ଏହି ସମୟରେ, ସୀତା ଅନସୂୟାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ବସିଥିଲେ। ସେ ମନେ କରିଲେ—ଏମିତି ଏକ ପୁରୁଷ, ଯିଏ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ, କରୁଣାମୟ, ଆତ୍ମସଂଯମୀ, ପ୍ରେମରେ ଅଟୁଟ, ନୀତିବାନ୍, ଏବଂ ମାତା-ପିତା ପରି ପ୍ରିୟ—ତାଙ୍କ ଉପରେ କିଏ ଅଧିକ ପ୍ରେମ କରିପାରିବେ? ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାମ ଯେପରିକି କୌଶଳ୍ୟାଙ୍କ ପ୍ରତି ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି, ସେ ତେଣୁ ସମସ୍ତ ରାଜମହିଳାଙ୍କ ପ୍ରତି ଏକରୂପ ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି। ରାଜା ଯେଉଁ ମହିଳାଙ୍କୁ କେବଳ ଏକଥର ଦେଖିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ମଧ୍ୟ ରାମ ମାତୃସମ୍ମାନ ଦେଇ, ଅହଂକାରକୁ ପାଶେ ରଖି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଭାବରେ ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି। ଏହି ଅଞ୍ଚଳରେ, ସୀତା କହିଲେ—ମୋ ଶ୍ଵଶୁରମା ଯେଉଁ ମହାନ ଉପଦେଶ ଦେଇଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ଏହି ଜଙ୍ଗଲରେ ଆସିଛି, ସେଠିଏ ମୋ ହୃଦୟରେ ଅଟୁଟ ରହିଛି। ଏହି ସହିତ, ବିବାହ ସମୟରେ ଅଗ୍ନି ସାକ୍ଷୀ ହେବା ସମୟରେ, ମୋ ମାତା ଯେଉଁ ଉପଦେଶ ଦେଇଥିଲେ, ମୁଁ ସେଉଁଠିଏ ମନେ ରଖିଛି। ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ତୁମ ଉପଦେଶ ଦ୍ୱାରା ପୁନଃ ସ୍ମୃତିରେ ଆସିଛି, ହେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠେ। ଏକ ମହିଳା ପାଇଁ, ପତିସେବାଠାରୁ ବଡ଼ ତପସ୍ୟା ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ। ସାବିତ୍ରୀ, ତାଙ୍କ ପତିଙ୍କ ସେବା କରି, ସ୍ୱର୍ଗରେ ସମ୍ମାନ ପାଇଛନ୍ତି; ତୁମେ ମଧ୍ୟ ପତିସେବା ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗରେ ସ୍ଥାନ ପାଇଛ। ସେ ମହିଳାମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସ୍ୱର୍ଗରେ ଦେବୀ ସମାନ। ରୋହିଣୀ ଯେପରିକି କ୍ଷଣମାତ୍ର ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଛାଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ, ଏଭଳି ଶ୍ରେଷ୍ଠାଙ୍ଗନାମାନେ ନିଜ ପତିଙ୍କ ପ୍ରତି ଅଟୁଟ ନିଷ୍ଠାରେ ବିଶ୍ୱଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନିତ ହୁଅନ୍ତି। ଏପରେ, ସୀତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଅନସୂୟା ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ମୈଥିଲୀଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇ କହିଲେ—ମୁଁ ନିଜ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ ତପୋବଳ ଅର୍ଜନ କରିଛି, ହେ ସୀତା, ଏହି ଶକ୍ତିରେ ଭରସା କରି, ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାକୁ ଚାହେଁ। ତୁମ କଥା ଉଚିତ ଓ ମନୋହର, ମୋତେ ବହୁତ ଭଲ ଲାଗିଲା—କହ, ମୁଁ କଣ ଉପକୃତି କରିପାରିବି? ଏହିପରି ଶୁଣି, ତପୋବଳସମ୍ପନ୍ନ ସୀତା ମୃଦୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ ଏବଂ କହିଲେ—'ଏହା ହୋଇଛି।' ଏଭଳି ଉତ୍ତର ଦେଖି ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ଅନସୂୟା ଅଧିକ ଖୁସି ହେଲେ ଏବଂ କହିଲେ—'ହେ ସୀତା, ମୁଁ ତୁମ ଆନନ୍ଦ ପୂରଣ କରିବି।' 'ଏଠାରେ ଦେବୀୟ ମାଳା, ବସ୍ତ୍ର, ଆଭୂଷଣ, ସୁଗନ୍ଧ ତେଲ ଏବଂ ମୂଲ୍ୟବାନ ଉଙ୍ଗୁଏଣ୍ଟ ଅଛି, ହେ ବୈଦେହୀ। ଏହି ସମସ୍ତ ଉପହାର ତୁମେ ଧାରଣ କରିବା; ଏଗୁଡ଼ିକ ଉଚିତ, ନିର୍ମଳ ଏବଂ ସଦା ଏଭଳି ରହିବ।' 'ଏହି ଦେବୀୟ ଉଙ୍ଗୁଏଣ୍ଟ ଲଗାଇ, ହେ ଜନକନନ୍ଦିନୀ, ତୁମେ ତୁମ ପତିଙ୍କ ପାଖରେ ଅମର ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଖରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେବ।' ମୈଥିଲୀ ସେଇ ବସ୍ତ୍ର, ଉଙ୍ଗୁଏଣ୍ଟ, ଆଭୂଷଣ ଏବଂ ମାଳା—ଏହି ଅପୂର୍ବ ସ୍ନେହସମ୍ମାନ—ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଏହି ଉପହାର ପାଇଁ, ମହିମାଶାଳିନୀ ସୀତା ହାତ ଜୋଡ଼ି ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତିରେ ତପସ୍ୱିନୀଙ୍କ ସେବା କଲେ। ଏଭଳି ସୀତା ବସି ସେବା କରୁଥିବାବେଳେ, ନିଷ୍ଠାପରାୟଣ ଅନସୂୟା ମଧୁର ଭାବେ ପ୍ରସଙ୍ଗ ଉଠାଇ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—'ହେ ସୀତା, ମୁଁ ଶୁଣିଛି ତୁମକୁ ଏହି ମହାନ ରାଘବ ସ୍ୱୟଂବରରେ ଜିତିଥିଲେ। ମୈଥିଲୀ, ମୁଁ ସେଇ କଥା ପ୍ରସ୍ତାରରେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ, ଦୟାକରି ତୁମ ଅନୁଭୂତି ଅନୁଯାୟୀ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା କହ।' ଏପରି ଅନସୂୟାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସୀତା ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ତପସ୍ୱିନୀଙ୍କୁ କହିଲେ—'ଶୁଣ।' 'ମିଥିଲାର ରାଜା, ମୋର ପିତା ଜନକ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଏବଂ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଧର୍ମ ଓ ନ୍ୟାୟ ଅନୁଯାୟୀ ରାଜ୍ୟ ଶାସନ କରୁଥିଲେ। ଏକଥର ସେ ନିଜ ହାତରେ ହଳ ଧରି କ୍ଷେତ୍ର ଚାଷ କରୁଥିବାବେଳେ, ମୁଁ ମାଟି ଭିତରୁ ଉପଜି ଚାଷ ମାଟି ଛାଡ଼ି ଦେଉଥିବା ଦେଖିଲେ। ରାଜା ଜନକ ମୋତେ ଧୂଳିରେ ଢାକା ଦେଖି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ।' 'ସେ, ସନ୍ତାନହୀନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସ୍ନେହରେ ମୋତେ ଆଂକୋରେ ଉଠାଇ ନେଲେ ଏବଂ କହିଲେ—"ଏହି ମୋ ଝିଅ।" ତାଙ୍କ ସ୍ନେହ ମୋପରେ ଉଡ଼େଇଲେ।' 'ତାହାପରେ ଆକାଶରୁ ମାନବ ନୁହେଁ, ଏକ ଦିବ୍ୟ ସ୍ୱର ଶୁଣାଗଲା—"ଏହା ଠିକ୍, ହେ ରାଜନ୍! ଧର୍ମଦ୍ୱାରା, ସେ ତୁମ ଝିଅ।"' 'ଏପରି ମୋ ପିତା, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ମିଥିଲାପତି, ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ଏବଂ ମୋତେ ପାଇ ମହା ସମୃଦ୍ଧି ଲାଭ କଲେ।' 'ମୁଁ ଏକ ମହାନ ବୟସ୍କ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିଲି, ଯିଏ ଧର୍ମକାମ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି; ତାଙ୍କ ସ୍ନେହ ଓ ମାତୃମିତ୍ରତାରେ, ମୁଁ ସମ୍ମାନିତ ଓ ଆଦୃତ ହେଲି।' 'ମୋ ବୟସ୍ ବିବାହ ଯୋଗ୍ୟ ହେବା ଦେଖି, ମୋ ପିତା ଧନ ହାରାଇବା ଓ ଅନ୍ୟ ଦୁଃଖରେ ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ।' 'ଏହି ଜଗତରେ, କୌଣସି କନ୍ୟାର ପିତା, ସେ ସମାନ କିମ୍ବା ଅପରିପକ୍ୱ ହେଉ, ଯଦି ସେଠିକ୍ ଭାବେ ବିବାହ ହୁଏନି, ତେବେ ଇନ୍ଦ୍ର ସମ୍ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଅପମାନ ଭୋଗନ୍ତି।' 'ଏହି ଅପମାନ ଆସୁଛି ଦେଖି, ରାଜା ଚିନ୍ତାରେ ଅନ୍ଧାର ହେଲେ, ପାର ନପାଇଥିବା ତରକାରୀ ପରି ଉପାୟ ଖୋଜି ପାରିଲେ ନାହିଁ।' 'ମୁଁ ମାନବୀ ନୁହେଁ ବୋଲି ଜାଣି, ରାଜା ବହୁତ ଭାବିଲେ, କିନ୍ତୁ ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୋ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ଏବଂ ଉଚିତ ବର ମିଳିଲେ ନାହିଁ।' 'ଏହିପରି ଚିନ୍ତା କରି, ପ୍ରଜ୍ଞାଶାଳୀ ରାଜା ଏମିତି ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ କଲେ—"ମୁଁ ମୋ ଝିଅ ପାଇଁ ସ୍ୱୟଂବର ଆୟୋଜନ କରିବି।"' 'ତାଙ୍କ ମହାଯଜ୍ଞରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବରୁଣ ଖୁସି ହୋଇ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଧନୁଷ ଏବଂ ଅକ୍ଷୟ ବାଣ ଦାନ କଲେ।' 'ସେଇ ଧନୁଷ ଏତେ ଭାରି ଥିଲା, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ ମଧ୍ୟ ଚଳାଇପାରିଲେ ନାହିଁ; ରାଜାମାନେ ଏହାକୁ ମୋଡ଼ିବା ତ କଥା ଅପେକ୍ଷା, ସ୍ୱପ୍ନରେ ମଧ୍ୟ ଉଠାଇପାରିଲେ ନାହିଁ।' 'ସେଇ ଧନୁଷ ପାଇ ମୋ ପିତା, ଯିଏ ସଦା ସତ୍ୟ କହନ୍ତି, ସମସ୍ତ ରାଜାମାନଙ୍କ ଆଗରେ ଘୋଷଣା କଲେ—"ଏହି ଧନୁଷ ଉଠାଇ, ଯିଏ ତାକୁ ତଣିପାରିବ, ସେ ମୋ ଝିଅକୁ ପତ୍ନୀ ଭାବେ ପାଇବେ—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।"' 'ସେଇ ପର୍ବତ ସମାନ ଭାରୀ ଧନୁଷ ଦେଖି, ରାଜାମାନେ ପ୍ରଣାମ କରି, ଉଠାଇପାରିବା ଅସମର୍ଥ ହୋଇ, ଚୁପଚାପ ଚାଲିଗଲେ।