ନିଲ, ଅଗ୍ନିର ପୁତ୍ର, ଅପାର କିରଣରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି, କୀର୍ତ୍ତି ଓ ବୀରତାରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପଛରେ ଛାଡ଼ି ଦେଇଥିଲେ। ଅଶ୍ବିନୀ ଦେବତାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଓ ସମ୍ପଦରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ମଇଣ୍ଡା ଓ ଦ୍ବିବିଦାକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କର ଦେହରେ ଅତ୍ୟଧିକ ଆକର୍ଷଣ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ବରୁଣ ଏକ ବନ୍ଧର ନାମକ ସୁଶେନାକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଓ ପର୍ଜନ୍ୟ, ଯିଏ ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଶରଭକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ହନୁମାନ, ବାୟୁର ପୁତ୍ର, ଏକ ଗର୍ଜନା କରୁଥିବା ବଜ୍ର ଭଳି ଦୃଢ ଶରୀରରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଓ ତାଙ୍କର ଗତି ଗରୁଡ ସମାନ ଥିଲା। ଏହି ସମସ୍ତ ବୀର, ଯେଉଁମାନେ ଅପାର ଶକ୍ତି ଓ ବୀରତାରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଇଚ୍ଛା କରିଲେ ଯେଉଁ ରୂପ ନେବାକୁ, ହାତୀ ଓ ପାର୍ବତୀ ସମାନ ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ମହାଶକ୍ତି ଏବଂ ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେହରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ବାଘ, ବନ୍ଧର, ଓ ଗୋଧୂଳି ଥିବା ପୁଣ୍ଡରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ମୂର୍ତ୍ତିମାନେ ସେମାନଙ୍କର ଦେବତାଙ୍କର ଆକୃତି, ଆକର୍ଷଣ, ଓ ବୀରତାରେ ଅନୁକୂଳ ଥିଲେ। ଗୋଲଙ୍ଗୁଲାରେ, କିଛି ମୂର୍ତ୍ତିମାନେ ଅଧିକ ସକ୍ତିଶାଳୀ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏହି ମୂର୍ତ୍ତିମାନେ ରିକ୍ଷା ଓ କିନ୍ନରୀ ମହିଳାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ; ଦେବତା, ବଡ଼ ଋଷି, ଗଣ୍ଧର୍ବ, ଗରୁଡ, ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଯକ୍ଷମାନେ, ନାଗ, କିମ୍ପୁରୁଷ, ସିଦ୍ଧ, ବିଦ୍ୟାଧର, ଓ ଉରଗ—ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ହଜାର ହଜାର ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ସ୍ୱରଗାୟନୀ ଗାୟକମାନେ ମହାନ ବୀର ଶିଶୁମାନେ ତିଆରି କରିଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ବନରେ ଘୁରୁଥିଲେ—ବୃହତ୍ ଆକାରର ବନ୍ଧର ମାନେ, ସମସ୍ତେ ବନରେ ଥିଲେ। ପ୍ରଥମ Apsarases, Vidyādharīs, Nāga କନ୍ୟାମାନେ, ଓ ଗଣ୍ଧର୍ବୀମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଇଚ୍ଛା କରିଲେ ଯେଉଁ ଆକୃତି ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ, ସେମାନେ ସ୍ୱୟଂ ଚଳିଥିଲେ। ସମସ୍ତେ ସିଂହ ଓ ବାଘଙ୍କ ସମାନ ଗର୍ବ ଓ ଶକ୍ତିରେ ଥିଲେ, ରାକ୍ଷସୀ ଭାବରେ ପାହାଡ଼ ଓ ବୃକ୍ଷମାନେ ଲୁଟିଥିଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଅଙ୍ଗୁଷ୍ଠ ଓ ଦାନ୍ତ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଶସ୍ତ୍ରରେ ଦକ୍ଷ, ମହାପର୍ବତର ରାଜାକୁ ହଲାଇବାରେ ଓ ସବୁଠାରୁ ମଜବୁତ ବୃକ୍ଷମାନେ ଭଙ୍ଗ କରିବାରେ ସକ୍ଷମ। ତାଙ୍କର ଗତି ସାଗରକୁ ଚଳିଯିବାକୁ, ନଦୀର ରାଜାକୁ ଅସ୍ଥିର କରିବାକୁ, ମାଟିକୁ ତାଙ୍କର ପାଦରେ ଭଙ୍ଗ କରିବାକୁ, ଓ ବିସ୍ତୃତ ସାଗରକୁ ଦୂରକୁ ଦୂରେ ଲମ୍ବା କରିବାକୁ ସକ୍ଷମ। ସେମାନେ ଆକାଶକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ମେଘମାନେ ଧରିବାକୁ, ଓ ବନରେ ଘୁରୁଥିବା ବନ୍ଧର ମାନେ ଧରିବାକୁ ସକ୍ଷମ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ଗର୍ଜନାରେ ପକ୍ଷୀମାନେ ନମ୍ର ହେବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେବା; ଏହି ମୂର୍ତ୍ତିମାନେ ଏହି ଦେବତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ। ହଜାର ହଜାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବନ୍ଧର ନେତାମାନେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ବନ୍ଧରଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ନେତାମାନେ। ସେମାନେ ନେତୃତ୍ୱରେ ପ୍ରଥମ ହେଲେ ଓ ହେରୋ ବନ୍ଧରମାନେ ତିଆରି କରିଥିଲେ; ଅନ୍ୟମାନେ, ହଜାର ହଜାର, ଭାରୀ ଆକାରର ବନ୍ଧର ସହିତ ଯାତ୍ରା କରିଥିଲେ। ଅନ୍ୟମାନେ ବିଭିନ୍ନ ପାର୍ବତୀ ଓ ବନରେ ଯାତ୍ରା କରିଥିଲେ; ସେମାନେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ, ସୂର୍ୟର ପୁତ୍ର, ଓ ବାଳୀ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ପୁତ୍ର, କାମନା କରୁଥିଲେ। ସମସ୍ତ ବନ୍ଧର ମୁଖ୍ୟମାନେ ସେହି ଦୁଇ ଭାଇଙ୍କ ଚାରିପାଖରେ ଏକତ୍ର ହେଲେ, ନଲ, ନୀଳ, ହନୁମାନ, ଓ ଅନ୍ୟ ବନ୍ଧର ନେତାମାନେ। ସମସ୍ତେ ଗରୁଡର ଶକ୍ତିରେ ଦକ୍ଷ, ଯୁଦ୍ଧରେ କୌଶଳୀ, ସେମାନେ ଘୁରୁଥିଲେ, ସିଂହ, ବାଘ, ଓ ବଡ଼ ସାପମାନେ ଉପରେ ଦବାଇ ଦେଇ। ବୃହତ୍ ଓ ଲମ୍ବା ହାତ ଥିବା ବାଳୀ, ଯିଏ ଅପାର ଶକ୍ତିରେ ଥିଲେ, ବନ୍ଧର ମାନେ ତାଙ୍କର ହାତର ଶକ୍ତିରେ ସୁରକ୍ଷା କରିଥିଲେ। ଏହି ବୀରମାନେ, ପୃଥିବୀ, ପାର୍ବତ, ବନ, ଓ ସାଗରରେ ଭରିଥିଲେ—ବିଭିନ୍ନ ଆକୃତିରେ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଲକ୍ଷଣରେ। ସେମାନେ ମହାକ୍ଳାପର ମାସ୍ତିଷ୍କରେ ପୃଥିବୀକୁ ଆବୃତ କରିଥିଲେ, ଯାହା ରାମଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା ପାଇଁ। ଏବେ ଶୁଣନ୍ତୁ, ଏହି ଅଷ୍ଟମ ସର୍ଗ। ଯେତେବେଳେ ସେହି ମହା ଘୋଡ଼ା ବଳିଦାନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ଅଂଶଗୁଡିକୁ ଗ୍ରହଣ କରି ଯାହା ଆସିଥିଲେ, ସେହିପରି ଚାଲିଗଲେ। ତାଙ୍କର ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଓ ବିଧି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ରାଜା ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀମାନେ ସହିତ ସେହି ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ତାଙ୍କର ସେବକ, ସେନା, ଓ ଯାନସାଧନା ସହିତ। ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବରେ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ପୃଥିବୀର ଲୋକମାନେ, ଆନନ୍ଦିତ, ତାଙ୍କର ନିଜ ଦେଶକୁ ପୁନଃ ଫେରିଲେ, ସେହି ମହାନ ଋଷିଙ୍କୁ ବନ୍ଧନ କରି। ଯେତେବେଳେ ପୃଥିବୀର ଲୋକମାନେ ଯାଇଗଲେ, ରାଜା ଦଶରଥ, ଚମକି, ତାଙ୍କର ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଦ୍ୱିତୀୟ ବର୍ଣ୍ଣରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ। ଋଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗ, ଯିଏ ଅତ୍ୟଧିକ ସମ୍ମାନିତ ଥିଲେ, ସେହି ସମୟରେ ଶାନ୍ତା ସହ ଚାଲିଗଲେ, ମୁଣ୍ଡ ଧରିବାରେ ବିଳମ୍ବ ହେବାକୁ ନାହିଁ। ଏହିପରି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବିଦାୟ କରି, ରାଜା, ତାଙ୍କର ମନ ତৃପ୍ତ, ଖୁସିରେ ରହିଲେ, ଏକ ପୁତ୍ରର ଜନ୍ମ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ। ବଳିଦାନର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ, ଛୟ ଋତୁ ଗତି କରିଗଲେ; ତାପରେ, ଦ୍ୱାଦଶ ମାସରେ, ଚୈତ୍ରର ନବମ ଦିନରେ— ପୁନର୍ବସୁ ତାରା, ଯାହା ଅଦିତିଙ୍କ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଉଠିଥିଲା, ଓ ପାଞ୍ଚ ଗ୍ରହ ତାଙ୍କର ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥାନରେ ଥିଲେ, ଗୁରୁ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ବେଶୀରେ ଥିଲେ— ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ସମ୍ମାନିତ ଇଶ୍ୱର ଉଦୟ ହେଉଥିଲେ, କୌଶଳ୍ୟା ରାମକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଯିଏ ଦିବ୍ୟ ଚିହ୍ନରେ ଅନୁପୂର୍ଣ୍ଣ। ସେ ଭିଷ୍ଣୁର ଅର୍ଧ, ଅତ୍ୟଧିକ ଗୌରବ ଦାନ କରିଥିଲେ, ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ଆନନ୍ଦ, ଲାଲା ଆଖି, ମହାଶକ୍ତି ହାତ, ଲାଲ ଓ ଡୁମ୍ ଭଳି ଗାନ। କୌଶଳ୍ୟା ତାଙ୍କର ଅପାର ଚାମତ୍କାରରେ ଚମକିଥିଲେ, ଯେମିତି ଅଦିତି ଦେବତାଙ୍କ ସହ ଇନ୍ଦ୍ର, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ। ଭରତ, ଯିଏ ସତ୍ୟ ଓ ବୀରତାରେ ନିଶ୍ଚଳ, କୌକେୟୀଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଭିଷ୍ଣୁର ଚତୁର୍ଥ ଭାଗ, ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଅନୁପୂର୍ଣ୍ଣ। ତାପରେ ସୁମିତ୍ରା ଦୁଇ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ, ସମସ୍ତ ଶସ୍ତ୍ରରେ ଦକ୍ଷ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭିଷ୍ଣୁର ଅର୍ଧଶକ୍ତି ଧାରଣ କରିଥିଲେ।