ଏହି ଉତ୍କଳ ରାମାୟଣର ଅୟୋଧ୍ୟା କାଣ୍ଡର ଏକ ପବିତ୍ର ଦୃଶ୍ୟ ଆମେ ଦେଖୁଛୁ। ଏଠାରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଋଷି ଅନସୂୟାଙ୍କ ଦେଖା ପାଇଁ, ସୀତାଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ। ଅନସୂୟା ଏକ ପ୍ରଶସ୍ତି, ପ୍ରଶସ୍ତି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆଦରିତ, ବୟସ୍କ ଏବଂ ସଦା କ୍ରୋଧ ମୁକ୍ତ ଏବଂ ତାଙ୍କର କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଲୋକେ ସମ୍ମାନିତ। ଋଷିଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ପରେ, ରାମ ନମ୍ରତା ପୂର୍ବକ କହିଲେ, “ଏହିପରି ହେବ”, ଏବଂ ସୀତାଙ୍କୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ, “ରାଜକୁମାରୀ, ତୁମେ ଏହି ଋଷିଙ୍କ କଥା ଶୁଣିଛ, ତୁମ ଭଲ ପାଇଁ ଶୀଘ୍ର ଏହି ତପସ୍ବିନୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଅ।” ସୀତା, ରାମଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ତାଙ୍କ ସୁଭିତ କାମନା କରୁଥିବା ଦେଖି, ଏହି ବୟସ୍କ ଧର୍ମଜ୍ଞା ଅନସୂୟାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ଅନସୂୟା ଦେଖିବାକୁ ଦୃଶ୍ୟ, ଶରୀରରେ କ୍ଷୀଣ, ଚମଡ଼ିରେ ଭ୍ରଣ, ବୟସ୍କ, ଚୁଉଁ ଚାଲିଲା ବୟସ୍କତା ଦ୍ୱାରା ଧୂସର, ଶରୀର ସଦା କାଂପୁଥିବା, କଳା ଗଛ ଯାହାକୁ ବାତାସ ଦୁଇଁ ଦେଖିବାଠିକି। ସୀତା, ଅନସୂୟାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ସ୍ନେହ ଏବଂ ନିଷ୍କପଟତା ସହିତ ନିଜ ନାମ କହିଲେ। ଅନସୂୟାଙ୍କୁ ନମ୍ରତା ପୂର୍ବକ ନମସ୍କାର କରି, ଯୋଗ୍ୟ ଆସ୍ତିକା ନିକଟରେ ହାତ ଜୋଡି ଉତ୍ସାହିତ ଭାବରେ ତାଙ୍କ ସୁସ୍ଥତା ପ୍ରସ୍ନ କଲେ। ତାପରେ, ଧର୍ମଜ୍ଞା ଅନସୂୟା, ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦ ଭରା ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ, “ଭାଗ୍ୟରେ ତୁମେ ଧର୍ମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଛ। ତୁମେ ତୁମ ଜନ୍ମାଟି, ସମ୍ମାନ, ଏବଂ ଶ୍ରୀ ତ୍ୟାଗ କରି, ରାମଙ୍କ ସହିତ ଅରଣ୍ୟରେ ଆସିଛ, ଏହା ତୁମ ଭାଗ୍ୟ। ନରୀମାନେ ତାଙ୍କ ପତି ଜନ୍ମାଟି ଦୁଇଁ କିଏ ହେଉଛି, ସେହି ନରୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପତି ଏକ ଉଚ୍ଚ ଦେବତା। ମୁଁ ଦେଖିପାରୁନି, କୌଣସି ସମ୍ବନ୍ଧୀ ପତିଠାରୁ ଉପରି; ସେ ସଦା ଯୋଗ୍ୟ, ତପସ୍ୟାର ଅକ୍ଷୟ ଫଳ ଭଳି। ଅଧର୍ମଜ୍ଞା ନରୀମାନେ ପତିର ଧର୍ମ ଅଧର୍ମ ଦେଖିପାରିନାହାନ୍ତି, ତାଙ୍କ ହୃଦୟ କେବଳ ଚାହିଦା କଥା କହେ, ସେମାନେ ପତିଠାରୁ ନିର୍ଭର କରି ଘୁଞ୍ଚି ଫିରନ୍ତି। ଏପରି ନରୀମାନେ ଅସଂଯମ ଆଚରଣରେ ପଡ଼ି, ଅପମାନ ଏବଂ ଧର୍ମରୁ ତଳ ପଡ଼ନ୍ତି। ତୁମେ ଭଳି ନରୀମାନେ, ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଜଗତର ଆଚରଣ ବୁଝି, ନିଜ ନିଜ ପ୍ରକୃତି ଅନୁଯାୟୀ ଜୀବନ ଯାପନ କରନ୍ତି, ଧର୍ମକୁ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଥିବା ମାନେ ଭଳି। ଏହିପରି, ତୁମେ ନିଷ୍ଠାରେ ଅଟୁଟ, ପତିପ୍ରତି ଶ୍ରଦ୍ଧାର ପଥ ଅନୁସରଣ କର, ତୁମେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଧର୍ମର ସାଥୀ ହେବା, ଏଠାରୁ ତୁମେ ମର୍ଯ୍ୟା ଏବଂ ଧର୍ମ ଉପଲବ୍ଧ କରିବା।" ଏଠିରେ ଏହି ଅୟୋଧ୍ୟା କାଣ୍ଡର ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶର୍ଗର ସମାପ୍ତି ଘୋଷିତ ହେଲା। ଅନସୂୟାଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ପାଇଁ, ଇର୍ଷ୍ୟା ହୀନ ସୀତା ତାଙ୍କ କଥାକୁ ଆଦର କରି, ନମ୍ର ଭାବରେ କହିଲେ, “ଏହା ଆଶ୍ଚର୍ୟ ନୁହେଁ, ମହିଳା ମାନେ ପତିକୁ ଉଚ୍ଚ ଆଦର ଦେବା ଦରକାର, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଏହା ଜାଣିଛି। ଯଦି ମୋର ପତି ନିଷ୍ଠୁର ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଏକାଗ୍ର ଭାବରେ ସେବା କରିବି। ତାଙ୍କର ଚରିତ୍ର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ସ୍ନେହଶୀଳ, ନିୟମିତ, ମା ଓ ବାପା ଭଳି ପ୍ରିୟ, ଏପରି ହେଲେ ତ ଏହା ଅଧିକ ଉଚ୍ଚ। ରାମ ଯେପରି ତାଙ୍କ ମା କୌଶଳ୍ୟାଙ୍କୁ ଆଦର କରନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଅନ୍ୟ ରାଜମହିଳାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଆଦର କରନ୍ତି। ରାଜା ତାଙ୍କୁ କେବଳ ଏକଥର ଦେଖିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ରାମ ସେମାନଙ୍କୁ ମା ଭଳି ଆଦର କରନ୍ତି, ଅହଂକାର ଛାଡ଼ି। ମୁଁ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଅରଣ୍ୟକୁ ଆସିବା ସମୟରେ, ମୋର ଶ୍ବାଶୁ ମାଁ ମୋତେ ଦିଅଥିବା ଉପଦେଶ ମୋ ହୃଦୟରେ ଅଟୁଟ ଅଛି। ଆଗେ ଅଗ୍ନି ସମ୍ମୁଖରେ ବିବାହ ସମୟରେ ମୋର ମାଁ ଦିଅଥିବା କଥା ମଧ୍ୟ ମୁଁ ମନେ ରଖିଛି। ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଆପଣଙ୍କ କଥା ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ପୁନଃ ସ୍ମରଣ ହେଲା; ନରୀପାଇଁ ପତି ସେବା ଚାଏଁ ଉଚ୍ଚ ତପସ୍ୟା ଅନ୍ୟ ନାହିଁ। ସାବିତ୍ରୀ ପତି ସେବା ଦ୍ୱାରା ସ୍ବର୍ଗରେ ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ; ଆପଣ ମଧ୍ୟ ଏହି ଆଚରଣ ଦ୍ୱାରା ସ୍ବର୍ଗ ଲାଭ କରିଛନ୍ତି। ସେ ସମସ୍ତ ନରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସ୍ବର୍ଗରେ ଦେବୀ; ରୋହିଣୀ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ଛାଡ଼ି ଦେଖାଯାଏନାହିଁ। ଏଭଳି, ପତି ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠାରେ ଅଟୁଟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନରୀମାନେ ତାଙ୍କର କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନଙ୍କ ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ।" ଏହି ସମ୍ବାଦ ଶୁଣି, ଅନସୂୟା ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ଏବଂ ସୀତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଆଲିଂଗନ କରି, ମୈଥିଲୀଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇ କହିଲେ, “ବିଭିନ୍ନ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ବଡ଼ ତପୋବଳ ଲାଭ କରିଛି, ଏହି ବଳ ଉପରେ ଭରସା କରି, ମୁଁ ତୁମେ ପାଇଁ ଆଶୀର୍ବାଦ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି। ତୁମ କଥା ଯୋଗ୍ୟ ଏବଂ ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ମୈଥିଳୀ, ମୁଁ ଖୁସି ହେଲି—ତୁମେ କହ, ମୁଁ କଣ କରିବି?” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ତପୋବଳଶାଳି ସୀତା ନମ୍ର ଭାବରେ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହେଇ, “ହୋଇଗଲା,” କହିଲେ। ଏହିପରି ଉତ୍ତର ଦେଲେ ପରେ, ଧର୍ମଜ୍ଞା ଅନସୂୟା ଅଧିକ ଖୁସି ହେଇ କହିଲେ, “ଓ ସୀତା, ମୁଁ ତୁମ ଆନନ୍ଦ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବି।” ଏଠି ଦେଖ, ଦିବ୍ୟ ମାଳା, ବସ୍ତ୍ର, ଭୂଷଣ, ସୁଗନ୍ଧିତ ଚନ୍ଦନ, ଏବଂ ମୂଲ୍ୟବାନ ଉଙ୍ଗୁନ୍ତି ଅଛି, ଓ ବୈଦେହୀ। ଏହି ଦାନ ମୁଁ ତୁମେ ପାଇଁ ଦେଉଛି, ଏହି ତୁମ ଅଙ୍ଗକୁ ଶୋଭା ଦେବ, ଏହା ଯୋଗ୍ୟ, ଦୌଷ୍ୟ ହୀନ ଏବଂ ସଦା ଏଭଳି ରହିବ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଉଙ୍ଗୁନ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଅନୁଲିପ୍ତ ହେଲେ, ଓ ଜନକ ଜନୀ, ତୁମେ ତୁମ ପତି ନିକଟରେ ଅବିନାଶୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଖରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଭଳି ଚମକିବା। ମୈଥିଲୀ ଏହି ଦାନ—ବସ୍ତ୍ର, ଉଙ୍ଗୁନ୍ତି, ଭୂଷଣ, ମାଳା—ଉପରି ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଏହି ସ୍ନେହ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରି, ପ୍ରଶସ୍ତି ସୀତା ହାତ ଜୋଡି ଅନସୂୟାଙ୍କ ସେବାରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଏପରି ଭାବେ ସୀତା ଅନସୂୟାଙ୍କ ସେବାରେ ବସିଥିବାବେଳେ, ନିଷ୍ଠାରେ ଅଟୁଟ ଅନସୂୟା ନିମ୍ନ ପ୍ରସ୍ନ ପ୍ରସ୍ତାବ କରି, ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଭାବରେ ସୀତାଙ୍କୁ ପ୍ରସ୍ନ କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ।