ମୁଁ ଏଠାରେ ଏହି ପବିତ୍ର ଶ୍ଳୋକଗୁଡିକୁ ଅନୁସରି ଏକ ଉତ୍ତରାଧୁନିକ ଓଡ଼ିଆ କଥାରୂପରେ ଏହାକୁ ଉପସ୍ଥାପନ କରୁଛି: ଯଦିଓ ମୁଁ ସନ୍ତାନହୀନ ଥିଲି, ମୋ ପିତା ମିଥିଲାର ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା, ସ୍ନେହରେ ମୋତେ ଗୋଦିରେ ଉଠାଇ ଏହି ଶବ୍ଦ କହିଥିଲେ—“ଏହି ମୋ ଜୀଅ,” ଏବଂ ମୋପରେ ଅପାର ସ୍ନେହ ବର୍ଷାଇଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଆକାଶରୁ ଏକ ଅମାନବୀୟ ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଗଲା—“ଏହି ଭଳି ହେଲା, ରାଜା; ଧର୍ମରେ, ସେ ତୁମ ଜୀଅ।” ଏହା ଶୁଣି ମୋ ପିତା, ମିଥିଲାର ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ଏବଂ ମୋତେ ଲାଭ କରି ବଡ଼ ଶ୍ରୀଅର୍ଜନ କଲେ। ମୁଁ ଏହି ଉତ୍ତମ, ଜେଷ୍ଠା ଦେବୀଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିଲି, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଧର୍ମମୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ସ୍ନେହ ଏବଂ ମାତୃମୂଳକ ମିତ୍ରତାରେ, ମୁଁ ସମ୍ମାନିତ ଏବଂ ପ୍ରିୟ ହୋଇଥିଲି। ମୋର ବୟସ୍ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେବାରୁ, ସହଜରେ ବିବାହ ହେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ଦେଖି, ମୋ ପିତା ଧନ ହାରାଇଯିବା ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଦୁଃଖରେ ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ। ଏହି ପୃଥିବୀରେ, କୌଣସି କନ୍ୟାର ପିତା, ସେ ସମାନ କିମ୍ବା ଅବନତ ହେଉଛନ୍ତି, ଯଦି ସେ ଭଲଭାବେ ବିବାହ ଦେଇନାହାନ୍ତି, ତେବେ ଅପମାନ ଭୋଗ କରିଥାନ୍ତି—ଏପରି ଦୃଢ଼ ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଅପମାନ ଭୋଗ କରିଥାନ୍ତି। ଏହି ଅପମାନ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ରାଜା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚିନ୍ତାରେ ଡୁବିଗଲେ, ଏକ ତରଣୀ ପାଇଁ ତୀର ଉପରେ ପହଞ୍ଚିପାରିନଥିବା ପ୍ରାୟ। ମୋତେ ଜନନୀ ଦ୍ୱାରା ଜନ୍ମ ହୋଇନଥିବା ଜାଣି, ରାଜା ଅନେକ ବିଚାର କରି, ମୋ ପାଇଁ ଯଥାଯଥ ଏବଂ ଯୋଗ୍ୟ ବର ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଭାବିଲେ ନାହିଁ। ଏହି ଭାବନାରେ ଅନୁବାଦିତ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ରାଜା ଏହି ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲେ—“ମୁଁ ମୋ ଜୀଅ ପାଇଁ ସ୍ଵୟଂବର ଆୟୋଜନ କରିବି।” ତାଙ୍କର ବଡ଼ ବିଦି ଅନୁଷ୍ଠାନରେ, ବଳଶାଳୀ ବରୁଣ ଖୁସି ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ଏକ ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଧନୁ ଏବଂ ଅଶୋଷ୍ୟ କୁଏର ଦାନ କଲେ। ସେ ଧନୁ, ତାର ଭାରରେ, ଅନେକ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ମଧ୍ୟ ମଣିଷମାନେ ଉଠାଇପାରିଲେ ନାହିଁ; ରାଜାମାନେ ସେଥିରେ ଧନୁ ଚାପିପାରିଲେ ନାହିଁ, ସ୍ଵପ୍ନରେ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ଏହି ଧନୁ ଲାଭ କରି, ମୋ ପିତା, ସତ୍ୟବାଦୀ, ସମସ୍ତ ରାଜାମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଘୋଷଣା କଲେ—“ଯେଉଁଠି ଏହି ଧନୁ ଉଠାଇ ତାରେ ତଣ୍ଡ କରିପାରିବେ, ସେ ମୋ ଜୀଅକୁ ପତ୍ନୀ ଭାବେ ପାଇବେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।” ସେ ଧନୁ, ପାହାଡ଼ ପରି ଭାରୀ, ଦେଖି ରାଜାମାନେ ନମସ୍କାର କରି, ଉଠାଇପାରିବାରେ ଅସମର୍ଥ ହୋଇ, ଚାଲିଗଲେ। ବହୁ ଦିନ ପରେ, ଏହି ଦୀପ୍ତିମାନ ରାଘବ, ରାମ, ତାଙ୍କ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହିତ ଏବଂ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ସହିତ, ଏହି ବିଦି ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ। ସେଠି, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଏବଂ ମୋ ପିତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ, ରାମ ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ବିଷୟରେ ମୋ ପିତାଙ୍କୁ କହିଲେ—“ଦଶରଥଙ୍କ ଏହି ଦୁଇ ପୁଅ ଧନୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି; ରାମକୁ ଦିବ୍ୟ ଧନୁ ଦେଖାନ୍ତୁ।” ସେ ମୁନିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ମୋ ପିତା ଧନୁକୁ ଆଣିଲେ; ଏକ ମିନିଟରେ, ଶୂରବୀର ଧନୁକୁ ବେଙ୍କିଲେ। ଦ୍ରୁତ ଶକ୍ତିରେ, ସେ ଧନୁକୁ ତଣ୍ଡ କଲେ। ଶକ୍ତିରେ ଧନୁ ଟାଣିବା ସମୟରେ, ଧନୁ ମଧ୍ୟରେ ଭାଙ୍ଗିଗଲା; ଏହାର ଶବ୍ଦ ଆକାଶରୁ ତୁଳିଥିବା ବିଜୁଳିର ଗର୍ଜନା ପରି ଭୟଙ୍କର ହେଲା। ତାପରେ, ମୋ ପିତା, ସତ୍ୟରେ ଅଟୁଟ, ମୋତେ ରାମକୁ ଦେବାକୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି କଲେ ଏବଂ ଉତ୍ତମ ଜଳପାତ୍ର ଉଠାଇଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ରାଘବ ଦେଉଥିବା ଦାନକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ସେ ଆୟୋଧ୍ୟାର ମହାରାଜ, ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଜାଣି ନଥିଲେ। ତାପରେ, ମୋ ପିତା, ମୋର ବୃଦ୍ଧ ଶ୍ଵଶୁର ଦଶରଥଙ୍କୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରି, ମୋତେ ଆତ୍ମଜ୍ଞ ରାମକୁ ଦେଇଦେଲେ। ଏବଂ ମୋ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଭଉଣୀ, ଶୋଭାମୟ ଉର୍ମିଳା, ମୋ ପିତା ନିଜେ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ବିବାହ କରାଇଦେଲେ। ଏଭଳି, ମୁଁ ରାମକୁ ସ୍ଵୟଂବରରେ ଦିଆଯାଇଥିଲି, ଏବଂ ମୁଁ ମୋ ପତି, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ ରାମଙ୍କୁ ଧର୍ମରେ ଅନୁଗତ ଅଛି। ଏହିପରି ଏକ ଶ୍ରୀମୟ ଆୟୋଧ୍ୟା କାଣ୍ଡର ଏକ ଶତାଠାରି ଅଠର ସର୍ଗର ଶେଷ ହେଲା, ଯେଉଁଠି ବାଲ୍ମୀକିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରାମାୟଣ ରଚିତ। ଏହି ଅନୁସୃତ କଥା ଶୁଣି, ଧର୍ମଜ୍ଞା ଅନସୂୟା, ମୈଥିଲୀ ଶୀତାକୁ ବାହୁଦ୍ୱାରା ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ ଏବଂ ମୁଣ୍ଡରେ ଚୁମ୍ବନ କଲେ। ସେ କହିଲେ—“ତୁମେ ଯେଉଁ କଥା କହିଲା, ସେ ସ୍ପଷ୍ଟ, ଶୁଭ୍ର ଏବଂ ମଧୁର; ମୁଁ ସ୍ଵୟଂବର ବିଷୟରେ ତୁମ ମୁଖରୁ ଶୁଣିଛି, ମଧୁର କଥା କହିବାରେ ମୁଁ ଖୁସି ହେଲି।” ଏବେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି, ଶୁଭ ରାତି ଆସିଛି; ସଞ୍ଜାରେ ପକ୍ଷୀମାନେ ଦିନ ଭରି ଖାଦ୍ୟ ଖୋଜି ଏବଂ ଏବେ ଶୋଇବାକୁ ଚାଲିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଯାଉଛି। ଏଠାରେ ତପସ୍ୱୀମାନେ, ତାଙ୍କର ନିମ୍ନ ଭିଜା ପୋଷାକ ଏବଂ ଜଳପାତ୍ର ହାତରେ ଧରି, ଏକସାଥି ଏକଠା ହେଉଛନ୍ତି। ମୁନିମାନେ ଅଗ୍ନିକୁ ନିମିତ୍ତିକ ହୋମ କରିବା ପରେ, ପାଖରେ ରଙ୍ଗିନ ଧୂଆଁ ଦେଖାଯାଉଛି, ଯାହା ପକ୍ଷୀର ଦେହ ପରି ଲାଗୁଛି। ଉପରେ ଗଛମାନେ କ୍ଷୀଣ ପତ୍ର ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଚାରିପାଖରେ ଘନ ହୋଇଯାଇଛି; ଏଠି ଦୂର ଅଞ୍ଚଳରେ ଦିଗ୍ଦିଶା ଦେଖାଯାଉନାହିଁ। ରାତିର ଜନ୍ତୁମାନେ ସବୁଠି ଚଳାଚଳ କରୁଛନ୍ତି, ଆଶ୍ରମର ଜନ୍ତୁମାନେ ତିର୍ଥସ୍ଥାନରେ ଶୋଇଯାଇଛନ୍ତି। ଏବେ ରାତି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି, ଶୀତା, ତୁମେ ତାରାରେ ଶୋଭିତ; ଚାନ୍ଦ୍ରମା, ଚାନ୍ଦ୍ରିକାରେ ମୁଡ଼ି ଆକାଶରେ ଉଦୟ ହେଉଛି। ଏବେ ଯାଅ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଅନୁମତି ଦେଉଛି; ରାମଙ୍କୁ ସେବା କର। ତୁମ ମଧୁର କଥା ଶୁଣି ମୁଁ ତୃପ୍ତି ପାଇଛି। ଏବେ, ମୈଥିଲୀ, ମୋ ସମ୍ମୁଖରେ ଉତ୍ତମ ଭୂଷଣ ଧରି, ମୋତେ ଖୁସି ଦିଅ, ଦିବ୍ୟ ଭୂଷଣରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ। ଏହିପରି ଭୂଷିତ ହୋଇ, ଦେବୀ କନ୍ୟା ପରି ଶୀତା ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଅନସୂୟାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ରାମଙ୍କ ଦିଗରେ ଯାଇଲେ। ଉତ୍ତମ ବକ୍ତା ରାଘବ ଏପରି ଭୂଷିତ ଶୀତାକୁ ଦେଖି, ତପସ୍ୱିନୀଙ୍କ ଦିଆ ସ୍ନେହ ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ତାପରେ, ମୈଥିଲୀ ଶୀତା ରାମଙ୍କୁ ତପସ୍ୱିନୀଙ୍କ ସ୍ନେହ ଦାନ—ବସ୍ତ୍ର, ଭୂଷଣ ଏବଂ ମାଲା—ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା କହିଲେ।