ସୀତା, ଅତି ଶୁଭାଗ୍ୟବତୀ, ନିଜର ନାମ କହି ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଭାବରେ ପତିନିଷ୍ଠା ଅନସୂୟାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଜଣାଇଲେ। ବୈଦେହୀ, ନିର୍ମଳ ତପସ୍ୱିନୀଙ୍କୁ ସମ୍ମାନପୂର୍ବକ ହାତ ଜୋଡି ସୁସ୍ଥିତି ପ୍ରସ୍ନ କଲେ, ଏବଂ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ତାପରେ, ଅନସୂୟା ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଖୁସି ହେଇ ଦୟାଳୁ ସବ୍ଦରେ କହିଲେ, "ଭାଗ୍ୟବଶତ ତୁମେ ଧର୍ମକୁ ପାଳନ କରୁଛ।" "ହେ ସୀତା, ତୁମେ ତୁମର ଆତ୍ମୀୟ, ସମ୍ମାନ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଛାଡି ରାମଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରି ଅରଣ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଆସିଛ; ଏହା ଭାଗ୍ୟର କଥା।" ଅନସୂୟା ଆଉ କହିଲେ, "ସେ ସହର କିମ୍ବା ଅରଣ୍ୟରେ ରହୁନ୍ତୁ, ଦୁଷ୍ଟ କିମ୍ବା ଧର୍ମିକ ହେଉନ୍ତୁ, ଯେଉଁ ଜନାନୀଙ୍କ ପତି ପ୍ରିୟ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତାଙ୍କର ଲୋକ ଉଚ୍ଚ ହୁଏ।" "ପତି ଦୁଷ୍ଟ ହେଉନ୍ତୁ, ଅଭିଳାଷାରେ ଚଳିତ ହେଉନ୍ତୁ, କିମ୍ବା ଧନହୀନ ହେଉନ୍ତୁ, ସଦ୍ଗୁଣୀ ନାରୀ ପାଇଁ ପତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତା।" ଅନସୂୟା ଆଉ କହିଲେ, "ମୁଁ ଦେଖୁନି, ପତିଠାରୁ ଉପରେ କୌଣସି ଆତ୍ମୀୟ ଅଛି; ସେ ସର୍ବଦା ଉଚ୍ଚ, ତପସ୍ୟାର ଅକ୍ଷୟ ଫଳ ପରି।" "କିନ୍ତୁ ଅଧର୍ମିକ ନାରୀମାନେ ପତିର ଗୁଣ କିମ୍ବା ଦୋଷ ଜଣାନ୍ତି ନାହିଁ; ସେମାନଙ୍କ ହୃଦୟ କେବଳ ଅଭିଳାଷାରେ ଲଗିଥାଏ, ଏବଂ ପତି ଉପରେ ନିର୍ଭର କରନ୍ତି।" ଅନସୂୟା ସ୍ପଷ୍ଟ କହିଲେ, "ଏପରି ନାରୀମାନେ ଅନୁଚିତ ଆଚରଣରେ ପଡି ଅପମାନ ଓ ଧର୍ମରୁ ପତନ ପାଆନ୍ତି।" "କିନ୍ତୁ ତୁମେ ପରି ଗୁଣବତୀ ଓ ଜଗତର ନୀତି ବୁଝିଥିବା ନାରୀ, ତାଙ୍କର ନିଜର ସ୍ଵଭାବ ଅନୁଯାୟୀ ଜୀବନ ଯାପନ କରିଥାନ୍ତି, ଧର୍ମଅନୁଷ୍ଠାନୀମାନେ ପରି।" ଅନସୂୟା ଶୁଭାଶୟ କହିଲେ, "ଏହିପରି ଭାବେ, ତୁମେ ପତିନିଷ୍ଠା ରେ ଅଟୁଟ ରହି, ସତୀମାନେ ଚାଲୁଥିବା ପଥ ଅନୁସରଣ କର; ଏହାରୁ ସମ୍ମାନ ଓ ଧର୍ମ ଦୁଇଟି ପାଇବ।" ଏପରି ଭାବେ ଆୟୋଧ୍ୟା କାଣ୍ଡର ଏକ ଅତି ପ୍ରାଚୀନ ଓ ପୂଜ୍ୟ ରାମାୟଣର ଏକ ଶତ ସପ୍ତଦଶ ସର୍ଗ ଶେଷ ହେଲା। ଏପରି ଭାବେ ଅନସୂୟାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଇ, ଅନିର୍ଷ୍ଠା ବୈଦେହୀ ତାଙ୍କର କଥାକୁ ସମ୍ମାନ କରି ମୃଦୁ ସବ୍ଦରେ କଥା ଆରମ୍ଭ କଲେ। "ହେ ମହିଳା, ତୁମେ ଯେପରି କଥା