ଭାରତଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଇ ରାମଙ୍କ ଠାରୁ ଏହିପରି କଥା ଶୁଣିବାକୁ ମିଳିଲା— “ତୁମେ ଯଦି ଆମ ପକ୍ଷରୁ ଅଭିଷେକ ପାଉଥିବା ପରେ ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ବଶ କର, ତେବେ ଇନ୍ଦ୍ର ଯେପରି ମାରୁତମାନଙ୍କ ସହିତ ଶାସନ କରନ୍ତି, ସେପରି ଆୟୋଧ୍ୟାର ଶାସନ କର। ତୁମେ ତିନି ଋଣ ଶୋଧ କର, ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଦମନ କର, ମିତ୍ରମାନଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରି ତୁମେ ଏଠାରେ ମୋର ଉପରେ ଶାସନ କର। ଆଜି ତୁମ ଅଭିଷେକରେ ସତ୍ୟମିତ୍ରମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉନ୍ତୁ, ଦୁଷ୍ଟମନ୍ଦିରା ଭୟରେ ଦଶଦିଗକୁ ପଳାଇଯାଉନ୍ତୁ। ମୋ ମାତା ଓ ମୋ ଉପରେ ଯେଉଁ ଅପବାଦ ଆସିଛି, ତାହା ଦୂର କର, ଏବଂ ଆଜି ଆମ ପିତାଙ୍କୁ ଅପରାଧରୁ ରକ୍ଷା କର। ମୁଁ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି— ମୋ ଓ ସମସ୍ତ ଆତ୍ମୀୟଙ୍କୁ ଦୟା କର, ଯେପରି ମହାପୁରୁଷ ସମସ୍ତ ଜୀବରେ କରନ୍ତି। ଯଦି ଏ ସବୁ ଦୂରେ ରଖି, ତୁମେ ତଥାପି ଅରଣ୍ୟକୁ ଯିବାକୁ ଚାହଁ, ତେବେ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତୁମ ସହ ଯିବି।” ଭାରତ ଏପରି ଦୁଃଖରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଅନୁରୋଧ କଲେ ମଧ୍ୟ, ଶ୍ରୀରାମ ନିଜ ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଅଟୁଟ ରହି ଫେରିବାକୁ ମନ ମନେଲେ ନାହିଁ। ଏ ଭାବରେ ରାଘବଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ ଧୃତି ଦେଖି ଆୟୋଧ୍ୟାବାସୀମାନେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କ ଅଟୁଟ ନିଶ୍ଚୟରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ପରେ ପୁରବୃଦ୍ଧମାନେ, ପୁରୋହିତମାନେ ଓ ମାତୃମଣ୍ଡଳ ଆଖିରେ ଲୁହା ନେଇ ଭାରତଙ୍କ କଥାର ପ୍ରଶଂସା କରି, ଏକାଠି ହୋଇ ରାମଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ଏହିପରି ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଆୟୋଧ୍ୟାକାଣ୍ଡର ୧୦୬ତମ ସର୍ଗ ଏଠି ସମାପ୍ତ ହେଲା। ପୁନଃ ଭାରତ ଏପରି କଥା କହିବା ପରେ, ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ପ୍ରଭୃତି ଭାଇମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜେଷ୍ଠ ଓ ଗରିମାମୟ ରାମ ଉତ୍ତର ଦେଲେ— “ଭାଇ, ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ତାହା ଉଚିତ। ତୁମେ ଦଶରଥ ଓ କୈକେୟୀଙ୍କ ପୁତ୍ର, ରାଜାମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ପୂର୍ବେ ଯେତେବେଳେ ପିତା ତୁମ ମାତାଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ, ସେତେବେଳେ ତୁମ ମାମାଙ୍କଠାରୁ ଅପୂର୍ବ ରାଜସ୍ବ ଦାନ ବିଷୟରେ ଶୁଣିଥିଲେ। ଦେବ-ଦାନବ ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମ ମାମା ଖୁସି ହୋଇ ତୁମ ମାତାଙ୍କୁ ଏକ ବର ଦେଇଥିଲେ। ସେହି ସମୟରୁ ତୁମ ବିଖ୍ୟାତ ମାତା ଦୁଇଟି ବର ଚାହିଲେ— ତୁମ ପାଇଁ ରାଜ୍ୟ ଓ ମୋ ପାଇଁ ବନବାସ। ପିତା ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାଅନୁଯାୟୀ ଦୁଇବର ଦେଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ମୁଁ ଚୌଦ ଅବଧି ବନବାସୀ ହେବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଲି। ଏହିପରି ଆମେ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ସୀତା ସହ ବନରେ ଆସିଛୁ, ସତ୍ୟ ଓ ପିତୃବାଚନରେ ଅଟୁଟ। ତୁମେ ମଧ୍ୟ, ରାଜାଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶୀଘ୍ର ଆମ ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପୂରଣ କରି ଅଭିଷିକ୍ତ ହେଉ। ମୋ ପାଇଁ ରାଜାଙ୍କ ଋଣ ମୁକ୍ତ କର, ଧର୍ମଜ୍ଞ ଭାରତ, ଓ ପିତାମାତାଙ୍କ ସମ୍ମାନ କର। ପୂର୍ବେ ଗୟା ନାମକ ପୂରୁଷ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ପାଇଁ ଗୟାରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଷ୍ଟୋତ୍ର ପାଠ କରିଥିଲେ। ପୁତ୍ର ପିତାକୁ ‘ପୁତ୍’ ନାମକ ନରକରୁ ଉଦ୍ଧାର କରେ, ତେଣୁ ସେ ‘ପୁତ୍ର’ ଭାବରେ ପରିଚିତ। ଅନେକ ପୁତ୍ର ହେବା ଉଚିତ, କାରଣ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୟାକୁ ଯିବାକୁ ଏକ ଯୋଗ୍ୟ ପୁତ୍ର ମିଳିପାରେ। ଏହିପରି ରାଜର୍ଷିମାନେ ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି, ତେଣୁ ରାଜାଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପିତାଙ୍କୁ ନରକରୁ ଉଦ୍ଧାର କର। ଆୟୋଧ୍ୟାକୁ ଯାଅ, ଶତ୍ରୁଘ୍ନ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଓ ଜନମାନସଙ୍କ ସହ ଲୋକମାନଙ୍କ ମନ ଜିତ କର। ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟକୁ ଦେରି ନକରି ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ସୀତା ସହ ପ୍ରବେଶ କରିବି। ତୁମେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ରାଜା ହେଉ, ମୁଁ ବନବାସୀ ଓ ପଶୁମାନଙ୍କ ରାଜା ହେବି। ଆନନ୍ଦରେ ଆୟୋଧ୍ୟାକୁ ଯାଅ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବି। ବର୍ଷା ଋତୁରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ କିରଣ ତୁମ ମୁଣ୍ଡକୁ ଛାୟା ଦେଉ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଏହି ଗଭୀର ବନର ଛାୟାରେ ଶାନ୍ତି ଆନୁଭବ କରିବି। ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ତୁମ ସହ ଥିବେ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ମୋର ପ୍ରଧାନ ସଙ୍ଗୀ। ଆମେ ଚାରି ଭାଇ ଧର୍ମମାର୍ଗରେ ଚଲିବା— ଭାରତ, ଦୁଃଖ କରନି।” ଏହିପରି ମହାତ୍ମା ବାଲ୍ମୀକିଙ୍କ ରଚିତ ପବିତ୍ର ରାମାୟଣର ଆୟୋଧ୍ୟାକାଣ୍ଡର ୧୦୭ତମ ସର୍ଗ ସମାପ୍ତ ହେଲା। ଏହି ଅବସରରେ, ଭାରତଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରୁଥିବା ବେଳେ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜାବାଲି ଧର୍ମବିରୋଧୀ କଥା ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ— “ରାଘବ, ଭଲ କଲେ, କିନ୍ତୁ ତୁମ ମନ ଏପରି ଅଫଳ ହେଉନାହିଁ, କାରଣ ତୁମେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ମନର ଅଧିକାରୀ। କିଏ କାହାର ସଂପର୍କୀୟ? କିଏ କାହାର ଦେଖାଶୁଣା କରେ? ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମ ଏକା ହୁଏ, ଏକା ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏ। ତେଣୁ ମାତା, ପିତା କୁ ଯେଉଁ ଲୋକ ଧରିଥାଏ, ସେ ମୂର୍ଖ; ପ୍ରକୃତରେ କାହାର କାହା ସଂପର୍କ ନାହିଁ। ଯେପରି ଏକ ମନିଷ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଗ୍ରାମକୁ ଯାଇ କିଛିଦିନ ରହି, ପୁଣି ଅନ୍ୟଏଠାରେ ଚାଲିଯାଏ, ସେପରି ପିତା, ମାତା, ଘର ମଧ୍ୟ ଏକ ଅସ୍ଥାୟୀ ଆଶ୍ରୟ। ଉତ୍ତମମାନେ ଏଥିରେ ଆସକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ। ତୁମେ ତୁମ ପିତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରିଛ, ଏହି କଷ୍ଟଦାୟକ ଓ କଣ୍ଟକାକୀର୍ଣ୍ଣ ମାର୍ଗ ଧରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଆୟୋଧ୍ୟାରେ ଅଭିଷିକ୍ତ ହେଉ, ସମୃଦ୍ଧ ନଗରୀ ତୁମ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛି। ଇନ୍ଦ୍ର ଯେପରି ସ୍ୱର୍ଗର ଭୋଗ କରନ୍ତି, ସେପରି ଆୟୋଧ୍ୟାର ରାଜସୁଖ ଉପଭୋଗ କର। ତୁମେ ଦଶରଥ ନୁହଁ, ସେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ନୁହଁ; ବର୍ତ୍ତମାନ ଅନ୍ୟ ଏକ ରାଜା ଅଛନ୍ତି, ତେଣୁ ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସରଣ କର।” ଏହିପରି ଅମୂଲ୍ୟ ଶ୍ରୀରାମାୟଣର ଆୟୋଧ୍ୟାକାଣ୍ଡର ୧୦୮ତମ ସର୍ଗ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।