ବରତ ରାମଙ୍କୁ ନମ୍ରତାପୂର୍ବକ ଅନୁରୋଧ କରି କହିଲେ, “ମନ୍ତ୍ରୀମଣ୍ଡଳ ଓ ପୁରୋହିତମାନେ, ବଶିଷ୍ଠ ମହାରାଜଙ୍କ ସହିତ, ଯେଉଁମାନେ ମନ୍ତ୍ରରେ ଦକ୍ଷ, ସମସ୍ତେ ଆପଣଙ୍କୁ ଏଠାରେ ରାଜା ଭାବେ ଅଭିଷେକ କରନ୍ତୁ। ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଅଭିଷିକ୍ତ କରିବା ପରେ, ଆପଣ ଦେବତା ଇନ୍ଦ୍ର ମାରୁତମାନେ ସହିତ ଯେପରି ଶକ୍ତିରେ ବିଶ୍ୱ ଜୟ କରିଥିଲେ, ତେଣୁ ଆପଣ ଦୃଢ ଶକ୍ତିରେ ଅୟୋଧ୍ୟା ଶାସନ କରନ୍ତୁ। ତିନି ଋଣ ପୂରଣ କରି, ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଦଣ୍ଡିତ ହୋଇ, ମିତ୍ରମାନଙ୍କୁ ଆପଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଦେଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରି, ଏଠାରେ ଆପଣ ମୋତେ ଶାସନ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ। ଆଜି ଆପଣଙ୍କ ଅଭିଷେକରେ ଆପଣଙ୍କ ସତ୍ୟ ମିତ୍ରମାନେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତୁ, ଓ ଦ୍ୱେଷୀମାନେ ଭୟରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିଗରେ ପଳାଇଯାନ୍ତୁ। ଆପଣ ମାମା ଓ ମୋତେ ଲାଗିଥିବା ଅପବାଦକୁ ଦୂର କରନ୍ତୁ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏବଂ ଆଜି ଆମ ପିତାଙ୍କୁ ଅପରାଧରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ମୁଁ ମୋ ମୁଣ୍ଡକୁ ଅବନତ କରି ଆପଣଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି—ମୋ ଓ ଆମ ସମସ୍ତ ଆତ୍ମୀୟମାନଙ୍କୁ ଦୟା କରନ୍ତୁ, ଯେପରି ମହାପ୍ରଭୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ କରନ୍ତି। ଯଦି ଏହାକୁ ତ୍ୟାଗ କରି ଆପଣ ତଥାପି ଅରଣ୍ୟକୁ ଯିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ତେବେ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କ ସହ ଯିବି।” ବରତ ଏପରି ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଦୁଃଖରେ ରାମଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରିଥିଲେ, ତଥାପି ଦୃଢ ନିଷ୍ଠା ରାମ ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଅଟଳ ରହିଲେ, ଫେରିବାକୁ ସମ୍ମତି ଦେଲେ ନାହିଁ। ରାଘବଙ୍କ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଢତା ଦେଖି ଜନମାନେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ନିଷ୍ଠା ଦେଖି ଅନ୍ତରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିଲେ। ପୁରୋହିତମାନେ, ପୁରବୃଦ୍ଧମାନେ ଓ ମାତାମାନେ, ଅଶ୍ରୁଭରା ଚକ୍ଷୁରେ, ବରତଙ୍କ ଏହି କଥାକୁ ପ୍ରଶଂସା କରି ଏକାଠି ରାମଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରିଲେ। ଏହିପରି ଆୟୋଧ୍ୟା କାଣ୍ଡର ଏକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସର୍ଗର ଶେଷ ହେଲା। ଏଉଁ ସମୟରେ, ବରତ ଏପରି କହିଥିବା ବେଳେ, ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଜେଷ୍ଠ ଭାଇ ଶ୍ରୀରାମ, ନିଜ କୁଳରେ ଆଦରିତ, ବରତଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—“ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ଏହା ଉଚିତ। ତୁମେ ଦଶରଥ ଓ କୈକେୟୀଙ୍କ ପୁତ୍ର, ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ବରତ, ଆମ ପିତା ତୁମ ମାତାଙ୍କୁ ବିବାହ କରିବା ସମୟରେ, ତୁମ ମାତୃପକ୍ଷରୁ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ରାଜ୍ୟ ଦେୟ ଶୁଣିଥିଲେ। ଦେବ ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧରେ, ତୁମ ମାତାଙ୍କ ପିତା ରାଜା ଖୁସି ହୋଇ, ବର ପ୍ରଦାନ କରିଥିଲେ। ଏହି ଦାନ ପାଇ ବିଶ୍ୱପ୍ରସିଦ୍ଧ ତୁମ ମାତା ଦୁଇଟି ବର ଚାହିଲେ—ତୁମ ରାଜ୍ୟ ଓ ମୋର ବନବାସ। ରାଜା ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ଦୁଇ ବର ଦେଲେ। ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଦାନଦାତା ଭାବରେ ଚୌଦ ଅବଦି ବନରେ ବସିବାକୁ ବାଧ୍ୟ। ଏହିପରି ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ସୀତା ସହିତ ଏକାକୀ ବନକୁ ଆସିଛି, ତ୍ରୁତି ଓ ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଅଟଳ। ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଆମ ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପୂରଣ କରି ଶୀଘ୍ର ରାଜ୍ୟ ଅଭିଷେକ ଗ୍ରହଣ କର। ମୋ ଦ୍ୱାରା ରାଜାଙ୍କ ଋଣ ମୁକ୍ତ କର, ଧର୍ମଜ୍ଞ ବରତ, ଓ ପିତା ମାତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦିଅ। ଏହିପରି, ଗୟାରେ ଗୟା ନାମକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କ ପିତା ପାଇଁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହୋମ କରିଥିଲେ। ପୁତ୍ର ନିଜ ପିତାକୁ ‘ପୁତ୍’ ନାମକ ନରକରୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିବାରୁ, ତାଙ୍କୁ ‘ପୁତ୍ର’ କୁହାଯାଏ। ଅନେକ ପୁତ୍ର ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ, ଏହିମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ପୁତ୍ର ଗୟାକୁ ଯାଇ ପିତାଙ୍କ ଉଦ୍ଧାର କରିପାରିବ। ଏହିପରି ରାଜର୍ଷିମାନେ ବିଶ୍ୱାସ କରିଛନ୍ତି, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପିତାଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କର। ଅୟୋଧ୍ୟାକୁ ଯାଅ, ବରତ, ଜନମାନଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଜିତି, ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ଓ ଦ୍ୱିଜମାନେ ସହିତ ଯାଅ। ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଦଣ୍ଡକ ଅରଣ୍ୟରେ ଶୀଘ୍ର ପ୍ରବେଶ କରିବି, ସୀତା ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହିତ। ତୁମେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଉପରେ ରାଜା ହେଉ, ମୁଁ ବନବାସୀ ଓ ବନ୍ୟଜନ୍ତୁମାନେ ଉପରେ ରାଜା ହେବି। ଆଜି ଆନନ୍ଦରେ ଅୟୋଧ୍ୟାକୁ ଯାଅ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦରେ ଦଣ୍ଡକକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବି। ବରତ, ବର୍ଷା ଋତୁରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ତୁମ ମୁଣ୍ଡକୁ ଛାୟା ଦେଉ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଏହି ଘନ ଅରଣ୍ୟ ଛାୟାରେ ସୁଖରେ ବସିବି। ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ଦକ୍ଷ ମିତ୍ର ଭାବେ ତୁମ ସହିତ ରହିବେ; ସୌମିତ୍ରି ମୋର ନିକଟ ମିତ୍ର। ଆମେ ଚାରିଜଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁତ୍ର, ଧର୍ମର ପଥରେ ଚଲିବି—ବରତ, ଦୁଃଖ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ ନୁହେଁ।” ଏହିପରି ଆୟୋଧ୍ୟା କାଣ୍ଡର ଏକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସର୍ଗର ଶେଷ ହେଲା। ବରତ ଦୁଃଖିତ ହେଇ ଅନୁରୋଧ କରୁଥିବା ବେଳେ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜାବାଲି ରାମଙ୍କୁ ଧର୍ମବିରୋଧୀ କଥା କହିଲେ—“ରାଘବ, ଭଲ କହିଲ, କିନ୍ତୁ ତୁମ ମନ ଏପରି ଫଳହୀନ ହେଉନି, ତୁମେ ଧର୍ମଜ୍ଞ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନସ୍କୁ। କିଏ କିଏଙ୍କ ସହିତ ଏକାଠି? କିଏ କିଏଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କି ପାଇଁଛି? ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରାଣୀ ଏକା ଜନ୍ମ ଏବଂ ଏକା ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏ। ତେଣୁ, ‘ମା’ ଓ ‘ପିତା’ ଉପରେ ଆସକ୍ତି ରଖିଥିବା ଲୋକକୁ ପ୍ରମାଦି କୁହାଯିବ; ପ୍ରକୃତରେ କିଏ କିଏଙ୍କ ସହିତ? କିଏ କିଏଙ୍କ? ଏହି ଜଗତରେ କିଏ କିଏଙ୍କ ଅନ୍ତର୍ଗତ? ଯେପରି ଏକ ଲୋକ ଅନ୍ୟ ଗାଁକୁ ଯାଇ କିଛି ଦିନ ଏକ ଘରରେ ରହେ, ପରେ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ ଘରକୁ ଯାଏ, ଏହିପରି ପିତା, ମାତା ଓ ଘର ମାନେ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ କ୍ଷଣିକ ଆଶ୍ରୟ; ଜନମାନେ ଏହିପରି ଆସକ୍ତି ରଖିନାହିଁ। ତୁମେ ତୁମ ପିତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରିଛ, ଏହି କଷ୍ଟଦାୟକ ଏବଂ ଦୁଃସାଧ୍ୟ ପଥ ନେଉ ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଆୟୋଧ୍ୟାରେ ରାଜା ଭାବେ ଅଭିଷେକ କର, ଏହି ଏକ ଚଟା ଚୁଡ଼ି ରଖିଥିବା ନଗର ତୁମ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛି। ରାଜକୁମାର, ଆୟୋଧ୍ୟାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜସୁଖ ଉପଭୋଗ କର, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଯେପରି ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି।” ଏହିପରି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଆୟୋଧ୍ୟା କାଣ୍ଡର ଏକ ଅନ୍ତିମ ସର୍ଗର ଶେଷ ହେଲା।