ଭାରତ ରାମଙ୍କୁ ନମ୍ରତାର ସହିତ ଅନୁରୋଧ କରି କହିଲେ, “ତୁମେ କୈକୟୀ, ମୋତେ, ଆମ ପିତା, ଆମ ସମସ୍ତ ବନ୍ଧୁ-ଜନ, ସହର ଓ ଗ୍ରାମର ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦିଅ। ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ତୁମର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ। ଅରଣ୍ୟ ଓ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଜାତି ମଧ୍ୟରେ କଣ ସମ୍ପର୍କ? ଜଟା ଧାରଣ କରି ରାଜ୍ୟ ପାଳନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏପରି ବିରୋଧାଭାସୀ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏକ କ୍ଷତ୍ରିୟର ପ୍ରଥମ ଓ ପ୍ରମୁଖ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ହେଉଛି ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଜନସାଧାରଣଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦିଆଯାଏ। ଏକ କ୍ଷତ୍ରିୟ କିମ୍ବା ତାଙ୍କର ବନ୍ଧୁ କିଏ ନିଶ୍ଚିତ ଓ ବର୍ତ୍ତମାନ ଧର୍ମକୁ ଛାଡ଼ି ଅନିଶ୍ଚିତ ଓ ଭବିଷ୍ୟତ ଧର୍ମକୁ ଅନୁସରଣ କରିବ? ଯଦି ତୁମେ ଦୁଃସାଧ୍ୟ ଓ କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ ଧର୍ମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବାକୁ ଚାହାଁ, ତେବେ ଧର୍ମକୁ ରକ୍ଷା କରି, ଚାରି ବର୍ଣ୍ଣକୁ ସୁରକ୍ଷା ଦିଅ ଓ ସେଇ କଷ୍ଟ ଗ୍ରହଣ କର। ଚାରି ଆଶ୍ରମ ମଧ୍ୟରେ ଗୃହସ୍ଥ ଆଶ୍ରମକୁ ଧର୍ମଜ୍ଞମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବୋଲି କହିଛନ୍ତି; ତୁମେ ଏହାକୁ କିପରି ତ୍ୟାଗ କରିପାରିବ? ଶିକ୍ଷା, ପଦବୀ ଓ ଜନ୍ମରେ ମୁଁ ତୁମର ଛୋଟ; ତୁମେ ଥିବାବେଳେ ମୁଁ କିପରି ଏହି ଭୂମିର ଶାସନ କରିପାରିବି? ମୁଁ ଅବୁଦ୍ଧି, ଗୁଣହୀନ ଓ ଅପରିପକ୍କ; ତୁମେ ନଥିଲେ ମୁଁ ଏହି ରାଜ୍ୟକୁ ଧାରଣ କରିପାରିବି ନାହିଁ। ତୁମେ ନିଜ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହ ଏହି ନିର୍ବିଘ୍ନ, ପୂର୍ବପୁରୁଷ ରାଜ୍ୟକୁ ନିଜ ଧର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ଶାସନ କର। ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରୀ, ପୁରୋହିତ ଓ ମନ୍ତ୍ରଜ୍ଞ ବଶିଷ୍ଠ ତୁମକୁ ଏଠାରେ ରାଜ୍ୟାଭିଷିକ୍ତ କରନ୍ତୁ। ଆମେ ତୁମକୁ ଅଭିଷେକ କରିବା ପରେ, ଏନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ମାରୁତମାନେ ପରି, ତୁମେ ଆୟୋଧ୍ୟାକୁ ଶାସନ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କର। ତିନି ଋଣ ଶୋଧି, ଦୁଷ୍ଟମାନେଙ୍କୁ ଦମନ କରି, ମିତ୍ରମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରି, ଏଠାରେ ମୋ ଉପରେ ତୁମେ ଏକମାତ୍ର ଶାସନ କର। ଆଜି ତୁମ ଅଭିଷେକରେ ତୁମ ସତ୍ୟ ମିତ୍ରମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉନ୍ତୁ, ଶତ୍ରୁମାନେ ଭୟରେ ଦଶ ଦିଗକୁ ପଳାଇଯାଉନ୍ତୁ। ମୋ ଓ ମୋର ମାତାଙ୍କ ଉପରେ ଯେଉଁ ଅପବାଦ ଆସିଛି, ତାହା ଦୂର କର, ମନୁଷ୍ୟମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏବଂ ଆଜି ଆମ ପିତାଙ୍କୁ ପାପରୁ ରକ୍ଷା କର। ମୁଁ ମୋ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ତୁମ ପାଖରେ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି—ମୋ ଓ ଆମ ସମସ୍ତ ବନ୍ଧୁମାନେଙ୍କୁ ଦୟା କର, ଯେପରି ମହାପ୍ରଭୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ କରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଯଦି ଏହା ସବୁ ତ୍ୟାଗ କରି ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଅରଣ୍ୟକୁ ଯିବାକୁ ଚାହାଁ, ତେବେ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତୁମ ସହ ଯିବି। ଭାରତ ଏପରି ଭାବରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଦୁଃଖରେ ଅନୁରୋଧ କଲେ ମଧ୍ୟ, ଧୃଢ଼ ଚିତ୍ତ ରାମ ପିତୃବାଚନ ପାଳନରେ ଅଟୁଟ ରହିଲେ, ଆୟୋଧ୍ୟାକୁ ଫେରିବା ପ୍ରତି ମନ ନ କଲେ। ରାଘବଙ୍କ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଧୃତି ଦେଖି ସମସ୍ତ ପୁରବାସୀ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ ଯେଉଁଠି ତିନି ଆୟୋଧ୍ୟାକୁ ଫେରିବେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ଅଟୁଟ ନିଷ୍ଠା ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ ମଧ୍ୟ ହେଲେ। ତାପରେ ପୁରୋହିତ, ପୁରବୃଦ୍ଧମାନେ ଓ ମାତୃମଣ୍ଡଳୀ ଅଞ୍ଜଳି ଯୋଗେ ଭାରତଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ରାମଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ଏଭଳି ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଭାରତ କଥା କହିଲେ, ତାହା ସୁନି ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଜ୍ଠା ଭାଇ, କୁଳରେ ପ୍ରଶଂସିତ ରାମ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଭାଇ, ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ତାହା ଉଚିତ କଥା, କାରଣ ତୁମେ ଦଶରଥ ଓ ମହାନୀୟ କୈକୟୀଙ୍କ ପୁତ୍ର। ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଆମ ପିତା, ତୁମ ମାତାଙ୍କ ସହ ବିବାହ କରିବାବେଳେ, ତୁମ ମାତାମାଙ୍କଠାରୁ ଅସାଧାରଣ ରାଜସ୍ୱ ଦାୟିତ୍ୱ ବିଷୟରେ ଶୁଣିଥିଲେ। ଦେବ-ଅସୁର ସଂଗ୍ରାମରେ ତୁମ ମାତାଙ୍କ ପିତା ରାଜା ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ଏକ ବର ଦେଇଥିଲେ। ସେଇ ସମୟରୁ ତୁମ ମାତା ଦୁଇଟି ବର ମାଗିଥିଲେ—ତୁମ ପାଇଁ ରାଜ୍ୟ ଓ ମୋ ପାଇଁ ବନବାସ। ରାଜା ସେଇ ଦୁଇଟି ବର ପୂରଣ କରିଥିଲେ। ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାନୁସାରେ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ବନରେ ଚୌଦ୍ଦ ବର୍ଷ ରହିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହୋଇଛି। ଏହିପରି ଆମେ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ସୀତା ସହିତ ସତ୍ୟ ଓ ପିତୃବାଚନ ପାଳନରେ ଏହି ନିର୍ଜନ ଅରଣ୍ୟକୁ ଆସିଛୁ। ତୁମେ ମଧ୍ୟ, ରାଜାମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆମ ସତ୍ୟବାନ ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପୂରଣ କରି ତୁରନ୍ତ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ ଗ୍ରହଣ କର। ଭାରତ, ମୋର କାରଣରେ ରାଜାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଋଣରୁ ମୁକ୍ତ କର, ଧର୍ମଜ୍ଞ, ଓ ଆମ ପିତା ଓ ମାତାଙ୍କ ସମ୍ମାନ କର। ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଗୟା ନାମକ ପୁଣ୍ୟାତ୍ମା ତାଙ୍କ ପିତା ପାଇଁ ଗୟାରେ ଏକ ମହାମନ୍ତ୍ର ଗାଇଥିଲେ। ପୁତ୍ର ପିତାଙ୍କୁ ପୁତ୍ ନାମକ ନରକରୁ ଉଦ୍ଧାର କରେ, ଏହିପରି ତାଙ୍କୁ 'ପୁତ୍ର' ବୋଲାଯାଏ। ଏହି କାରଣରୁ ଧର୍ମଜ୍ଞମାନେ କହିଛନ୍ତି, ଅନେକ ପୁତ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ କରିବା ଉଚିତ, କାରଣ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେବଳ ଏକ ଗୟାକୁ ଯିବେ। ସମସ୍ତ ରାଜର୍ଷିମାନେ ଏହିପରି ମତ ଦେଇଛନ୍ତି, ଏହିପରି, ରାଜାମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଆମ ପିତାଙ୍କୁ ନରକରୁ ଉଦ୍ଧାର କର। ଭାରତ, ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ଓ ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସହ ଆୟୋଧ୍ୟାକୁ ଯାଅ, ଲୋକମାନଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଜିତ। ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଦେଢ଼ି ଦିନ ଦେରି ନ କରି, ସୀତା ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହିତ ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବି। ତୁମେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଉପରେ ରାଜା ହେଉ, ମୁଁ ଅରଣ୍ୟବାସୀ ଓ ପଶୁପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ଉପରେ ରାଜା ହେବି। ତୁମେ ଆନନ୍ଦରେ ଆୟୋଧ୍ୟାକୁ ଯାଅ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦରେ ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବି। ବର୍ଷା ଋତୁରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ କିରଣ ତୁମ ମୁଣ୍ଡକୁ ଛାୟା ଦିଅନ୍ତୁ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଏହି ଅରଣ୍ୟର ଘନ ଛାୟାରେ ସୁଖରେ ବସିବି। ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ତୁମର ସହଯୋଗୀ ହେବେ, ସୌମିତ୍ରି ମୋର ପ୍ରଧାନ ବନ୍ଧୁ। ଆମେ ଚାରି ଜଣ ଉତ୍ତମ ପୁତ୍ର, ଆମେ ସତ୍ୟର ପଥ ଅନୁସରିବା; ଭାରତ, ତୁମେ ଦୁଃଖ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।” ଏହିପରି ଏକ ଦିବ୍ୟ ସଂଭାଷଣ ଏବଂ ଅଟୁଟ ଧୃଢତା ସହିତ, ପବିତ୍ର ରାମାୟଣର ଅୟୋଧ୍ୟା କାଣ୍ଡର ୧୦୬ ଓ ୧୦୭ ସର୍ଗର ଶେଷ ହେଲା।