ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସଦା ଧନୁଷ୍ଧାରୀ ହୋଇ ରାମଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲୁଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେଉଥିଲେ; ଏହିପରି ଭାବେ, ଭରତଙ୍କ ପଛରେ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଛୋଟଭାଇ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ମଧ୍ୟ ସଦା ରହୁଥିଲେ। ଏହି ଚାରି ଭାଇମାନେ ତାଙ୍କ ପିତା ଦଶରଥଙ୍କୁ ଜୀବନଠାରୁ ବି ଅଧିକ ପ୍ରିୟ ଓ ସମ୍ମାନ ଦେଉଥିଲେ। ଦଶରଥ ଏହି ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସଦା ଆଦର ଓ ସ୍ନେହ ପାଇଥିଲେ। ଏହାଦ୍ୱାରା ଦଶରଥ ମହାନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଯାଇଥିଲେ; ସେ ମନେ କରିଥିଲେ, ଯେପରି ବ୍ରହ୍ମା ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅନ୍ତି, ସେପରି ନିଜ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ଉପରେ ଗର୍ବିତ ହୁଏ। ସେମାନେ ଜ୍ଞାନ ଓ ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ, ଲଜ୍ଜାଶୀଳ, ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ, ସର୍ବଜ୍ଞ, ଦୂରଦର୍ଶୀ, ପ୍ରଭାଶାଳୀ ଓ ପ୍ରବଳ ଥିଲେ। ଦଶରଥ ଏହି ‘ବ୍ୟାଘ୍ରପୁରୁଷ’ ପୁତ୍ରମାନେ ବେଦାଧ୍ୟୟନ ଓ ପିତାସେବାରେ ନିଷ୍ଠାଶୀଳ ଥିଲେ, ଏବଂ ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାରେ ଦକ୍ଷ ଥିଲେ। ଏପରି ସୁସଂସ୍କୃତ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ବିବାହ ସମ୍ପର୍କରେ ରାଜା ଦଶରଥ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ତାଙ୍କ ଗୁରୁମାନେ, ବନ୍ଧୁବାନ୍ଧବମାନେ, ଓ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଏହି ବିଷୟରେ ଆଲୋଚନା କରୁଥିଲେ, ଏହି ସମୟରେ ମହାତ୍ମା, ତପୋବଳରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ମହାର୍ଷି ରାଜଧାନୀକୁ ଆସିପହଁଚିଲେ। ସେ ଦ୍ୱାରପାଳମାନେଠାରେ କହିଲେ, “ମୁଁ ଗାଧିପୁତ୍ର କୌଶିକ ଆସିଛି, ଏହି ଖବର ତୁରନ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ଦିଅ।” ଦ୍ୱାରପାଳମାନେ ଏହି ଆଦେଶ ଶୁଣି ଉତ୍କଣ୍ଠାରେ ରାଜମହଳକୁ ଦୌଡ଼ିଗଲେ। ସେମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ ଜଣେଇଲେ, “ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଆସିଛନ୍ତି।” ଏହି ଶୁଣି ଦଶରଥ ଗୁରୁମାନେ ସହ ଉତ୍ସାହରେ ବାହାରି ଗଲେ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ କରିବାକୁ ଯାଆନ୍ତି। ସେ ତପସ୍ବୀଙ୍କୁ ଦେଖି ଖୁସିରେ ମୁହଁ ମଣ୍ଡାଇଯାଇଥିଲେ, ଏବଂ ଶାସ୍ତ୍ରାନୁସାରେ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଅର୍ଘ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରି, ରାଜାଙ୍କ ଏବଂ ରାଜ୍ୟର, ଧନ-ଧାନ୍ୟ, ପ୍ରଜା, ବନ୍ଧୁ-ମିତ୍ରମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଓ କୁଶଳ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହେଉଛି କି ନାହିଁ, ତାହା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। କୌଶିକ ରାଜ୍ୟର ସମସ୍ତ ଅନୁଚର, ଦୁଷ୍ମନ ଓ ପଡ଼ୋଶୀମାନେ ଅନୁଶାସନ ଅଧୀନ କି ନାହିଁ, ଦେବ ଓ ମାନବ ଧର୍ମ ପାଳନ ହେଉଛି କି ନାହିଁ, ଏବଂ ବସିଷ୍ଠ ଓ ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଆଶୀର୍ବାଦ ଓ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଜଣାଇଲେ। ସମସ୍ତେ ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦ ଭରି, ରାଜାଙ୍କ ଗୃହେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ରାଜାଙ୍କର ସମ୍ମାନ ଗ୍ରହଣ କରି, ସମସ୍ତ ମୁନିମାନେ ଉପଵେଶ ନେଲେ। ଏବେ ଦଶରଥ ମହାମୁନି ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଓ ଆଦର ସହ କହିଲେ, “ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆପଣଙ୍କ ଆଗମନ ମୋ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁପରେ ଅମୃତ ପ୍ରାପ୍ତି, ଦୁର୍ଭିକ୍ଷରେ ବର୍ଷା, ନିର୍ସନ୍ତାନଙ୍କୁ ପୁତ୍ର ଲାଭ ଓ ହରାଇଥିବା ବସ୍ତୁ ଫେରି ପାଇବା ପରି ଅତି ମୂଲ୍ୟବାନ। ଆପଣଙ୍କ ଆଗମନ ମୋ ପାଇଁ ଏପରି ହିଁ ଅପୂର୍ବ ଶୁଭ। ଆପଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛା କ’ଣ? ମୁଁ କଣ କରିପାରିବି?” “ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆପଣ ମୋର ପୂଜ୍ୟ। ଆପଣଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ମୋ ଜନ୍ମ ସାର୍ଥକ ହେଲା। ଆପଣ ପୂର୍ବେ ରାଜର୍ଷି ଥିଲେ, ବର୍ତ୍ତମାନ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ବ୍ରହ୍ମର୍ଷି ହୋଇଛନ୍ତି। ଏହି ଦର୍ଶନ ମୋ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପବିତ୍ର ଓ ଅପୂର୍ବ। ଆପଣ ମୋ ଘରକୁ ଶୁଭ ନେଇଅଛନ୍ତି, ଆପଣ କେଉଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଆସିଛନ୍ତି, ଦୟାକରି କହନ୍ତୁ। ମୁଁ ଚାହେଁ ଆପଣଙ୍କ କାମନା ପୂରଣ କରିବାକୁ। ଆପଣ ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ଆପଣଙ୍କ ଆବଶ୍ୟକତା କହନ୍ତୁ, କାରଣ ଆପଣ ମୋର ଦେବତାସ୍ୱରୂପ। ଆପଣଙ୍କ ଆଗମନ ଦ୍ୱାରା ମୋ ଘର ଧର୍ମ ଓ ମଙ୍ଗଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା।” ଦଶରଥଙ୍କ ଏହି ନମ୍ର ଓ ହୃଦୟସ୍ପର୍ଶୀ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ମହାର୍ଷି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ଏହିପରି ସମୟରେ, ଦଶରଥଙ୍କ ଅତି ମୂଲ୍ୟବାନ୍ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି, ତପୋବଳରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଭାବୁକ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ଦେହର ଲୋମ୍ ଖଡ଼ିଉଠିଲା। ସେ କହିଲେ, “ହେ ରାଜନ୍, ଏପରି ଆଚରଣ କେବଳ ଆପଣଙ୍କୁ ଶୋଭା ଦେଉଛି, ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ନୁହେଁ। ଆପଣ ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ବଂଶର ଗୌରବ ଓ ଶୂରବିର୍ୟର ଧାରକ। ମୋ ମନରେ ଯେଉଁ କାମନା ରହିଛି, ତାହା ପୂରଣ କରିବାକୁ ଆପଣ ଅବଶ୍ୟ ଅଙ୍ଗୀକାର କରନ୍ତୁ; ଆପଣଙ୍କ ଦିଆ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପାଳନ କରନ୍ତୁ। ମୁଁ ଏକ ବ୍ରତ ପାଳନ କରୁଛି, କିନ୍ତୁ ଦୁଇ ଦାନବ—ମାରୀଚ ଓ ସୁବାହୁ—ଯେଉଁମାନେ ଚାହିଲେ ଯେଉଁ ରୂପ ଧାରଣ କରିପାରନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ବ୍ରତ ପୂରଣରେ ବାଧା ଦେଉଛନ୍ତି। ବ୍ରତ ପ୍ରାୟ ଶେଷ ହେବାବେଳେ ଏହି ଦୁଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ଆସି, ହବନକୁ ମାଂସ ଓ ରକ୍ତ ବର୍ଷା କରି, ବ୍ରତକୁ ଅପବିତ୍ର କରିଦିଅନ୍ତି। ଏହି ଦେଖି, ମୁଁ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ସେଠାରୁ ଚାଲିଯାଏ, କିନ୍ତୁ କ୍ରୋଧ କରିପାରି ନାହିଁ। ଏହି ସମସ୍ୟାର ସମାଧାନ ପାଇଁ, ହେ ରାଜନ୍, ଆପଣଙ୍କ ପୁତ୍ର ରାମଙ୍କୁ ମୋତେ ଦିଅନ୍ତୁ। ଆପଣଙ୍କ ଜେଷ୍ଠ ପୁତ୍ର ରାମ, ଯିଏ କଳା କପୋତପଙ୍କ ଚୁଳିର ଦରକାରୀ, ଶୂରବିର୍ୟ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସେ ମୋର ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସୁରକ୍ଷିତ ରହିବେ। ସେ ଏହି ଦୁଇ ଦାନବକୁ ନିଶ୍ଚିତ ନଶ୍ୱ କରିପାରିବେ, ଏବଂ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଅନେକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବି। ଏହାର କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିନି ଲୋକରେ ଖ୍ୟାତି ଲାଭ ହେବ, ମାରୀଚ ଓ ସୁବାହୁ କେବଳ ରାମଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଟିକିପାରିବେ ନାହିଁ।” ଏଭଳି ମହାତ୍ମା ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ତାଙ୍କ ଅଭିଲାଷ ପ୍ରକାଶ କଲେ, ଓ ଦଶରଥଙ୍କୁ ରାମଙ୍କ ସହଯୋଗ ଆଶା କଲେ।