ମୋ ପିତା, ନିଜ ଉଚ୍ଚାରିତ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପାଳନ କରିବାକୁ ଠାରୁ, ମୋତେ ରାମଙ୍କୁ ଦେବା ପାଇଁ ନିଶ୍ଚୟ କରିଲେ ଏବଂ ଏକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଜଳପାତ୍ର ଉଠାଇଲେ। କିନ୍ତୁ ସେ ସମୟରେ, ରାଘବ ତାଙ୍କ ପିତା ଦଶରଥଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଅଜଣା ଥିବାରୁ ଦିଆଯାଉଥିବା ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିଲେ ନାହିଁ। ତାପରେ, ମୋ ବୃଦ୍ଧ ଶ୍ୱଶୁର ଦଶରଥଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି, ମୋ ପିତା ନିଜେ ମୋତେ ନିଜ ସ୍ୱତ୍ୱଜ୍ଞ ରାମଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ। ଏବଂ ମୋର ନୀତିମୟ ଛୋଟ ଭଉଣୀ ଉର୍ମିଲାକୁ ମଧ୍ୟ ମୋ ପିତା ନିଜେ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ଭାବରେ ଦେଇଦେଲେ। ଏଭଳି ମୁଁ ରାମଙ୍କୁ ସ୍ୱୟଂବର ଅନୁଷ୍ଠାନରେ ଦିଆଯାଇଥିଲି, ଏବଂ ମୁଁ ନୀତିରେ ମୋ ପତି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାମଙ୍କୁ ସମର୍ପିତ ଅଛି। ଏଠିରେ ମହାନ ଆୟୋଧ୍ୟା କାଣ୍ଡର ଏକ ଶତ ଅଠାର ସର୍ଗର ଶେଷ ହେଲା। ଏହି ପ୍ରାଚୀନ ଏବଂ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରାମାୟଣ ରଚନା କରିଥିଲେ ବାଲ୍ମୀକି। ଏହି ଗପ ଶୁଣି, ଧର୍ମଜ୍ଞା ଅନସୂୟା ମୈଥିଳୀ ସୀତାକୁ ଆଲିଂଗନ କରି ମୁଣ୍ଡରେ ଚୁମ୍ବନ କଲେ। "ତୁମେ କହିଥିବା କଥାଗୁଡିକ ସ୍ପଷ୍ଟ, ଶୁଭ୍ର ଏବଂ ମଧୁର। ମୁଁ ସ୍ୱୟଂବର ଅନୁଷ୍ଠାନ ବିଷୟରେ ତୁମ ମୁଖରୁ ଶୁଣିଛି, ମଧୁର ମୁଖରେ ଶୁଣି ମୁଁ ଖୁଶି ହେଲି," ବୋଲି ଅନସୂୟା କହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତମିତ ହୋଇଯାଇଛି, ଶୁଭ ରାତି ଆସିଯାଇଛି। ଗୃହୀତ ଖାଦ୍ୟ ଖୋଜି ଦିନ କାଟିଥିବା ପକ୍ଷୀମାନେ ଏବେ ଶାନ୍ତିରେ ଶୋଇପଡ଼ୁଛନ୍ତି। ତୀର୍ଥରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ଅଭିଷେକରୁ ଭିଜା ଅସ୍ତିକମାନେ ଜଳପାତ୍ର ଧରି ଏକତ୍ରିତ ହେଉଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଶ୍ୱେତ ବସ୍ତ୍ର ଅଭିଷେକରୁ ଭିଜିଛି। ମୁନିମାନେ ଅଗ୍ନିକୁ ନିବେଦିତ ହୋମ କରିବା ପରେ, ଅଗ୍ନିରୁ ଉଠୁଥିବା ଧୂଆଁ ଦୂତ ଶରୀରର ରଙ୍ଗ ଭଳି ଲାଗୁଛି, ପବନରେ ଉଡୁଛି। ଜଙ୍ଗଲର ଗଛମାନେ ଅଳ୍ପ ପତ୍ର ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ଘନ ହୋଇଯାଇଛି, ଦୂର ଜଗାରେ ଦିଗମାନେ ଦୃଶ୍ୟ ନୁହେଁ। ରାତିର ପ୍ରାଣୀମାନେ ଏଠାଏଠି ଚଳାପାଇଁ, ଆଶ୍ରମର ଜଙ୍ଗଲ ଜନ୍ତୁମାନେ ତୀର୍ଥରେ ଶୋଇପଡ଼ୁଛନ୍ତି। ରାତି ଏବେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି, ତାରାମାନେ ଶୋଭିତ ସୀତା, ଚାନ୍ଦ ତାରାର ଆଲୋକରେ ମୁଡ଼ି ଆକାଶରେ ଉଦୟ ହେଉଛି। ଅନସୂୟା ମୈଥିଳୀକୁ କହିଲେ, "ଏବେ ଯାଅ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଅନୁମତି