିଚ, ତୁମର ଏହି ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା ଦେଖି ଲଜ୍ଜା! ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ମୃତ୍ୟୁ ଚାହୁଁଛ। ଯୁଦ୍ଧରେ ଦଢ଼ି ରୁହ, ମୋ ହାତରୁ ଚିରଞ୍ଜୀବୀ ହୋଇ ପଳାଇପାରିବ ନାହଁ।" ରାମ ତାଙ୍କ ଧନୁଷ୍ୟ ତାଣି, ତୀବ୍ର ତୀର ଚଳାଇ ବିରାଧଙ୍କୁ ଘାୟଳ କଲେ। ସେ ସପ୍ତଟି ସୁବର୍ଣ୍ଣପଙ୍ଖୀ ତୀର ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଗତିରେ ଛାଡ଼ିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ବିରାଧଙ୍କ ଶରୀର ଭେଦି, ରକ୍ତରେ ରଙ୍ଗିତ ହୋଇ ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ିଲେ। ବିରାଧ ଘାୟଳ ହୋଇ ସୀତାଙ୍କୁ ମାଟିରେ ରଖି, ବଡ଼ କ୍ରୋଧରେ ତାଳ ଉଠାଇ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ସେ ଭୟଙ୍କର ରବ କରି, ତାଳ ଘୂରାଇ, ମୃତ୍ୟୁ ଭୟଙ୍କର ମୁଖ ଦେଖାଇ ଆସିଲେ। ଦୁଇଁଭାଇ ତାଙ୍କୁ ଅଗ୍ନିସ୍ନାନ ତୀର ବର୍ଷା କଲେ, କିନ୍ତୁ ବିରାଧ ଅଶ୍ରୁତି ହସି, ଦଢ଼ି ରୁହି, ଯଦିଓ ତୀର ତାଙ୍କ ଶରୀରରେ ଲାଗିଥିଲା, କିଛି ହେଲା ନାହିଁ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦିଆ ଵରବଳରେ, ବିରାଧ ତୀରକୁ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ କରି, ତାଳ ଉଠାଇ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ରାମ ତାଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୀର ଦ୍ୱାରା ବିରାଧଙ୍କ ତାଳକୁ ଦୁଇଟି ତୀରରେ କାଟିଦେଲେ। ସେ ତାଳ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଘାତିତ ପର୍ବତ ଭଳି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା। ତାପରେ ଦୁଇଁଭାଇ ତାଙ୍କ ଖଡ଼ଗ ଉଠାଇ, କଳା ସର୍ପ ଭଳି ଚମକି, ବିରାଧଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଯଦିଓ ସେମାନେ ବିରାଧଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଆଘାତ କଲେ, ଦୈତ୍ୟ ସେମାନେ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ହାତରେ ଧରି ଉଠାଇ ନେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, "ସେ ଯେଉଁପଥେ ନେଇଯିବାକୁ ଚାହୁଁଛି, ତାହା ଆମ ଆଉ ଏଇ ରାତିର ଅନୁସାରଣ କରିବା ଉଚିତ।" ବିରାଧ ଦୁଇଁଭାଇଙ୍କୁ କନ୍ଧରେ ରଖି, ଗର୍ବରେ ଅରଣ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଦୌଡ଼ିଗଲେ। ସେ ଏକ ତମସାଚ୍ଛନ୍ନ ବିଶାଳ ଅରଣ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ପ୍ରାଣୀ, ପକ୍ଷୀ, ମୃଗ, ଓ ସର୍ପ ଥିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଦୁଇଁ ରଘୁବଂଶୀ ଭାଇ ରାକ୍ଷସ ଦ୍ୱାରା ଉଠାଇ ନେଯାଯିବାକୁ ଦେଖି, ସୀତା ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଚିତ୍କାର କଲେ। ସେ କହିଲେ, "ଏହି ଦଶରଥପୁତ୍ର ରାମ, ଯିଏ ସତ୍ୟବାଦୀ, ଧର୍ମିକ ଓ ଶୁଦ୍ଧ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦୈତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହିତ ଉଠାଇ ନେଯାଯିଛନ୍ତି। ବାଘ ଓ ଚିତା ମୋତେ ଖାଇଦେବେ—ମୋତେ ଛାଡ଼, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାକ୍ଷସ! ହେ କକୁତ୍ସ୍ଥମାନେ, ମୁଁ ତୁମେ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ।" ଏହାପରେ, ସଉମିତ୍ରି ଲକ୍ଷ୍ମଣ ବିରାଧଙ୍କ ବାମ ହାତ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଓ ରାମ ତାଙ୍କ ଡାହାଣ ହାତ ଶକ୍ତିଶାଳୀଭାବେ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ଦୁଇ ହାତ ଭାଙ୍ଗି ଯିବାପରେ, ସେ ଘନମେଘ ସଦୃଶ ଦୈତ୍ୟ ଅସ୍ଥିର ଓ ଅଚେତନ ହୋଇ ବିଦ୍ୟୁତଘାତିତ ପର୍ବତ ଭଳି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ତାଙ୍କୁ ମୁଠି, ହାତ ଓ ପାଏଁ ଆଘାତ କରି, ଆଉ ଦଳି ଭୂମିରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ। ଅନେକ ତୀର ଓ ଖଡ଼ଗ ଘାତ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ଦୈତ୍ୟ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କଲେ ନାହିଁ। ତାଙ୍କୁ ଅଜୟ ଓ ଅଚଳ ପର୍ବତ ସଦୃଶ ଦେଖି, ଭୟ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥିବା ଶ୍ରୀରାମ କହିଲେ, "ହେ ମହାପୁରୁଷ, ଏହି ଦୈତ୍ୟ ତପୋବଳରେ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବିଜୟ କରିହେବେ ନାହିଁ। ଆମେ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦୈତ୍ୟ ପାଇଁ ଏଠି ଏକ ଗଭୀର ଗଡ଼ିଖନନ୍ତୁ।" ରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ, "ହେ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଏହି ଅରଣ୍ୟରେ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦୈତ୍ୟ, ଯାହା ଭୟଙ୍କର ହାତୀ ସଦୃଶ ଦେଖାଯାଏ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଗଭୀର ଗଡ଼ି ଖୋଦ।