ଏହି ଘଟଣାରେ, ରାମଚନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଉଣୀ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ସୀତାଙ୍କ ବ୍ୟବହାର ନେଇ ମନରେ ଅନେକ ଚିନ୍ତା ନେଇଥିଲେ । ସେ ମନୋମନେ ଭାବିଲେ—"ମୋ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ କିଛି ଅସାବଧାନତା କରି, ମୁନିମାନେ ଦେଖିଥିବା ପରି ଅନୁଚିତ କିଛି କରିନାହାନ୍ତି ତୋ?" ଏହିପରି, ସେ ସୀତାଙ୍କ ନେଇ ମଧ୍ୟ ଚିନ୍ତା କଲେ—"ମୋ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତ ଓ ତୁମ ସେବାରେ ନିରତ ସୀତା କିଛି ଅସାବଧାନତାରେ ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀଧର୍ମ ବିରୋଧରେ କିଛି କରିନାହାନ୍ତି ତୋ?" ଏହି ସମୟରେ, ବୟସ ଓ ତପସ୍ୟାରେ ଜରାଜୀର୍ଣ୍ଣ ଏକ ମହାମୁନି କମ୍ପିତ ଦେହରେ ରାମଙ୍କୁ ଦୟାଭାବରେ ଦେଖି କହିଲେ—"ହେ ପ୍ରିୟ, ମହାସତୀ ଗୁଣବତୀ ଓ ଧର୍ମରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିବା ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ନେଇ କେବେ ଅନୁଚିତ କିଛି ହେବ କି? ମୁନିମାନେ ମଧ୍ୟ ଯେଉଁ ଚିନ୍ତା କରୁଛନ୍ତି, ତାହା କେବଳ ତୁମ ସମ୍ପର୍କରେ ଅଟୁଟ ଅଛି । ରାକ୍ଷସମାନେ ଭୟ ଦେଇବାରୁ ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଆଲୋଚନା କରୁଛନ୍ତି ।" "ଏଠାରେ ଖର ନାମକ ଏକ ରାକ୍ଷସ ଅଛି, ସେ ରାବଣଙ୍କ ଭାଇ । ସେ ଜନସ୍ଥାନରେ ବସୁଥିବା ସମସ୍ତ ମୁନିମାନୋକୁ ଅତ୍ୟାଚାର କରିଛି । ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ, ନିର୍ଦୟ, ମନୁଷ୍ୟମାନୋକୁ ଖାଇଯାଏ, ଅହଂକାରୀ ଓ ଅପବିତ୍ର । ଏବେ ତୁମେ ଏଠାରେ ଥିବାଦିନଠାରୁ, ରାକ୍ଷସମାନେ ମୁନିମାନୋକୁ ଅଧିକ ଉତ୍ପୀଡ଼ନ କରୁଛନ୍ତି । ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ଓ ବିକୃତ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ମୁନିମାନୋକୁ ଭୟଭୀତ କରୁଛନ୍ତି । ଅପବିତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ଅନ୍ୟ ମୁନିମାନୋପରେ ହଠାତ୍ ଆକ୍ରମଣ କରୁଛନ୍ତି, ଏବଂ ଅପମାନଜନକ ଭାବରେ ସାମ୍ନାକୁ ଆସୁଛନ୍ତି । କେବେ କେବେ ସେମାନେ ଗୋପନ ଭାବେ ମୁନିମାନୋକୁ ଦୁଃଖ ଦେଇ ଦୁଷ୍ଟତାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛନ୍ତି ।" "ସେମାନେ ମୁନିମାନେଙ୍କ ହାତରୁ କୁଶ, କମଣ୍ଡଳୁ ଚୋରି କରନ୍ତି, ଅଗ୍ନିକୁ ପାଣି ଦେଇ ନିବାଇଦିଅନ୍ତି, ଏବଂ ଯଜ୍ଞ ଆରମ୍ଭ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ହିଁ ଘଟ ଭାଙ୍ଗିଦିଅନ୍ତି । ଏହି ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଆଶ୍ରମକୁ ଅପବିତ୍ର କରିଦେଇଛନ୍ତି, ତେଣୁ ମୁନିମାନେ ଏଠାରୁ ଚାଲିଯିବାକୁ ମୋତେ ଅନୁରୋଧ କରୁଛନ୍ତି । ଏହି ଦୁଷ୍ଟମାନେ ମୁନିମାନେଙ୍କୁ ଶାରୀରିକ କ୍ଷତି କରିବା ପୂର୍ବରୁ ଆମେ ଏହି ଆଶ୍ରମ ଛାଡ଼ିଦେବା ଉଚିତ ।" "ଏଠାରୁ ଦୂର ନୁହେଁ, ଏକ ସୁନ୍ଦର ଅଟବା ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ମୂଳ ଓ ଫଳ ପ୍ରଚୁର । ମୁଁ ମୋ ଅନୁୟାୟୀମାନେ ସହିତ ପୁଣି ପୁରୁଣା ଆଶ୍ରମକୁ ଯିବି । ଖର ଆଗରୁ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଅନ୍ୟାୟ ଦେଖିଛ । ଯଦି ଚାହାଁ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଆମ ସହିତ ଚାଲ । ଏଠାରେ ରହିବା ଏବେ ତୁମ ପାଇଁ କଠିନ ହେବ, କାରଣ ନିଜ ପରିବାର ନିରାପଦ ନୁହେଁ କି ନାହିଁ, ଏହି ଅନିଶ୍ଚିତତା ସବୁବେଳେ ରହିଛି ।" ରାମ ତାଙ୍କୁ ଅଧିକ କଥା କହି ରଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ମୁନି ନିଜ ଅନୁସରଣକାରୀମାନେ ସହିତ ଆଶ୍ରମକୁ ପ୍ରଣାମ, ନମସ୍କାର ଓ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ ଚାଲିଗଲେ । ରାମ ମଧ୍ୟ ମୁନିମାନୋକୁ ଏକ ଦୂରତା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଅନୁସରଣ କରି, ପ୍ରମୁଖ ମୁନିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ସେମାନଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଓ ଉପଦେଶ ନେଇ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିଲେ । ମୁନିମାନେ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ରାମ ଏହି ଆଶ୍ରମକୁ କେବେ ଛାଡ଼ିଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ମୁନିମାନେ ସବୁବେଳେ ରାମଙ୍କ ସହିତ ଥିଲେ । ଏହିପରି ମହାପୁରାଣ ଶ୍ରୀମଦ୍ ରାମାୟଣର ଆୟୋଧ୍ୟା କାଣ୍ଡର ଏକ ଶତ ଷୋଳ ଶ୍ଲୋକର ଉପସଂହାର ଏଠାରେ ହେଲା । ମୁନିମାନେ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ରାମ ଚିନ୍ତା କଲେ ଏଠାରେ ରହିବା ଉପଯୁକ୍ତ ନୁହେଁ । "ଏଠିରେ ବର୍ତ୍ତମାନ ଭରତ ଓ ମୋର ମାଆମାନେ ସହରବାସୀମାନେ ଆସିଥିଲେ । ସେମାନେ ଯିବା ପରେ ମୋର ମନ ସେମାନୋକୁ ମନେକରି ଦୁଃଖିତ ହେଉଛି । ଏଠିରେ ଭରତଙ୍କ ଶିବିର ଥିଲା, ତେଣୁ ଘୋଡ଼ା ଓ ହାତୀ ମଳମୂତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମାଟି ଅତିକ୍ରମିତ ହୋଇଯାଇଛି ।" ଏହି କଥା ଭାବି, ରାମ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ ଅନ୍ୟ ଠାକୁରେ ଯିବେ । ସେ ସୀତା ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ସହ ନୂତନ ଆଶ୍ରମ ପାଇଁ ଚାଲିଗଲେ । ଏହିପରି, ମହାପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାମ ଅତ୍ରି ମୁନିଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ପହଁଚି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ପ୍ରଣାମ କଲେ । ଅତ୍ରି ମୁନି ତାଙ୍କୁ ପୁଅ ଭଳି ଆଶ୍ରୟ ଦେଲେ । ସେ ନିଜେ ଉଚିତ ଆତିଥ୍ୟ ଦେଇ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ଶ୍ରୀମତୀ ସୀତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସନ୍ମାନ ଓ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ । ଅତ୍ରି ମୁନି ତାଙ୍କ ଜେଷ୍ଠା ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଡାକି, ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ସମ୍ମାନ କଲେ ଓ ତାଙ୍କୁ ଦୟାଭାବରେ ଅଭିବାଦନ କଲେ । ଅତ୍ରି ମୁନି ବୈଦେହୀଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏହି ଅନସୂୟା ନାମକ ମହାସତୀକୁ ଗ୍ରହଣ କର; ସେ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭାଗ୍ୟଶାଳି । ଦଶ ବର୍ଷ ଧରି ବିନା ବର୍ଷାରେ ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଦୁଃଖିତ ହେଇଥିଲା, ସେ ମୂଳ ଫଳ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିଲେ ଓ ଗଙ୍ଗା ନଦୀକୁ ପ୍ରବାହିତ କରିଥିଲେ । ସେ ଦଶହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ତପସ୍ୟା କରି, ତୀବ୍ର ବ୍ରତରେ ନିଷ୍ଠା ରହିଥିଲେ । ଦେବତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ସେ ଦଶ ଦିନ ରାତି ତିଆରି କରିଥିଲେ । ଏହି ଅନସୂୟା ସବୁଜନଙ୍କ ପାଇଁ ମାତୃସ୍ୱରୂପା ଓ ପୂଜ୍ୟା ।" "ବୈଦେହୀ, ଏହି ଖ୍ୟାତିଶାଳି, ଜରାଜୀର୍ଣ୍ଣ, କ୍ରୋଧ ରହିତ ଓ ବିଶ୍ୱବ୍ୟାପୀ ପ୍ରଶଂସିତ ଅନସୂୟାଙ୍କୁ ଗମନ କର ।" ଏହିପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୁନି କହିଲେ । ରାମ ମଧ୍ୟ "ଏହିପରି ହେଉ" ବୋଲି ସ୍ୱୀକାର କରି, ଧର୍ମଜ୍ଞା ସୀତାଙ୍କୁ ଏହି ଉତ୍ତମ କଥା କହିଲେ—"ପ୍ରିୟେ, ମୁନିଙ୍କ କଥା ଶୁଣିଛ, ନିଜ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଶୀଘ୍ର ଏହି ତପସ୍ୱିନୀଙ୍କୁ ଗମନ କର ।" ରାମଙ୍କ ମଙ୍ଗଳକାମନା ଭରା ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ସୀତା ଧର୍ମଜ୍ଞା, ଜରାଜୀର୍ଣ୍ଣ, ଶ୍ରୀମତୀ ଅନସୂୟାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ । ସେ ଦୁର୍ବଳ, ଶିର ଧଳା, ତନୁ କମ୍ପିତ, ଜରା କ୍ଷୀଣ ଏବଂ ବୟସରେ ବୃଦ୍ଧା ଥିଲେ । ସୀତା ଅନସୂୟାଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ପ୍ରଣାମ କରି, ନିଜ ନାମ ଦେଇ ଚିରଉତ୍ସାହରେ ଅଭିବାଦନ କଲେ । ବୈଦେହୀ ଏହି ନିର୍ମଳ ତପସ୍ୱିନୀଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ନମସ୍କାର କରି, ହସ୍ତ ଜୋଡ଼ି ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କ କୁଶଳ କୁ ଜିଜ୍ଞାସା କଲେ ।