ବିବେକି ଭାରତ ରାମଙ୍କୁ ନମ୍ରତାର ସହିତ କହିଲେ, “ହେ କକୁତ୍ସ୍ଥ, ଆପଣ ଏହି ରାଜ୍ୟକୁ ସ୍ଥାପିତ କରନ୍ତୁ ଏବଂ ଶାସନ କରନ୍ତୁ; ଆପଣ ଲୋକଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବାରେ ସମର୍ଥ।” ଏପରେ, ଭାରତ ଭାଇ ରାମଙ୍କ ପାଦରେ ଗଡ଼ି ପଡ଼ିଲେ, ଦୟାର ସହିତ ରାମଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରିଲେ। ରାମ, ଲୋଟସ ପତ୍ରର ଭଳି ନୟନ ଓ ମଦିରାପାନ କରିଥିବା ହଂସର ଭଳି କଣ୍ଠ ସହିତ, ଭାଇ ଭାରତକୁ ଆପଣଙ୍କ କୋଳରେ ବସାଇ କହିଲେ, “ତୁମେ ଯେଉଁ ନିର୍ଣୟ ନେଇଛ, ଏହା ନିଜର ନିର୍ଣୟ ଓ ନମ୍ରତାରେ ଭରିଆ; ତୁମେ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ମଧ୍ୟ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବାରେ ସମର୍ଥ, ପ୍ରିୟ। ମନ୍ତ୍ରୀ, ମିତ୍ର ଓ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ସହିତ ଏହି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ବିଚାର କର, ଏବଂ ସବୁଠୁ ବଡ଼ କାମ ମଧ୍ୟ ସଫଳ କର। ଚନ୍ଦ୍ରରୁ ଭାଗ୍ୟ ଚାଲିଯିବା, ହିମାଳୟ ତାଙ୍କର ହିମ ତ୍ୟାଗ କରିବା, ଓ ସାଗର ତାଙ୍କର କୁଳ ଛାଡ଼ି ଦେବା ହେବା ସମ୍ଭବ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ମୋର ପିତାଙ୍କ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କେବେ ଭଙ୍ଗ କରିବି ନାହିଁ। ମା ଯେ କିଛି କରିଛନ୍ତି ତାହା ଅଭିଲାଷା କିମ୍ବା ଲୋଭରୁ ହେଉ; ଏହାକୁ ଚିନ୍ତା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ମାପ୍ରତି ଯଥାଯଥ ଆଚରଣ କର।" ରାମ ଏପରି କହିବା ପରେ, ଭାରତ କୌଶଳ୍ୟାନନ୍ଦନ ରାମଙ୍କୁ, ଯାହାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ରର ପ୍ରଥମ ଦିନର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, କହିଲେ, “ହେ ଉତ୍ତମ, ଏହି ସୁନାର ମଣି ଦିଆ ସ୍କନ୍ଦ ଉପରେ ଆପଣଙ୍କ ପାଦ ରଖନ୍ତୁ; ଏହି ସ୍କନ୍ଦ ଲୋକମାନଙ୍କ ଭଲରେ ଉପଯୋଗୀ ହେବ।” ରାମ, ମାନବରେ ସିଂହ, ସ୍କନ୍ଦ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଏବଂ ଅବତରି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଭାରତକୁ ଦେଇଲେ, ଯିଏ ମହାତ୍ମା ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ଭାରତ, ସ୍କନ୍ଦକୁ ନମସ୍କାର କରି, ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଚ୦ଦ୍ଦ ଦିନ ମୁଁ ଜଟା ଓ ଚର୍ମ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିବି।” ଏହିପରି, “ହେ ରଘୁବଂଶୀ, ନଗରର ବାହାରେ ଫଳ ଓ କନ୍ଦ ଭୋଗ କରି ରହିବି; ଆପଣଙ୍କ ଫେରିବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରିବି, ହେ ଶୂର। ଏହି ସ୍କନ୍ଦରେ ଏହି ରାଜ୍ୟର ଶାସନ ଅପନ୍ନ କରି ରଖିବି, ଚ୦ଦ୍ଦ ଦିନ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ ଆପଣ ନ ଦେଖିଲେ, ମୁଁ ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କରିବି।” ରାମ ସମ୍ମତି ଦେଇ, ଭାରତଙ୍କୁ ଆଲିଂଗନ କଲେ, ଶତୃଘ୍ନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଆଲିଂଗନ କରି, ଭାରତଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ମା କୈକେୟୀଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖ; ତାଙ୍କୁ ରେ ରୋଷ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ମୋ ଓ ସୀତାଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ ଏକ ଶପଥରେ ବାନ୍ଧି ରହିଛ।" ଏପରି କହି ରାମ, ଆଖିରେ ଅଶ୍ରୁ ଭରି, ଭାଇକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ପରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଭାରତ, ସ୍କନ୍ଦକୁ ପୂଜା କରି, ରାମଙ୍କୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି, ସ୍କନ୍ଦକୁ ନିଜ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ରଖିଲେ। ଏପରେ, ପ୍ରମାଣିତ ଭାରତ ଲୋକମାନେ, ବୃଦ୍ଧ, ମନ୍ତ୍ରୀ, ଭାଇମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ କ୍ରମଶଃ ନମସ୍କାର କରି, ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ହିମାଳୟ ପର୍ବତ ଭଳି ଅଟଳ ରହିଲେ। ମାମାନେ ଦୁଃଖରେ ଗଳା ଭରି ଅଶ୍ରୁ ଗଳି, ଭାରତଙ୍କୁ କିଛି କହି ପାରିଲେ ନାହିଁ; ଭାରତ ସମସ୍ତ ମାମାନେକୁ ନମସ୍କାର କରି, ଅଶ୍ରୁ ଭରି ନିଜ ଶିବିରକୁ ଯାଇଲେ। ଏହିପରି ଶ୍ରୀମଦ୍ ଆୟୋଧ୍ୟା କାଣ୍ଡର ଏକ ଶତ ଦ୍ୱାଦଶ ଶର୍ଗ ଶେଷ ହେଲା, ଯାହା ପୂରାତନ ଏପିକ ଶ୍ରୀ ରାମାୟଣର ମହାତ୍ମା ବାଲ୍ମୀକି ରଚିତ। ପରେ, ଭାରତ ସ୍କନ୍ଦକୁ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ରଖି ଗଡ଼ିଏ ରଥରେ ଚଢ଼ିଲେ, ଶତୃଘ୍ନ ସହିତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ଵଶିଷ୍ଠ, ବାମଦେବ ଓ ଜାବାଲି, ନିଷ୍ଠାବାନ୍ତ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଦର କରି, ଆଗରେ ଚଲିଲେ। ସେମାନେ ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ, ମନ୍ଦାକିନୀ ନଦୀ ଦିଗରେ ଚଲି, ଚିତ୍ରକୂଟ ପର୍ବତକୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କଲେ। ଭାରତ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସେନା, ଅନେକ ମନୋହର ଖଣିଜ ଓ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଚାଲିଯାଉଥିଲେ। ଚିତ୍ରକୂଟରୁ ଅତି ଦୂର ନୁହେଁ, ଭାରତ ଦେଖିଲେ ଯେଉଁଠାରେ ଋଷି ଭରଦ୍ୱାଜ ନିଜ ଆଶ୍ରମ ସ୍ଥାପନ କରିଛନ୍ତି। ସେଠାକୁ ଛାଡ଼ି ଭାରତ ଚାଲିଗଲେ, ତଳେ ଉତ୍ତରି ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ପାଦରେ ନମସ୍କାର କଲେ। ଭରଦ୍ୱାଜ ଆନନ୍ଦରେ କହିଲେ, “ପ୍ରିୟ, ତୁମର କାମ ସଫଳ ହେଲା କି, ରାମଙ୍କ ସହିତ ଦେଖା ହେଲା କି?” ଜ୍ଞାନୀ ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନରେ, ଭାରତ ଭାଇଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ସହିତ ଉତ୍ତର କଲେ: “ରାଘବ, ଶିକ୍ଷକ ଓ ମୋର ଅନୁରୋଧ ଉପରେ ମଧ୍ୟ, ନିଷ୍ଠାବାନ୍ତ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି, ଵଶିଷ୍ଠଙ୍କୁ କହିଲେ, ‘ମୁଁ ମୋର ପିତାଙ୍କ ପ୍ରତିଜ୍ଞାକୁ ଏକାକାରେ ପାଳନ କରିବି; ଚ୦ଦ୍ଦ ଦିନ ଯଥା ପିତା ଶପଥ ଦେଇଥିଲେ।’” ଏପରି କହିବା ପରେ, ଉତ୍ତମ ଜ୍ଞାନୀ ଵଶିଷ୍ଠ ରାଘବଙ୍କୁ କହିଲେ, “ସୁନାର ମଣି ଦିଆ ସ୍କନ୍ଦ ଆନନ୍ଦରେ ଦିଅ, ଏହି ସ୍କନ୍ଦ ଆୟୋଧ୍ୟାର ଭଲରେ ଆପଣଙ୍କ ଦୟାରେ ରହିବ।” ଵଶିଷ୍ଠଙ୍କ ଏହି ଉଚ୍ଚାରଣ ଉପରେ, ରାଘବ ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ସ୍କନ୍ଦ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଏହାକୁ ମୋର ଶାସନ ପାଇଁ ଅପନ୍ନ କଲେ। ଏବେ ମୁଁ ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅନୁମତି ଦେଇ ବିରତ ହେଲି; ଏହି ପୂଣ୍ୟ ସ୍କନ୍ଦ ଆୟୋଧ୍ୟାକୁ ନେଇ ଫେରୁଛି। ଭାରତଙ୍କ ଏହି ଉତ୍ତମ ଉଚ୍ଚାରଣ ଶୁଣି, ଭରଦ୍ୱାଜ ଅଧିକ ଶୁଭବକ୍ତବ୍ୟ କହିଲେ, “ଏହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ, ହେ ମନୁଷ୍ୟରେ ସିଂହ, ଉତ୍ତମ ଆଚରଣ ଧାରଣ କରିଥିବା; ଖାଲି ଗହ୍ୱରରେ ଜଳ ଯେପରି ନିଜରୁ ଲଗିଯାଏ, ଏପରି ଧର୍ମ ତୁମେ ନିଜରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ରଖିଛ। ତୁମର ପିତା ଦଶରଥ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅମୃତ ଭଳି; କାରଣ ତୁମେ ଏପରି ପୁତ୍ର—ଧର୍ମଜ୍ଞ ଓ ଧର୍ମ ପ୍ରତି ଅନୁରକ୍ତ।” ଏପରି ମହାତ୍ମା ଋଷିଙ୍କୁ କହି, ଭାରତ ହାତ ଜୋଡି ନମସ୍କାର କରି, ପାଦ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ବିଦାୟ ନେବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏବଂ ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କୁ ବାରମ୍ବାର ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଭାରତ ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଆୟୋଧ୍ୟା ଦିଗକୁ ଯାଇଲେ। ରଥ, ଗଡ଼ି, ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ ଓ ବିଶାଳ ସେନା ଭାରତଙ୍କ ପଛରେ ଫେରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।