ଅନସୂୟାଙ୍କ ପବିତ୍ର ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣି ସୀତା କହିଲେ, “ଧର୍ମମୟିନୀ, ତୁମେ ଯେଉଁ ପରି ମୋତେ ଉପଦେଶ ଦେଲେ, ତାହା ମୋ ମନରେ ପୁନର୍ବାର ନୂତନ ଜୀବନ ଦେଲା। ଜଣେ ନାରୀ ପାଇଁ ସ୍ୱାମୀ ସେବା ଠାରୁ ବଡ଼ ତପସ୍ୟା ଆଉ କିଛି ନାହିଁ।” ଅନସୂୟା ଉତ୍ତରେ କହିଲେ, “ସାବିତ୍ରୀ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସେବା କରି ସ୍ୱର୍ଗରେ ସମ୍ମାନ ପାଇଛନ୍ତି, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଏହି ପରି ଆଚରଣ ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗ ଲାଭ କରିଛ। ସେ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସ୍ୱର୍ଗରେ ଦେବୀ ଭାବେ ପୂଜିତ। ଯେପରି ରୋହିଣୀ କେବେ ଚନ୍ଦ୍ରଦେବଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ, ସେପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠା ନାରୀମାନେ ସ୍ୱାମୀ ନିଷ୍ଠାରେ ଅଟୁଟ ଥାଏ। ଏମିତି ଯେଉଁ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସ୍ୱାମୀ ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠାରେ ଦୃଢ଼, ସେମାନେ ନିଜ କର୍ମଫଳରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଲୋକରେ ସମ୍ମାନ ପାଆନ୍ତି।” ସୀତାଙ୍କ ଉତ୍ତର ଶୁଣି ଅନସୂୟା ବଡ଼ ଖୁସି ହେଲେ, ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ମୈଥିଲୀ ସୀତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇ କହିଲେ, “ମୁଁ ବିଭିନ୍ନ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ ତପୋବଳ ଅର୍ଜନ କରିଛି, ହସୁଥିବା ସୀତେ, ଏହି ଶକ୍ତିରେ ଭରସା କରି, ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାକୁ ଚାହେଁ। ତୁମ ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକ ଉପଯୁକ୍ତ ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ମୈଥିଲୀ, ମୁଁ ବହୁତ ଖୁସି ହେଲି—କହ, ମୁଁ କ’ଣ ଉପକୃତି କରିପାରିବି?” ଏହି ଦୟାଳୁ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ସୀତା ଅପୂର୍ବ ତପୋବଳ ଦ୍ୱାରା ମୃଦୁ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଅନୁଭବ କରି କହିଲେ, “ଏହା ହୋଇଗଲା।” ଏପରି ଉତ୍ତର ଦେଖି ଧର୍ମମୟୀ ଅନସୂୟା ଆଉ ଖୁସି ହେଲେ, କହିଲେ, “ସୀତେ, ତୁମ ଆନନ୍ଦର ଇଚ୍ଛାକୁ ମୁଁ ପୂରଣ କରିବି।” ଏଠାରେ ଦେବତାମୟ ମାଳା, ବସ୍ତ୍ର, ଆଭୂଷଣ, ସୁଗନ୍ଧିତ ମଲୟ, ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ଉଙ୍ଗୁନ୍ତ ରହିଛି, ବୈଦେହୀ। ଏହି ଦାନଗୁଡ଼ିକ ତୁମ ଅଙ୍ଗକୁ ଶୋଭା ଦେବ, ଏଗୁଡ଼ିକ ଉପଯୁକ୍ତ, ନିର୍ମଳ ଓ ସଦା ଅକ୍ଷୟ ରହିବ। ଏହି ଦେବୀୟ ଉଙ୍ଗୁନ୍ତ ଲଗାଇ, ଜନକନନ୍ଦିନୀ, ତୁମେ ତୁମ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ନିକଟରେ ଏମିତି ଚମକିଉଠିବ, ଯେପରି ଅକ୍ଷୟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଖରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଦେବୀ। ମୈଥିଲୀ ସୀତା ସେଇ ବସ୍ତ୍ର, ଉଙ୍ଗୁନ୍ତ, ଆଭୂଷଣ ଓ ମାଳା—ଏହି ଅପୂର୍ବ ସ୍ନେହଦାନ—ଗୃହଣ କଲେ। ଏହି ସ୍ନେହ ଦାନ ପାଇ ସୀତା ହାତ ଯୋଡ଼ି ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ତପସ୍ୱିନୀ ଅନସୂୟାଙ୍କୁ ସେବା କରି ଦଣ୍ଡାତି ହେଲେ। ସୀତା ଏପରି ବସିଥିବାବେଳେ, ନିଷ୍ଠାପରାୟଣୀ ଅନସୂୟା ମଧୁର କଥା ଆରମ୍ଭ କରି ପଚାରିଲେ, “ସୀତେ, ମୁଁ ଶୁଣିଛି ଯେ ଏହି ମହାନ୍ୟ ରାଘବ ତୁମକୁ ସ୍ୱୟଂବରରେ ଜିତିଥିଲେ। ମୈଥିଲୀ, ମୁଁ ଏହି କଥାଟିକେ ଖୁବ ଭଲଭାବେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ, ତୁମେ ଯେପରି ଅନୁଭବ କରିଛ, ସେପରି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କହ।" ଏପରି ଅନୁରୋଧ ଶୁଣି ସୀତା ଧର୍ମମୟୀ ଅନସୂୟାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଶୁଣ, ମୁଁ ଏହି କଥା କହୁଛି। ମିଥିଲାର ରାଜା ଜନକ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ କ୍ଷତ୍ରିୟ ନୀତି ଅନୁସାରେ ରାଜ୍ୟ ପାଳନ କରୁଥିଲେ। ସେ ନିଜେ ହାତରେ ଚାଷ କରୁଥିବାବେଳେ, ମୁଁ ତଳ ଭାଙ୍ଗି ଭୂମିରୁ ଉଦ୍ଭବ ହେଲି। ଧୂଳି ଲଗା ଓ ମାଟି ଛିଟାଇବାରେ ମନ ଦେଇଥିବା ମୋତେ ଦେଖି, ରାଜା ଜନକ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହେଲେ। ସନ୍ତାନହୀନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ମୋତେ ଆଦରରେ ଆଂକୋଳାରେ ଉଠାଇ, ‘ଏହି ମୋ ଝିଅ’ ବୋଲି ମୋତେ ସ୍ନେହ ଦେଲେ। ଏବେ ଆକାଶରୁ ମାନବ ନୁହେଁ, ଏକ ଦିବ୍ୟ ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଗଲା—‘ଏହି ଠିକ୍ କହିଲେ, ରାଜା; ଧର୍ମଦ୍ୱାରା ଏ ତୁମ ଝିଅ।’ ମୋ ବାପା ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଜନକ ଏହା ଶୁଣି ବହୁତ ଖୁସି ହେଲେ, ମୋତେ ପାଇ ମହା ସମୃଦ୍ଧି ଲାଭ କଲେ। ମୋତେ ସେ ଉଚ୍ଚ ବୟସ୍କା ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ, ଯିଏ ସଦା ଧର୍ମକର୍ମ କରନ୍ତି; ତାଙ୍କ ସ୍ନେହ ଓ ମାତୃମିତ୍ରତାରେ ମୁଁ ସମ୍ମାନିତ ଓ ଆଦରିତ ହେଲି। ମୋ ବୟସ୍ ବିବାହଯୋଗ୍ୟ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ମୋ ବାପା ଧନ ହାରାଣି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କଷ୍ଟରେ ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ। ଏହି ଜଗତରେ ଯେଉଁ କୂମାରୀ ଝିଅ ସମାନ କିମ୍ବା ଅଧମ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ବିବାହ ନ ହେଲେ ତାଙ୍କ ବାପା ଅପମାନିତ ହୁଏ—ସେ ଇନ୍ଦ୍ର ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ। ଏହି ଅପମାନ ଆସୁଛି ଦେଖି, ରାଜା ଚିନ୍ତାରେ ଡୁବିଯାଉଥିଲେ, ଯେପରି ଜଳରେ ଡୁବୁଥିବା ଲୋକ ତୀର ପାଉ ନଥାଏ। ମୋ ଜନ୍ମ ନାରୀ ଦେହରୁ ହେଉନି ବୋଲି ଜାଣି, ରାଜା ବହୁତ ଚିନ୍ତା କଲେ, ତଥାପି ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ମୋ ପାଇଁ ଉଚିତ ଓ ସମ୍ମାନଯୋଗ୍ୟ ସ୍ୱାମୀ ମିଳିଲେ ନାହିଁ। ସଦା ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ କଲେ—‘ମୁଁ ମୋ ଝିଅ ପାଇଁ ସ୍ୱୟଂବର ଆୟୋଜନ କରିବି।’ ତାଙ୍କ ମହା ଯଜ୍ଞରେ ବରୁଣ ଦେବ ଖୁସି ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଧନୁଷ ଓ ଅକ୍ଷୟ ତୀର ଦେଲେ। ସେଇ ଧନୁଷ ଏତେ ଭାରି ଥିଲା, ଯେ ମଣିଷମାନେ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ମଧ୍ୟ ତାହା ଚଳାଇପାରିଲେ ନାହିଁ; ରାଜାମାନେ ସ୍ୱପ୍ନରେ ମଧ୍ୟ ତାହା ମୋଡ଼ିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଧନୁଷ ପାଇ ସତ୍ୟବାଦୀ ମୋ ବାପା ରାଜା ସମସ୍ତ ରାଜାମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଘୋଷଣା କଲେ, “ଏହି ଧନୁଷକୁ ଉଠାଇ ଯିଏ ତାହାକୁ ତଣ୍ଟିପାରିବେ, ସେଇ ମୋ ଝିଅକୁ ବିବାହ କରିବେ—ଏଠାରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।” ସେ ଶିଳାପରି ଭାରି ଧନୁଷକୁ ଦେଖି, ରାଜାମାନେ ପ୍ରଣାମ କରି ତାହା ଉଠାଇପାରିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ଚୁପଚାପ ଚାଲିଗଲେ। ବହୁ ଦିନ ପରେ, ଏହି ତେଜସ୍ବୀ ରାଘବ, ବ୍ରହ୍ମରୂପୀ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ସହ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହିତ, ତାପସ୍ୟା ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ। ଏଠାରେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ମୋ ବାପାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ, ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ବିଷୟରେ ମୋ ବାପାଙ୍କୁ କହିଲେ—“ଏହି ଦଶରଥଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅ ଧନୁଷ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି; ରାମକୁ ଦିବ୍ୟ ଧନୁଷ ଦେଖାନ୍ତୁ।” ଏପରି ମୁନିଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ମୋ ବାପା ଧନୁଷ ଆଣିଲେ; ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତେଜସ୍ବୀ ରାମ ତାହାକୁ ମୋଡ଼ିଦେଲେ। ଶୀଘ୍ରେ, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଧନୁଷକୁ ତଣ୍ଟିଦେଲେ।