ଗଭୀର ଓ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କଥାରେ ଗୋଟିଏ ସମୟରେ, ରାଜା ରାମ ତାଙ୍କର ଦେବୀୟ ଓ ମାନବୀୟ କର୍ତ୍ତବ୍ୟଗୁଡିକୁ ସଠିକ୍ ଭାବେ ପାଳନ କରାଯାଇଛି କି ନାହିଁ ବୋଲି ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲେ। ସେ ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ମିଳି, ସେହି ବିଶେଷ ଋଷିଙ୍କର ସୁସ୍ଥତା ବିଷୟରେ ଜାଣିବାକୁ ଚାହାଁଥିଲେ। ବସିଷ୍ଠ ଏହି ଦୃଷ୍ଟିକୋଣରୁ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ସ୍ନେହର ସହିତ ନମସ୍କାର କରିଥିଲେ। ସମସ୍ତଙ୍କର ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ସେମାନେ ରାଜାଙ୍କର ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ରାଜା ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି, ସେମାନେ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଆସନ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ। ତାପରେ, ରାଜା, ତାଙ୍କର ମନ ଖୁସିରେ ଥିବାବେଳେ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ କଥା କହିଥିଲେ। ସେ କହିଥିଲେ, “ତୁମର ଆଗମନ ମନ୍ଧାର ମଧୁର ପାଇଁ ମାନ୍ୟ, ଜଳବିହୀନ ସମୟରେ ବର୍ଷା ପରି, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମହାନ ଘଟଣାଙ୍କ ମାନେ। ତୁମେ ଆସିଛ, ତେଣୁ ମୋର ଜୀବନ ଏବଂ ଜନ୍ମ ସଫଳ ହେଲା। କୌଣସି ଆବଶ୍ୟକତା ଥିଲେ, ମୋତେ କହ, କିନ୍ତୁ ତୁମର ଆଗମନରେ ମୁଁ ଅତି ଆନନ୍ଦିତ।” ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ତାଙ୍କର କଥାରେ ଖୁସି ହୋଇଥିଲେ, ତାଙ୍କର ସମ୍ମାନରେ ଅଭିନନ୍ଦନ କରିଥିଲେ। ସେ କହିଥିଲେ, “ତୁମେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ମୋର ସାଥୀ ହେବାକୁ ପାଇଁ ମୋତେ ରାମଙ୍କୁ ଦେବାକୁ ପଡିବ। ଦୁଇଟି ଦାନବ, ମାରୀଚ ଓ ସୁବାହୁ, ମୋର ଦାନ କରାଯିବାକୁ ଅବରୋଧ କରୁଛନ୍ତି। ସେମାନେ ମୋର ବୃତ୍ତିକୁ ଅଶୁଧ କରିଥିବାରୁ, ମୁଁ ଏହାକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବାକୁ ବାହାରି ଯାଇଛି। ତୁମର ପୁଅ ରାମ, ଯିଏ ଦୃଢ଼ ଓ ସାହସୀ, ସେମାନେ ଦାନବମାନେ ହରାଇବେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଲେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ବିଜୟ ଦେବେ।” ତେଣୁ, ରାଜା ରାମଙ୍କୁ ଦେବାକୁ ମାନ୍ୟ କରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ମନ ଦୁଃଖରେ ଭରିଯାଇଥିଲା। ସେ କହିଥିଲେ, “ମୋର ରାମ, ଯିଏ ଲୋଟସ-ନୟନ, ଏବେ ଷୋଳ ବର୍ଷରୁ କମ୍, ସେ ଦାନବଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ। ମୋର ଏହି ଅକ୍ଷଉହିଣୀ ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ। ତୁମେ ରାମକୁ ନେବାକୁ ଚାହାଁ ନାହିଁ।” ଏହି ପରିସ୍ଥିତିରେ, ରାଜା ଏବଂ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ମହାନ ଆଲୋଚନା ହେଉଥିଲା, ଯାହା ରାଜାଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଦୁଃଖ ଏବଂ ଚିନ୍ତାରେ ଚାଲିଯାଇଥିଲା।