ଏହି କଥାରେ ଆମେ ଦେଖିବାକୁ ପାଇବା ଯେ କିପରି ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ମାନବଜାତି ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଘଟିଛି। ପ୍ରଥମେ, ଅପ୍ସରା, ବିଦ୍ୟାଧରୀ, Nāga କନ୍ୟା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବୀମାନଙ୍କର ଜନ୍ମରେ ଗୁରୁତ୍ୱ ଥିଲା। ସେମାନେ ମନ ଚାହିଁଲେ ଯେକୌଣସି ରୂପ ଓ ଶକ୍ତି ଗ୍ରହଣ କରିପାରୁଥିଲେ, ଏବଂ ଯେଉଁଥିରେ ସେମାନେ ଚାଲିଥିଲେ, ସେଥିରେ ସେମାନେ ସ୍ୱାଧୀନ ଥିଲେ। ସେମାନେ ସାହସରେ ସିଂହ ଓ ବାଘଙ୍କ ସମାନ ଥିଲେ; ପାତଳା ଓ ଗାଢ଼ ଶକ୍ତିରେ ଏହାର କୌଶଳ ଥିଲା। ସେମାନେ ମାଉଣ୍ଟେନ୍ଗୁଡିକୁ ଲାଗି ଗଛମାନେ ଉଠାଇପାରିଥିଲେ, ସମୁଦ୍ରକୁ ଚଳାଇପାରିଥିଲେ, ଏବଂ ବିଶାଳ ସାଗରକୁ ଦୂର ଦୂରେ ବାହାରି ପାରିଥିଲେ। ସେମାନେ ଆକାଶକୁ ଚାଲିଯାଇଥିଲେ, ବାୟୁରେ ଘୁରୁଥିବା ବଦଳକୁ ଧରିପାରିଥିଲେ, ଏବଂ ଜଙ୍ଗଲରେ ଘୁରୁଥିବା ହାତୀମାନେ ଧରିପାରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଦାହାଣ ଶ୍ରୋତ ଦେଖି, ପକ୍ଷୀମାନେ ପତନ କରୁଥିଲେ। ଏହି ମନ୍ଦିରରେ, ହଜାର ହଜାର ମହାନ ବନର ନେତାମାନେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ମହାନ ଯୋଧା ଥିଲେ। ସେମାନେ ସଗ୍ରୀବ, ସୂର୍ୟର ପୁତ୍ର, ଓ ବାଳୀ, ଇନ୍ଦ୍ରର ପୁତ୍ରଙ୍କ ସହ ଯାତ୍ରା କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ଗରୁଡଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ତେଜସ୍ବୀ ଥିଲେ, ସିଂହ, ବାଘ ଓ ବଡ ନାଗମାନେ ଉପରେ ଆଧିକ୍ୟ ରଖୁଥିଲେ। କିଙ୍ଗ ଦଶରଥ, ଯେଉଁଥିରେ ଏହି ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଘଟିଛି, ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟରେ ଏକ ବଡ ଘୋଡା ବଳିଦାନ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ଅଂଶଗୁଡିକୁ ଗ୍ରହଣ କରି ଯାଇଥିଲେ। ରାଜା ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଦେଖା ଓ ମାନ୍ୟତା ଦେଇଥିଲେ। ଏହି ଘଟଣା ଘଟିବା ପରେ, ତିନି ମାସ ପରେ, ଚୈତ୍ର ମାସର ନବମୀ ତାରିଖରେ, ଯେତେବେଳେ ପୁଣର୍ବସୁ ତାରା ଉଦୟ ହେଲା, ତାଙ୍କର ମାଆ କୌଶଳ୍ୟା ରାମଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ସେ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଅର୍ଧ ଅଂଶ, ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ଆନନ୍ଦ, ରଙ୍ଗୀନ ଆଖି, ମହାଶକ୍ତି, ଓ ଗାଣ୍ଠି ଭଳି ଗୋଟିଏ ଶ୍ରୁତି ଥିଲେ। କୌଶଳ୍ୟା ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ଯେପରିକି ଦେବତା ଅଦିତି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଏ। ତାଙ୍କର ଦ୍ୱିତୀୟ ପୁତ୍ର ବରତ, ଯେଉଁଥିରେ ସତ୍ୟ ଓ ଶୌର୍ୟ ଥିଲା, କୈକେୟୀଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ସୁମିତ୍ରା ଦୁଇ ପୁତ୍ର, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ଶତରୁଘ୍ନ, ଯେଉଁମାନେ ଯୋଧା ଥିଲେ, ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଅଲଙ୍କାରିତ, ଗୁଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମାନବଙ୍କ ସହ ତୁଳନୀୟ ଥିଲେ। ଗଣ୍ଧର୍ବମାନେ ଗୀତ ଗାଇଥିଲେ, ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ଦେବୀ ଢଙ୍କାର ଧ୍ୌନ୍ ଗୁଡିକ ଗୁଞ୍ଜିଥିଲେ, ଏବଂ ମାନବଜାତି ମାନେ ତାଙ୍କୁ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଦେଇଥିଲେ। ରାଜା ତାଙ୍କର ପୁତ୍ରମାନେଙ୍କର ନାମକରଣ କରିବାକୁ ଯାତ୍ରା କରିଥିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ବଡ ପୁତ୍ର ରାମ ଓ କୈକେୟୀଙ୍କର ପୁତ୍ର ବରତ ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ନାମ ଦେବାକୁ ବୃହତ ସନ୍ତୋଷ ହେବା ସହିତ ବାସିଷ୍ଠ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ଶତରୁଘ୍ନଙ୍କର ନାମ ଦେଲେ। ସେହିପରି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦେଇ, ରାଜା ତାଙ୍କର ପୁତ୍ରମାନେଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ରାମ, ଯେଉଁଥିରେ ଅସୀମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଥିଲା, ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କୁ ଖୁସୀ ଦେଇଥିଲେ। ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଦୌତ୍ୟ ହେବାକୁ ଯାତ୍ରା କରିଥିଲେ, ଓ ମାନବଜାତି ପାଇଁ ସେ ସତ୍ୟ ଓ ଶୌର୍ୟରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ। ଏହି ଭାବରେ, ରାମଙ୍କର ଜନ୍ମ ଓ ତାଙ୍କର ଦୀପ୍ତିମାନ ବିକାଶ ଘଟିଲା, ଯାହା ଆଗାମୀ ଦିନରେ ଏକ ଦୀର୍ଘ ଯାତ୍ରାର ଆରମ୍ଭ କରିବ।