ଦେଉଛି; ରାମଙ୍କ ସେବା କର। ତୁମ ମଧୁର କଥା ମୁଁ ଶୁଣି ତୃପ୍ତି ହେଇଛି। ଏବେ ମୈଥିଳୀ, ମୋ ସମ୍ମୁଖରେ ତୁମେ ଶୁଭ୍ର ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ହେଉ, ମୋତେ ଆନନ୍ଦ ଦିଅ।" ଏଭଳି ଶୋଭିତ ହୋଇ, ସୀତା, ଦେବକନ୍ୟା ସମ, ଅନସୂୟାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ ରାମଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ରାଘବ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବକ୍ତା, ଏଭଳି ଭୂଷିତ ସୀତାକୁ ଦେଖି, ତପସ୍ୱିନୀ ଅନସୂୟାଙ୍କ ମମତା ଦାନରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ତାପରେ, ସୀତା ରାମଙ୍କୁ ସମସ୍ତ କଥା କହିଲେ—ତପସ୍ୱିନୀ ଅନସୂୟାଙ୍କ ଦାନ: ବସ୍ତ୍ର, ଭୂଷଣ, ମାଳା। ରାମ ଏବଂ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ମୈଥିଳୀ ସୀତାକୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଏହି ଦୁର୍ଲଭ ସମ୍ମାନ ଦେଖି ଦୁଇଜଣ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ତାପରେ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ରାମ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ମୁହଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ତପସ୍ୱୀ ଏବଂ ସିଦ୍ଧମାନେ ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱାଗତ ପାଇ, ଏହି ଶୁଭ ରାତି କାଟିଲେ। ଏହି ରାତି ପରି ଯିବା ପରେ, ଦୁଇ ଜଣ ମହାପୁରୁଷ, ତପସ୍ୱୀମାନେ ପାଇଁ ଅଗ୍ନିକାର୍ଯ୍ୟ କରି, ଆରଣ୍ୟର ତପସ୍ୱୀମାନେ ପାଖରୁ ଆଶ୍ରମ ଛାଡ଼ିବାକୁ ଅନୁମତି ନେଲେ। ଏହି ତପସ୍ୱୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଏହି ଅରଣ୍ୟର ଭୟଙ୍କର ଅବସ୍ଥା ବିଷୟରେ କହିଲେ—ଏଠାରେ ବହୁବର୍ଣ୍ଣ ରାକ୍ଷସ, ମନୁଷ୍ୟ ଭକ୍ଷକ ଏବଂ ରକ୍ତପାନୀ ଜଙ୍ଗଲ ଜନ୍ତୁମାନେ ରହନ୍ତି। ଏଠାରେ ଏମାନେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ତପସ୍ୱୀମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଅସାବଧାନ ହେଉନ୍ତି କିମ୍ବା ଅବଶିଷ୍ଟ ଖାଦ୍ୟ ରଖନ୍ତି; ତୁମେ ସେମାନେକୁ ରକ୍ଷା କର। ଏହି ହେଉଛି ମୁନିମାନେ ଫଳ ଉପଜାଇବା ପଥ; ଏହିପଥରେ ରାଘବ, ତୁମେ ଦୁର୍ଗମ ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ଉଚିତ। ଏଭଳି, ତପସ୍ୱୀ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଜୋଡ଼ି ହାତରେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ରାଘବ, ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହିତ, ମେଘ ମାଳାରେ ଶୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରବେଶ କରିଥିବା ପରି ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏଠିରେ ଆୟୋଧ୍ୟା କାଣ୍ଡର ଏକ ଶତ ଉଣନବେ ସର୍ଗର ଶେଷ ହେଲା। ବାଲ୍ମୀକିଙ୍କ ରାମାୟଣର ଏହି ମହାକାବ୍ୟ ଚବିଶ ହଜାର ଶ୍ଲୋକରେ ରচিত। ଏବେ ଆରଣ୍ୟ କାଣ୍ଡର ପ୍ରଥମ ସର୍ଗ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ଏହି ଆଶ୍ରମ କୁଶ ତୃଣ ଏବଂ ଭାଲି ବସ୍ତ୍ରରେ ଆବୃତ, ଦିବ୍ୟ ତେଜରେ ଶୋଭିତ, ଆକାଶରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଣ୍ଡଳ ପରି ଦୁର୍ଲଭ ଦ୍ୱିପ୍ରଭା ପ୍ରଦାନ କରୁଥିଲା। ସମସ୍ତ ଜୀବର ଆଶ୍ରୟ ସ୍ଥଳ, ଏହି ଆଶ୍ରମର ପ୍ରାଙ୍ଗଣ ସାଫ ଏବଂ ଅନେକ ହରିଣ ଏବଂ ପକ୍ଷୀମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଘୁଉଁ। ଏହି ଆଶ୍ରମ ଅପ୍ସରାମାନେ ସଦା ଆଦର କରି ଉପସ୍ଥିତ, ଅନେକ ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡ, ଦଣ୍ଡ, ପାତ୍ର, ମୃଗଚର୍ମ ଏବଂ କୁଶ ତୃଣରେ ଶୋଭିତ। ଏଠାରେ ଅଗ୍ନି ଜଳାଇବା ଦଣ୍ଡ, ଜଳପାତ୍ର, ଫଳ ଏବଂ ମୂଳ ରହିଛି, ଭଲ ଫଳ ଭରିଥିବା ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲ ଗଛରେ ଢାକି ରହିଛି। ଏହି ଆଶ୍ରମ ନିବେଦିତ ହୋମ ଦ୍ୱାରା ଶୁଭ୍ର, ବ୍ରହ୍ମନାଦ ରେ ସ୍ୱରାଳି, ଫୁଲ ଏବଂ ଅନେକ ପଦ୍ମ ଭରିଥିବା ଝିଅ ପଦ୍ମ ତଳା ରେ ଶୋଭିତ। ଏଠାରେ ନିଜ କ୍ଷମା ଓ ନିୟମ ରେ ଅଟୁଟ ତପସ୍ୱୀମାନେ ଫଳ ଏବଂ ମୂଳ ଉପରେ ଜୀବନ୍ତ, ଭାଲି ଏବଂ କୃଷ୍ଣମୃଗଚର୍ମ ଧାରଣ କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ଅଗ୍ନି ପରି ତେଜସ୍ବୀ, ପ୍ରାଚୀନ ମୁନିମାନେ ରହିଛନ୍ତି। ଶୁଭ ଆହାର ଧାରଣ କରୁଥିବା ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମୁନିମାନେ ଏହି ଆଶ୍ରମକୁ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକ ପରି ଶୋଭା ଦେଉଛନ୍ତି, ଏଠି ବ୍ରହ୍ମନାଦ ରେ ଶ୍ରୁତି ଶୋଭିତ। ଏଠାରେ ଶିକ୍ଷିତ ଏବଂ ଶୁଭ୍ର ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ରହିଛନ୍ତି, ରାଘବ ଏହି ଆଶ୍ରମ ମଣ୍ଡଳକୁ ଦେଖିଲେ। ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଧାରଣ କରୁଥିବା ମହାତ୍ମା ମୁନିମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁ ଧାରଣ କରି, ରାମଙ୍କୁ ଦେଖି ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ତାପରେ, ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୈଥିଳୀକୁ ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ସ୍ୱାଗତ କଲେ; ଧର୍ମିକ ମୈଥିଳୀ ଉଦୟ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଶୋଭିତ ଦେଖି ସେମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଏବଂ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ମୈଥିଳୀକୁ ଦେଖି, ଦୃଢ଼ ତପସ୍ୱୀମାନେ ସେମାନେକୁ ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ସ୍ୱାଗତ କଲେ।