କହିଛ, ଏହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ; ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଜାଣିଛି, ପତି ନାରୀଙ୍କ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୂଜ୍ୟ।" "ମୋର ପତି ଦୁଷ୍ଟ ହେଉନ୍ତୁ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଭାବେ ସେବା କରିବି।" "ଏହା ତ ଏଉଁବେଳେ, ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ଗୁଣ, ପ୍ରଶଂସା, କରୁଣା, ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ, ଅଟୁଟ ପ୍ରେମ, ଧର୍ମ ଓ ମାତାପିତା ପରି ପ୍ରିୟତା ଅଛି?" "ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାମ କୌଶଳ୍ୟାଙ୍କୁ ଯେପରି ଆଚରଣ କରନ୍ତି, ତାହା ସମସ୍ତ ରାଜକୁଳୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ କରନ୍ତି।" "ଏପରି ରାଜା ଦେଖିଥିବା ଅନ୍ୟ ମହିଳାମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ, ନାୟକ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ଭାବେ ମାତା ପରି ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି, ଅହଂକାର ଛାଡି।" "ଏହି ଜଙ୍ଗଲ ଭୟାନକ ଏବଂ ଏକାକୀ ହେବା ସମୟରେ, ମୋର ଶ୍ୱାଶୁରୀ ଦେଇଥିବା ଉପଦେଶ ମୋ ହୃଦୟରେ ଅଟୁଟ ଅଛି।" "ଏବଂ ବହୁ ଦିନ ପୂର୍ବେ ଅଗ୍ନି ସାକ୍ଷୀରେ ବିବାହ ସମୟରେ ମୋର ମା ଦେଇଥିବା କଥା ମଧ୍ୟ ମୁଁ ମନେ ରଖିଛି।" "ତୁମର କଥା ଦ୍ୱାରା ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ପୁନଃ ମୋର ମନରେ ଆସିଛି, ହେ ଧର୍ମିକା; ନାରୀ ପାଇଁ ପତିସେବା ଠାରୁ ଉଚ୍ଚ ତପସ୍ୟା ନାହିଁ।" "ସାବିତ୍ରୀ ପତିସେବା ଦ୍ୱାରା ସ୍ଵର୍ଗରେ ସମ୍ମାନିତ; ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଏପରି ପତିସେବା ଦ୍ୱାରା ସ୍ଵର୍ଗ ପାଇଛ।" "ସେ ସମସ୍ତ ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସ୍ଵର୍ଗରେ ଦେବୀ; ରୋହିଣୀ ଚନ୍ଦ୍ରମାଠାରୁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ।" "ଏପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରୀମାନେ, ପତିନିଷ୍ଠାରେ ଅଟୁଟ ରହି, ନିଜ କର୍ମର ଫଳରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ।" ଏପରି କଥା ଶୁନି ଅନସୂୟା ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହେଇ, ସୀତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ବାହିଁ ଦେଇ ମୈଥିଳୀଙ୍କୁ ଅନନ୍ଦ ଦେଇ କହିଲେ, "ନିଜ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ବଡ଼ ଶକ୍ତି ପାଇଛି, ହେ ପବିତ୍ର ହସ ଥିବା ସୀତା; ଏହି ଶକ୍ତିରେ ଏକ ଶୁଭାଶୀଷ ଦେବାକୁ ଚାହେଁ।" "ତୁମର କଥା ଉଚିତ ଓ ମନୋହର, ମୈଥିଳୀ; ମୁଁ ଖୁସି—କହ, କି ଉଚିତ କାମ କରିବି?" ଏପରି କଥା ଶୁନି, ତପସ୍ୟାଶକ୍ତି ଥିବା ସୀତା ହାଲୁକା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ 'ହେବି' କହିଲେ। ଏପରି ଉତ୍ତର ଦେଲାପରେ, ଧର୍ମିକା ଅନସୂୟା ଆଉ ଖୁସି ହେଇ କହିଲେ, "ହେ ସୀତା, ମୁଁ ତୁମର ଆନନ୍ଦ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବି।" "ଏଉଁ ଦିବ୍ୟ ମାଳା, ବସ୍ତ୍ର, ଭୂଷଣ, ସୁଗନ୍ଧିତ ଚନ୍ଦନ, ମୂଲ୍ୟବାନ ଉଙ୍ଗୁଆଣ୍ଟ ଅଛି, ହେ ବୈଦେହୀ।" "ହେ ସୀତା, ଏହି ଦାନ ତୁମେ ଗ୍ରହଣ କର; ଏହି ଗୁଣବତୀ ଓ ଅକଳଙ୍କିତ, ସଦା ଏପରି ରହିବ।" "ଏହି ଦିବ୍ୟ ଉଙ୍ଗୁଆଣ୍ଟ ଲଗାଇ, ହେ ଜନକନନ୍ଦିନୀ, ତୁମେ ତୁମର ପତି ପାଖରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ପରି ବିଶ୍ୱ ଅବିନାଶୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଖରେ ଚମକିବ।" ମୈଥିଳୀ ଏହି ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର, ଉଙ୍ଗୁଆଣ୍ଟ, ଭୂଷଣ ଓ ମାଳା ଗ୍ରହଣ କଲେ—ଏହା ଅପୂର୍ବ ସ୍ନେହ ଦାନ। ଏହି ଦାନ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୀତା ହାତ ଜୋଡି ତପସ୍ୱିନୀଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି ଦଠିଲେ। ସୀତା ଏପରି ଭାବେ ସମ୍ମାନ କରୁଥିବାବେଳେ, ସତୀ ଅନସୂୟା ଏକ ମନୋହର ପ୍ରସଙ୍ଗ ଅନୁସରଣ କରି ସୀତାଙ୍କୁ ପ୍ରସ୍ନ କଲେ, "ହେ ସୀତା, ମୁଁ ଶୁଣିଛି, ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଘବ ତୁମକୁ ସ୍ଵୟମ୍ବରେ ଜିତିଥିଲେ।" "ମୈଥିଳୀ, ମୁଁ ଏହି କଥା ଏକାନ୍ତ ଭାବରେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ; ତୁମେ ଯେପରି ଅନୁଭବ କରିଛ, ସେପରି ଏହା ମୋତେ କହ।" ଏପରି କଥା ଶୁନି, ସୀତା ଧର୍ମିକାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଶୁଣ," ଏବଂ ସେ କଥା କହିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। "ମିଥିଲାର ଶୂର ବ୍ୟବହାର କରୁଥିବା ରାଜା ଜନକ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ଥିଲେ, ଏବଂ ନୀତି ଅନୁଯାୟୀ ରାଜ୍ୟ ଚାଲାଉଥିଲେ।" "ସେ ନିଜ ହାତରେ ଜମି ଚାଷ କରୁଥିବାବେଳେ, କହାଯାଏ, ମୁଁ ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟା ଭୂମି ଭାଗି ଉପରେ ଉଠିଥିଲି।