ଏକ ସମୟର କଥା, ଦଶ ବର୍ଷ ଧରି ନିରନ୍ତର ଅଖଣ୍ଡ ଅବର୍ଷା ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ଷୁଦ୍ର ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଜଗତ ସଂକଟରେ ଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ, ମହାତପସ୍ୱିନୀ ଅନସୂୟା ତାଙ୍କର ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ମୂଳ ଓ ଫଳ ଉତ୍ପାଦନ କରିଥିଲେ ଏବଂ ଗଙ୍ଗା ନଦୀକୁ ପ୍ରବାହିତ କରିଥିଲେ। ତିନି ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ଭୟଙ୍କର ତପସ୍ୟା, ନିୟମ ଓ ବ୍ରତରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ମହାତପ କରିଥିଲେ। ଅନସୂୟା ତାଙ୍କର ଶୁଦ୍ଧ ନିୟମ ଓ ଅଭିଗ୍ନତା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ବାଧା ଦୂର କରି, ଦେବତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଦୃତଗତିରେ ଏଗିଯାଇ, ଦଶ ଦିନ ଅଧିକ ରାତି ତିଆରି କରିଥିଲେ। ସେ ତୁମ ପାଇଁ ମାତୃସମାନ, ହେ ନିର୍ଦୋଷ ରାମ। ତେଣୁ, ମହାର୍ଷି ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ବୈଦେହୀ ଏହି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ମହିଳାଙ୍କୁ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜୀବର ଶ୍ରଦ୍ଧାର ଯୋଗ୍ୟ, ବୟସ୍କ ଓ କ୍ରୋଧ ରହିତ, ଲୋକେ ଅନସୂୟା ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି, ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଉ।” ଏହିପରି କଥା ଶୁଣି ରାଘବ କହିଲେ, “ଏହିପରି ହେଉ”, ଏବଂ ତାପରେ ସୀତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ କଥା କହିଲେ, “ରାଜକୁମାରୀ, ଏହି ମୁନିଙ୍କ କଥା ତୁମେ ଶୁଣିଛ, ତୁମ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଦ୍ରୁତ ଏହି ତପସ୍ୱିନୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଉ।” ସୀତା, ରାଘବଙ୍କ ମଙ୍ଗଳକାମନା ଶୁଣି, ଧର୍ମଜ୍ଞା ବୟସ୍କ ମୁନିପତ୍ନୀ ଅନସୂୟାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ସେ ବୟସ୍କ, ଶରୀର ଦୁର୍ବଳ, ଚୁଲ ଧୂସର, ଦେହ ସଦା କମ୍ପିତ, ପବନେ କଦଳୀ ଗଛ ପରି ଅନ୍ୱିତ ଥିଲେ। ସୀତା ଭାଗ୍ୟଶାଳି, ନିର୍ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଭାବେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ ଏବଂ ନିଜ ନାମ କହିଲେ। ସୀତା ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଏହି ନିର୍ଦୋଷ ତପସ୍ୱିନୀଙ୍କୁ ଅଞ୍ଜଳି ମିଳାଇ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଛୋଦେଇଲେ। ତାପରେ ଅନସୂୟା ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦ ହୋଇ କହିଲେ, “ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ତୁମେ ଧର୍ମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଛ। ହେ ସୀତା, ତୁମେ ନିଜ ବନ୍ଧୁ, ସମ୍ମାନ, ଧନ ତ୍ୟାଗ କରି ରାମଙ୍କ ସହିତ ବନରେ ଥିବାକୁ ଯାଉଛ। ଏହି ଭାଗ୍ୟ ତୁମର। ପୁର ହେଉ କି ବନ, ଶୁଭ କି ଅଶୁଭ, ଯେଉଁ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ୱାମୀ ପ୍ରିୟ, ସେମାନଙ୍କର ଲୋକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ସ୍ୱାମୀ ଦୁର୍ଚରିତ୍ର, କାମପ୍ରବୃତ୍ତ, ଧନହୀନ ହେଲେ ବି, ଉତ୍ତମ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ୱାମୀ ହେଉଛନ୍ତି ପ୍ରଧାନ ଦେବତା। ମୁଁ ଦେଖୁନାହିଁ, ସ୍ୱାମୀଠାରୁ ବଡ଼ କୌଣସି ବନ୍ଧୁ ଅଛି କି, ସେ ସେଉଁଠି ଯଥାଯଥ ଅଟୁଟ ଫଳ ପରି। ନିଚ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସ୍ୱାମୀଙ୍କର ଗୁଣ ଦୋଷ ବିଚାର କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କ ହୃଦୟ କେବଳ କାମନାରେ ଲିନ, ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରି ଘୁଞ୍ଚି ଫିରନ୍ତି। ଏପରି ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଅସଦ୍ଗତିରେ ପଡି ଅପକୀର୍ତି ଓ ଧର୍ମହାନି ଅନୁଭବନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ତୁମ ପରି ଗୁଣବତୀ, ଜଗତର ଚରିତ୍ର ବୁଝିପାରୁଥିବା ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ନିଜ ସ୍ୱଭାବ ଅନୁଯାୟୀ ଧର୍ମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି। ତେଣୁ, ଭକ୍ତିରେ ଅଟୁଟ ଥିବା ତୁମେ ପତିବ୍ରତା ପଥ ଅନୁସରଣ କରି, ତୁମ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ପାଇଁ ଧର୍ମସହଚାରିଣୀ ହେଉ, ଏହିପରି କରିଲେ ତୁମେ କୀର୍ତ୍ତି ଓ ଧର୍ମ ଉଭୟ ଲାଭ କରିପାରିବା।” ଏହିପରି ଶ୍ରୀମୁଖରୁ ଏକ ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ହେଲା। ଏଭଳି ଅନସୂୟାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ବୈଦେହୀ, ଅନସୂୟାଙ୍କୁ ମାନ୍ୟ କରି, ସାନ୍ତ୍ୱନା ଭାବରେ କହିଲେ, “ଏ ମହିଳେ, ଆପଣ ଯେପରି କହିଛନ୍ତି ତାହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ; ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଜାଣିଛି, ସ୍ତ୍ରୀ ପାଇଁ ସ୍ୱାମୀ ସର୍ବୋପରି। ସ୍ୱାମୀ ଦୁର୍ଚରିତ୍ର ହେଲେ ବି, ମୋତେ ସେଉଁଠି ନିଷ୍ଠାରେ ସେବା କରିବା ଉଚିତ। ତେଣୁ ଯଦି ସ୍ୱାମୀ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ପ୍ରଶଂସନୀୟ, ଦୟାଳୁ, ନିୟମିତ, ପ୍ରେମମୟ, ଧର୍ମପରାୟଣ ଓ ମାତାପିତା ପରି ପ୍ରିୟ, ତେବେ କେତେ ଉପକୃତି! ଯେପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାମ କୌଶଲ୍ୟାଙ୍କୁ ଗର୍ଭ କରନ୍ତି, ସେହିପରି ସେ ସମସ୍ତ ରାଜପତ୍ନୀଙ୍କୁ କରନ୍ତି। ରାଜା ଯେଉଁ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ କେବଳ ଏକଥର ଦେଖିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ବି ମାତୃସମାନ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ମହାବୀର ରାମ ଅହଂକାର ଛାଡ଼ି ଧର୍ମ ପାଳନ କରନ୍ତି। ଏଠାରେ ଆସିବା ବେଳେ ମୋ ଶ୍ୱଶୁରାଣୀ ମୋତେ ଯେଉଁ ଉପଦେଶ ଦେଇଥିଲେ, ତାହା ମୋ ହୃଦୟରେ ଅଟୁଟ ଅଛି। ଏବଂ ବିବାହ ସମୟରେ ଅଗ୍ନି ସାକ୍ଷୀରେ ମୋ ମାତା ଯେଉଁ ଉପଦେଶ ଦେଇଥିଲେ, ତାହା ମଧ୍ୟ ମୁଁ ମନେ ରଖିଛି। ଆପଣଙ୍କ କଥା ଦ୍ୱାରା ଏହି ସବୁ ମୋ ମନରେ ପୁନଃସ୍ମୃତି ହେଲା, କାରଣ ନାରୀ ପାଇଁ ସ୍ୱାମୀସେବା ଠାରୁ ବଡ଼ ତପସ୍ୟା କିଛି ନାହିଁ। ଏହିପରି ସେବା ଦ୍ୱାରା ସାବିତ୍ରୀ ସ୍ୱର୍ଗରେ ସମ୍ମାନିତ, ଆପଣ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱାମୀସେବା ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗ ଲାଭ କରିଛନ୍ତି। ସେ ସମସ୍ତ ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟେ ପ୍ରଥମ, ସ୍ୱର୍ଗରେ ଦେବୀ ସମାନ; ରୋହିଣୀ ଚନ୍ଦ୍ର ଠାରୁ କ୍ଷଣମାତ୍ର ବି ଦୂର ନହୁଅନ୍ତି। ଏଭଳି, ଯେଉଁ ଉତ୍ତମ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ନିଜ ସ୍ୱାମୀ ପ୍ରତି ବ୍ରତରେ ଅଟୁଟ, ସେମାନେ ନିଜ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଦେବଲୋକରେ ସମ୍ମାନ ପାଆନ୍ତି।” ଏପରି କଥା ଶୁଣି ଅନସୂୟା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ସୀତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, କହିଲେ, “ମୁଁ ବିଭିନ୍ନ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ ତପୋବଳ ଲାଭ କରିଛି, ହେ ସୀତା, ଏହି ଶକ୍ତି ଉପରେ ଆଶ୍ରୟ କରି ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାକୁ ଚାହେଁ। ତୁମ କଥା ଯଥାଯଥ ଓ ପ୍ରସନ୍ନକର, କହ, ମୁଁ କ’ଣ ଉପକାର କରିପାରିବି?” ସୀତା ମୃଦୁ ଭାବେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ କହିଲେ, “ସବୁ ହେଲା।” ତାହା ଶୁଣି ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ଅନସୂୟା ଅଧିକ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ କହିଲେ, “ହେ ସୀତା, ତୁମ ଆନନ୍ଦର ଇଛା ମୁଁ ପୂରଣ କରିବି।” ତାପରେ ଅନସୂୟା କହିଲେ, “ଏଠାରେ ଦିବ୍ୟ ମାଳା, ବସ୍ତ୍ର, ଆଭୂଷଣ, ସୁଗନ୍ଧ ତେଲ ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ଶ୍ରୀଚୁର ଅଛି, ବୈଦେହୀ। ଏହି ଦାନ ତୁମ ଦେହକୁ ଶୋଭା ଦେବ, ଏହା ଯଥାଯଥ, ନିର୍ମଳ ଓ ଚିରସ୍ଥାୟୀ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ତେଲ ଲଗାଇ ତୁମେ ଜଣକନନ୍ଦିନୀ, ତୁମ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ପାଖରେ ଅକ୍ଷୟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଯେପରି ଶୋଭିତ, ସେପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେବୁ।