ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଅତି ସଉଭାଗ୍ୟଶାଳି ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ଅନସୂୟା ହସି ହସି କହିଲେ, "ସୌଭାଗ୍ୟବଶତଃ ତୁମେ ଏପରି ଧର୍ମକୁ ଅନୁସରଣ କରୁଛ। ହେ ସୀତା, ଆପଣ ନିଜ ପରିବାର, ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଓ ଧନ-ସମ୍ପଦ ଛାଡ଼ି ରାମଙ୍କ ସହିତ ଏହି ଅରଣ୍ୟରେ ଆସିଛ। ତୁମେ ଯେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଏଠାରେ ଅଛ, ଏହା ମଧ୍ୟ ତୁମର ଭାଗ୍ୟ।" "ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ତାଙ୍କର ପତି କେଉଁଠି ଥାଉନ୍ତି—ସହର କିମ୍ବା ଅରଣ୍ୟରେ, ନିତ୍ୟ ଧର୍ମମୟ କିମ୍ବା ଅଧର୍ମୀ—ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ପତିକୁ ଅତି ପ୍ରିୟ ଭାବନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଉତ୍ତମ ହୁଏ। ପତି ଯଦି ଅଚରିତ୍ର, କାମନାବଶ, କିମ୍ବା ଧନହୀନ ମଧ୍ୟ ହେଉଛନ୍ତି, ମହିଳାମାନେ ଯେଉଁମାନେ ସ୍ଵଭାବରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପତି ଉଚ୍ଚତମ ଦେବତା।" "ହେ ବୈଦେହୀ, ମୁଁ ତ ଦେଖୁନି କିଛି ଆପେକ୍ଷା ପତିଠାରୁ ଉପରେ ଅଛି; ସେ ସବୁଠାରେ ଉପଯୁକ୍ତ, ଯେପରି ତପସ୍ୟାର ଫଳ କ୍ଷୟ ହୁଏନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଅଧମ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ତାଙ୍କର ପତିର ଗୁଣ କିମ୍ବା ଦୋଷ ଦେଖିନାହାନ୍ତି; ସେମାନଙ୍କ ହୃଦୟ କେବଳ କାମନାରେ ଲିନ ଥାଏ, ଏବଂ ସେମାନେ ପତି ଉପରେ ନିର୍ଭର କରି ଚାଲନ୍ତି।" "ଏପରି ଅନୁଚିତ ଚରିତ୍ରରେ ଲିପ୍ତ ମହିଳାମାନେ, ହେ ମୈଥିଳୀ, ଅବଶ୍ୟ ଅପମାନ ଓ ଧର୍ମରୁ ପତନକୁ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ତୁମ ପରି ଗୁଣବତୀ ଓ ସଂସାର ଧର୍ମ ବୁଝିପାରୁଥିବା ମହିଳାମାନେ ନିଜ ସ୍ଵଭାବ ଅନୁଯାୟୀ ଚାଲନ୍ତି, ଯେପରି ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ଲୋକମାନେ ଚାଲନ୍ତି।" "ଏହିପରି ତୁମେ ନିଷ୍ଠାରେ ଅଟୁଟ ରୁହ, ସତୀ ମାନେ ଯେପରି ଧର୍ମର ସହଚରୀ ହୁଅନ୍ତି, ସେପରି ତୁମେ ତୁମର ପତିଙ୍କର ଧର୍ମରେ ସହଯାତ୍ରୀ ହୁଅ; ଏହାର ଫଳରେ ତୁମେ କୀର୍ତ୍ତି ଓ ଧର୍ମ ଉଭୟ ଲାଭ କରିବ।" ଏପରି ଅନସୂୟାଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶେଷ ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ ବୈଦେହୀ ସୀତା, ଅନସୂୟାଙ୍କ ଉପଦେଶକୁ ମାନ୍ୟତା ଦେଇ, ନିମ୍ରଳ ହୃଦୟରେ ମୃଦୁ ସ୍ୱରରେ କହିଲେ, "ମହାନି, ଆପଣ ଯେପରି ମୋତେ କହିଲେ, ଏହିଥିରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ। ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଜାଣିଛି, ପତି ହେଉଛନ୍ତି ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ପାଇଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପୂଜ୍ୟ।" "ମୋ ପତି ଯଦି ଅଚରିତ୍ର ମଧ୍ୟ ହୁଏ, ତଥାପି ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଅଟୁଟ ଭାବେ ସେବା କରିବି। ତେବେ ଯେତେବେଳେ ତିନି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ପ୍ରଶଂସନୀୟ, କରୁଣାମୟ, ଆତ୍ମସଂଯମୀ, ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ମାତାପିତା ପରି ପ୍ରିୟ—ତାଙ୍କ ପାଇଁ ମୋର କିଛି କମିବ କି?" "ବଳବାନ୍ ରାମ ଯେପରି କୌଶଳ୍ୟାଙ୍କ ସହ ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି, ସେପରି ସମସ୍ତ ରାଜପତ୍ନୀଙ୍କ ସହିତ ମଧ୍ୟ। ରାଜା ଯେଉଁ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ମାତ୍ର ଏକଥର ଦେଖିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସେ ମାତୃସମ୍ମାନ ଦେଇଥାନ୍ତି।" "ଏଠି ଅରଣ୍ୟରେ ଆସିବାବେଳେ, ମୋର ଶ୍ୱଶୁରାଣୀ ଯେଉଁ ଉପଦେଶ ଦେଇଥିଲେ, ସେ ମୋ ହୃଦୟରେ ଅଟୁଟ ଅଛି। ବିବାହ ସମୟରେ ଅଗ୍ନି ସାକ୍ଷୀରେ ମୋ ମାଆ ଯେଉଁ କଥା କହିଥିଲେ, ସେ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ମନେ ରଖିଛି। ଆପଣଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହବାଣୀ ମୋତେ ସେଇ ଉପଦେଶକୁ ପୁନର୍ବାର ସ୍ମରଣ କରାଇଦେଲା। ତେଣୁ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ପାଇଁ ପତିସେବା ଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତପସ୍ୟା ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ।" "ସାବିତ୍ରୀ ତାଙ୍କର ପତିସେବା ବଳେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ; ଆପଣ ମଧ୍ୟ ଏପରି ପତିସେବା କରି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଲାଭ କରିଛନ୍ତି। ସେମାନେ ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦେବୀ ସ୍ୱରୂପା; ରୋହିଣୀ କଦାପି ଚନ୍ଦ୍ରଦେବଠାରୁ ଅଲଗା ନୁହେଁ। ଏପରି ଯେଉଁ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ପତିନିଷ୍ଠା ରେ ଅଟୁଟ, ସେମାନେ ନିଜ କର୍ମର ଫଳରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଲୋକରେ ସମ୍ମାନ ଲାଭ କରନ୍ତି।" ଏପରି ସୀତାଙ୍କ ଉତ୍ତର ଶୁଣି, ଅନସୂୟା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହେଲେ, ସୀତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଅଙ୍କରେ ନେଇ ମୈଥିଳୀଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ। କହିଲେ, "ମୁଁ ବିଭିନ୍ନ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ ତପୋବଳ ଲାଭ କରିଛି, ଏହି ଶକ୍ତି ଉପରେ ଭରସା କରି, ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାକୁ ଚାହେଁ।" "ତୁମର କଥା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉପଯୁକ୍ତ ଓ ମନୋହର, ମୋ ମନ ଖୁସି ହେଲା—କହ, ମୁଁ କଣ କରିପାରିବି?" ସୀତା କିଛି ଶାନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ସହ କହିଲେ, "ମୋ ପାଇଁ ସବୁ ହୋଇଯାଇଛି।" ଏହି ଉତ୍ତର ଶୁଣି ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ଅନସୂୟା ଅଧିକ ଖୁସି ହେଲେ, "ହେ ସୀତା, ତୁମ ଇଛା ମୁଁ ପୂରଣ କରିବି," ବୋଲି କହିଲେ। "ଏଠାରେ ଦିବ୍ୟ ମାଳା, ବସ୍ତ୍ର, ଅଳଙ୍କାର, ସୁଗନ୍ଧିତ ଅଙ୍ଗରାଗ ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ଚନ୍ଦନ ଅଛି, ବୈଦେହୀ। ଏହି ଦାନ ଦ୍ୱାରା ତୁମ ଅଙ୍ଗ ଶୋଭିତ ହେବ; ଏହା ସଦା ଅନ୍ଦ୍ର, ନିର୍ମଳ ଓ ଅବିନାଶୀ ରହିବ।" "ଏହି ଦିବ୍ୟ ଅଙ୍ଗରାଗ ଲଗାଇ, ହେ ଜନକନନ୍ଦିନୀ, ତୁମେ ତୁମ ପତିଙ୍କ ନିକଟରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ପରି ଶୋଭିତ ହେବ, ଯେପରି ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଅବିନାଶୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସହିତ।" ମୈଥିଳୀ ସୀତା ସେଇ ବସ୍ତ୍ର, ଅଙ୍ଗରାଗ, ଅଳଙ୍କାର ଓ ମାଳା ଗ୍ରହଣ କଲେ—ଏହା ଅପୂର୍ବ ସ୍ନେହ ସମ୍ମାନ ଥିଲା। ଏହି ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳା ସୀତା ହାତ ଜୋଡି ଅନସୂୟାଙ୍କ ସେବାରେ ଲାଗି ରହିଲେ। ଏପରି ସୀତା ବସିଥିବାବେଳେ, ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଅନସୂୟା ଏକ ଆନନ୍ଦମୟ ପ୍ରସଙ୍ଗ ଉପସ୍ଥାପନ କରି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ହେ ସୀତା, ମୁଁ ଶୁଣିଛି ତୁମେ ସ୍ଵୟଂବରରେ ଏହି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରଘୁନାଥଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବରଣିତ ହେଇଥିଲ। ମୁଁ ଚାହେଁ ଏହି ଘଟଣା ସବୁ ବିସ୍ତୃତ ଭାବରେ ଶୁଣିବାକୁ; ଯେପରି ତୁମେ ଅନୁଭବ କରିଛ, ସେପରି କହ।" ଏହିପରି ପ୍ରସ୍ନ ହେଲାପରେ, ସୀତା ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ଅନସୂୟାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଶୁଣନ୍ତୁ।" ଏବଂ ଉପଖ୍ୟାନ ଆରମ୍ଭ କଲେ—"ମିଥିଲାର ଶୂରବୀର ରାଜା ଜନକ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଧର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ରାଜ୍ୟ ପାଳନ କରୁଥିଲେ। ଏକ ଦିନ ସେ ନିଜେ ହାତରେ ହାଳ ଧରି ଜମି କାମ କରୁଥିଲେ, ତାହାବେଳେ ମୁଁ, ରାଜାଙ୍କ ଝିଅ, ଭୂମି ଭେଦି ବାହାରିଲି।" "ରାଜା ଜନକ ମୋତେ ଧୂଳିରେ ଢାକା ଓ ମାଟି ଚାଲିଥିବା ଦେଖି, ବିସ୍ମିତ ହେଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ସନ୍ତାନ ନଥିଲେ, ଏହି ଅପୂର୍ବ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ସ୍ନେହବଶତଃ ମୋତେ ଆଂକ ଉପରେ ନେଇ ଦେଖିଲେ, 'ଏହି ମୋ ଝିଅ' ବୋଲି ମୋପ୍ରତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ମମତା ଦେଖାଇଲେ।