ସେ ସମସ୍ତ ନାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ସ୍ୱର୍ଗରେ ଏକ ଦେବୀ; ରୋହିଣୀ କେବେ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଛାଡ଼ିନାହାନ୍ତି। ଏଭଳି ଭାବେ, ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠାବାନ୍ଧ ଓ ପତିବ୍ରତା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରୀମାନେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱ କର୍ମର ଫଳରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହିପରି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଅନସୂୟା ଖୁସି ହୋଇ, ସୀତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଆଳିଙ୍ଗନ କରି, ମୈଥିଲୀଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇ କହିଲେ— “ହେ ସୀତା, ଶୁଦ୍ଧ ହସର ମାଲିକା, ବିଭିନ୍ନ ସାଧନା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ବଡ଼ ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତି ଅର୍ଜନ କରିଛି; ଏହି ଶକ୍ତି ଉପରେ ଭରସା କରି, ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାକୁ ଚାହେଁ। ତୁମ ଉଚିତ ଓ ସୁମଧୁର ଉପଦେଶ ମତେ ଖୁସି କରିଛି, କହ, ମୁଁ କଣ ଉପଯୁକ୍ତ କାମ କରିପାରିବି?” ଅନସୂୟାଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତିସମ୍ପନ୍ନ ସୀତା ହଳୁକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଭାବେ କହିଲେ— “ଏହା ହେଇଯାଇଛି।” ଏହିପରି ଉତ୍ତର ଶୁଣି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ଅନସୂୟା ଆଉ ଅଧିକ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ଓ କହିଲେ, “ହେ ସୀତା, ତୁମ ଆନନ୍ଦ ଇଚ୍ଛା ନିଶ୍ଚୟ ପୂରଣ କରିବି। ଏଠାରେ ଦେବୀୟ ମାଳା, ବସ୍ତ୍ର, ଗହନା, ସୁଗନ୍ଧିତ ଚନ୍ଦନ ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ଉଙ୍ଗୁଆ ଅଛି, ହେ ବୈଦେହୀ। ଏହି ଦାନ ସଦା ନିର୍ମଳ ଓ ଉପଯୁକ୍ତ ଥିବ; ଏହା ତୁମ ଅଙ୍ଗକୁ ଶୋଭା ଦେବ। ଏହି ଦେବୀୟ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇ, ହେ ଜନକନନ୍ଦିନୀ, ତୁମେ ତୁମ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ନିକଟେ ଥିବା ବେଳେ ଅଚ୍ୟୁତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଖରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେବେ।” ମୈଥିଲୀ ସୀତା ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ଏହି ବସ୍ତ୍ର, ଚନ୍ଦନ, ଗହନା ଓ ମାଳା ଗ୍ରହଣ କଲେ—ଏହା କୃପାର ଅତ୍ୟୁତ୍ତମ ଦାନ ଥିଲା। ଏହି ଦାନ ପାଇ ସୀତା ଅଞ୍ଜଳି ଯୋଡ଼ି ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ତପସ୍ୱିନୀ ଅନସୂୟାଙ୍କ ସେବା କରୁଥିଲେ। ଏହିପରି ସୀତା ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ବସିଥିବା ବେଳେ, ନିଷ୍ଠାବାନ୍ଧ ଅନସୂୟା ଏକ ମନୋହର ବିଷୟ ଉପରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରି କହିଲେ— “ହେ ସୀତା, ମୁଁ ଶୁଣିଛି ଯେ, ଏହି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାଘବ ସ୍ୱୟଂବରରେ ତୁମକୁ ଜିତିଥିଲେ। ମୈଥିଲୀ, ମୁଁ ଏହି କଥା ସବୁବେଳେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ; ତୁମେ ଯେପରି ଅନୁଭବ କରିଛ, ସେହିପରି ଏହା ପ୍ରସ୍ତୁତ କର।” ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ସୀତା ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ଅନସୂୟାଙ୍କୁ କହିଲେ— “ଶୁଣ, ମୁଁ କହୁଛି। ମିଥିଲାର ପ୍ରଭୁ, ମୋ ବାପା ଜନକ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ଓ ରାଜଧର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ରାଜ୍ୟ ପାଳନ କରୁଥିଲେ। ସେ ଏକ ଦିନ ନିଜ ହାତରେ ମାଟି ଚାଷ କରୁଥିବା ବେଳେ, ମୁଁ ଧରାକୁ ଭେଦି ଉପଜି ଆସିଥିଲି। ଧୂଳିରେ ଢ଼ାକା, ମାଟି ଚାଲାଇବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ମୋତେ ଦେଖି, ରାଜା ଜନକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ। ସେ ସନ୍ତାନହୀନ ଥିଲେ, ତଥାପି ସ୍ନେହରେ ମୋତେ କୋଳେ ନେଇ, ‘ଏହି ମୋ ଝିଅ’ ବୋଲି ଅନେକ ମମତା ପ୍ରକାଶ କଲେ। ଏବଂ ଆକାଶରୁ ମାନବେତର ଧ୍ୱନି ଶୁଣିଲେ—‘ଏହା ଠିକ୍, ରାଜନ୍; ଧର୍ମଦ୍ୱାରା ସେ ତୁମ ଝିଅ।’ ଏହାରେ ମୋ ବାପା ଜନକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହେଲେ ଓ ମୋତେ ପାଇ ଅନେକ ଶ୍ରୀଲାଭ କଲେ। ମୁଁ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାତୃ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇ, ତାଙ୍କ ସ୍ନେହ ଓ ମାତୃସ୍ନେହରେ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇଥିଲି। ମୋ ବୟସ୍ ବିବାହଯୋଗ୍ୟ ହୋଇଯିବା ଦେଖି, ବାପା ଧନ ହାନି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କଷ୍ଟ ଦେଖି ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ହେଲେ। ଏହି ସଂସାରରେ ଯଦି ଝିଅର ବିବାହ ଉଚିତ ଭାବରେ ନ ହୁଏ, ତେବେ ତାଙ୍କ ବାପା ଇନ୍ଦ୍ର ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅପମାନିତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହି ଅପମାନ ସାମ୍ନା କରି, ରାଜା ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ି, କୌଣସି ଉପାୟ ଖୋଜିପାରିଲେ ନାହିଁ—ଯେପରି ଜଳରେ ତରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା ଲୋକ ତୀର ପଞ୍ଚିପାରି ନଥାଏ। ମୋ ଜନନୀ ଦ୍ୱାରା ଜନ୍ମ ନ ହୋଇଥିବା ଜାଣି, ରାଜା ବହୁ ଚିନ୍ତା କରି ମଧ୍ୟ କୌଣସି ଉପଯୁକ୍ତ ବର ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଖୋଜିପାରିଲେ ନାହିଁ। ସେଠିପାଇଁ, ଶେଷରେ ଦୂରଦର୍ଶୀ ରାଜା ଏହି ନିଷ୍କର୍ଷକୁ ନେଲେ—‘ମୁଁ ମୋ ଝିଅ ପାଇଁ ସ୍ୱୟଂବର ଆୟୋଜନ କରିବି।’ ତାଙ୍କ ବଡ଼ ଯଜ୍ଞରେ ବରୁଣ ଦେବ ଖୁସିହୋଇ ଦିଲେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଧନୁଷ ଓ ଅକ୍ଷୟ ତୀର। ସେଠାରେ ଏହି ଧନୁଷ ଏତେ ଭାରି ଥିଲା ଯେ, ମଣିଷମାନେ ଚେଷ୍ଟା କରି ଉଠାଇପାରିଲେ ନାହିଁ; ରାଜାମାନେ ଏହାକୁ ମନେରେ ମଧ୍ୟ ମୁଡ଼ିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହି ଧନୁଷ ପାଇ ମୋ ବାପା ସତ୍ୟବାଦୀ ରାଜା ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଘୋଷଣା କଲେ—‘ଯେ କେହି ଏହି ଧନୁଷ ଉଠାଇ, ତାକୁ ତାଣିପାରିବ, ସେ ମୋ ଝିଅକୁ ବିବାହ କରିବେ—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।’ ସେ ଧନୁଷ ଦେଖି, ପାହାଡ଼ ପରି ଭାରି, ରାଜାମାନେ ନମସ୍କାର କରି ଉଠାଇପାରିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ଚଲିଗଲେ। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ଏହି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ରାଘବ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ସହ ଓ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହିତ ଏହି ଯଜ୍ଞ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ। ସେଠାରେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ମୋ ବାପାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ କହିଲେ—‘ଏହି ଦଶରଥଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅ ଧନୁଷ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ରାମଙ୍କୁ ଏହି ଦେବୀୟ ଧନୁଷ ଦେଖାନ୍ତୁ।’ ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ବାପା ଧନୁଷ ଆଣିଲେ; ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଶୂରବୀର ରାମ ଧନୁଷକୁ ତାଣିଲେ। ଦ୍ରୁତ ଶକ୍ତିରେ ସେ ଧନୁଷକୁ ଚାପିଲେ; ଭୟାନକ ଶବ୍ଦରେ ଧନୁଷ ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ଯେପରି ଆକାଶରୁ ବିଜୁଳି ପଡ଼ିଲା। ତାପରେ, ସତ୍ୟବାଦୀ ମୋ ବାପା ନିଶ୍ଚୟ କଲେ ଯେ ମୁଁ ରାମଙ୍କୁ ଦେଇବି, ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କଳଶ ଉଠାଇଲେ।