ପ୍ରଭୁଙ୍କ ନିର୍ଦେଶ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାକୁ ମାନିବା ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଇ, ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ଦେବାଦି ଉତ୍ତମ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ବାନର ଆକାରରେ ଅନେକ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିଲେ। ମହା ଋଷି, ସିଦ୍ଧ, ବିଦ୍ୟାଧର, ନାଗ ଏବଂ ଚାରଣମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୀପବନ୍ତ ଏବଂ ବନରେ ବସୁଥିବା ବୀର ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ଭଲିଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ, ଯିଏ ବାନରମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ଏବଂ ମହେନ୍ଦ୍ର ସମାନ; ସୂର୍ୟଦେବ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦୀପମାନ, ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ। ବୃହସ୍ପତି ତାରାକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ, ଯିଏ ବାନରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଏବଂ ଉତ୍ତମ। କୁବେର ଗନ୍ଧମାଦନଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ; ବିଶ୍ୱକର୍ମା ନଳାଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ, ଯିଏ ମହାବାନର। ଅଗ୍ନିଙ୍କ ପୁତ୍ର ନୀଳ ଅଗ୍ନି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲେ; ଶକ୍ତି, କୀର୍ତି ଏବଂ ପ୍ରତାପରେ ସବୁଠୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ। ଅଶ୍ୱିନୀ କୁମାର ମୈନ୍ଦ ଏବଂ ଦ୍ୱିବିଦଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ, ଯିଏ ଦେଖିବାରେ ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ବରୁଣ ଏକ ବାନର ସୁଶେନକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ; ପର୍ଜନ୍ୟ ଶରଭାଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ। ବାୟୁଙ୍କ ଦୀପ୍ତିମାନ ପୁତ୍ର ହନୁମାନ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ତାଙ୍କ ଶରୀର ବଜ୍ର ପରି ଦୃଢ଼ ଏବଂ ଗତିରେ ଗରୁଡ ପରି ତେଜସ୍ୱୀ। ଏହି ବୀରମାନେ ଅପାର ଶକ୍ତି ଏବଂ ପ୍ରତାପରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଇଚ୍ଛାମତେ ଆକାର ଧାରଣ କରିପାରିଥିଲେ; ହାତୀ ଏବଂ ପାହାଡ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଦୀପ୍ତିମାନ ଶରୀର ଥିଲେ। ଭାଲୁ, ବାନର ଏବଂ ଗାୟ ପୁଛ ଥିବା ଜନ୍ମ ନେଲେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦେବତାଙ୍କ ଆକାର, ଦେଖା ଏବଂ ପ୍ରତାପ ଅନୁଯାୟୀ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦେବତା ପରି ଦେଖା ଥିଲେ; ଗୋଲାଙ୍ଗୁଳାମାନେ ମଧ୍ୟ କିଛି ଅଧିକ ପ୍ରତାପଶାଳୀ ଥିଲେ। ଏହିପରି, ରିକ୍ଷ ଏବଂ କିନ୍ନରୀ ମହିଳାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ବାନର ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଦେବତା, ମହା ଋଷି, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଗରୁଡ, ଏବଂ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଯକ୍ଷମାନେ, ନାଗ, କିମ୍ପୁରୁଷ, ସିଦ୍ଧ, ବିଦ୍ୟାଧର, ଉରଗମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଅନେକ ଥରା ପୁତ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ। ଦିବ୍ୟ ଗାୟକମାନେ ବନରେ ଘୁରୁଥିବା ବୀର ପୁତ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ—ଏହି ବାନରମାନେ ସବୁଠୁ ଉତ୍ତମ ଏବଂ ବନରେ ବସୁଥିଲେ। ଅପ୍ସରା, ବିଦ୍ୟାଧରୀ, ନାଗ କନ୍ୟା ଏବଂ ଗନ୍ଧର୍ବୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଏମାନେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଆକାର ଏବଂ ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରିପାରିଥିଲେ, ଏବଂ ଚାହିଁଲେ ଯେଉଁଠି ଯିବାରେ ସମର୍ଥ ଥିଲେ। ସମସ୍ତେ ସିଂହ ଏବଂ ବାଘ ପରି ଗର୍ବ ଏବଂ ଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପାହାଡ ଏବଂ ବୃକ୍ଷରେ ଅନାୟାସେ ଚଳିଥିଲେ, ପଥରକୁ ଅସ୍ତ୍ର ଭାବେ ବ୍ୟବହାର କରିଥିଲେ। ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଖରେ ନଖ ଏବଂ ଦାନ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଭାବେ ଥିଲା, ସମସ୍ତେ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ, ପାହାଡର ରାଜାକୁ କମ୍ପିତ କରିପାରିଥିଲେ, ଦୃଢ଼ ବୃକ୍ଷକୁ ଭଙ୍ଗ କରିପାରିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଗତିରେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରିପାରିଥିଲେ, ପୃଥିବୀକୁ ପାଦରେ ଫାଟିପାରିଥିଲେ, ବିଶାଳ ସମୁଦ୍ରକୁ ଉଡ଼ି ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିଥିଲେ। ସେମାନେ ଆକାଶକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ମେଘକୁ ଧରିପାରିଥିଲେ, ଏବଂ ବନରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ପାଗଳ ହାତୀକୁ ଧରିପାରିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଉଚ୍ଚ ଦ୍ୱନିରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ପକ୍ଷୀମାନେ ଚିଃ କରିପାରିଥିଲେ; ଏହି ବାନରମାନେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଆକାର ଧାରଣ କରିପାରିଥିଲେ। ଏପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାନର ଦଳପତି ଶତ, ଶତ ହଜାର ଜନ୍ମ ନେଲେ, ସମସ୍ତେ ବାନରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରମୁଖ। ସେମାନେ ଦଳପତି ହେଇ ଅନ୍ୟ ବୀର ବାନର ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ; ଅନ୍ୟମାନେ ଭାଲୁ ଦଳ ସହ ଯାତ୍ରା କଲେ। ଅନ୍ୟମାନେ ବିଭିନ୍ନ ପାହାଡ ଏବଂ ଜଙ୍ଗଲରେ ଚଳିଗଲେ; ସେମାନେ ସୂର୍ୟଙ୍କ ପୁତ୍ର ସୁଗ୍ରୀବ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ର ବାଲିଙ୍କୁ ସେବା କଲେ। ସମସ୍ତ ବାନର ଦଳପତି ଏହି ଦୁଇ ଭାଇଙ୍କ, ନଳ, ନୀଳ, ହନୁମାନ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ବାନର ଦଳପତିଙ୍କ ଚାରିପାଖରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ସମସ୍ତେ ଗରୁଡ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଯୁଦ୍ଧରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସିଂହ, ବାଘ ଏବଂ ବଡ଼ ସର୍ପମାନେକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲେ। ଦୀର୍ଘ ବାହୁ ଏବଂ ବିଶାଳ ପ୍ରତାପଶାଳୀ ବାଲି ଗୋଲାଙ୍ଗୁଳା ବାନରମାନେକୁ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁରେ ସୁରକ୍ଷା ଦେଇଥିଲେ। ଏହି ବୀରମାନେ ପୃଥିବୀକୁ ଏହି ପାହାଡ, ଜଙ୍ଗଲ ଏବଂ ସମୁଦ୍ର ସହ ଭରିଦେଲେ—ଏହି ଭିନ୍ନ ଆକାର, ଭିନ୍ନ ଚିହ୍ନରେ ଚିହ୍ନିତ। ବାନର ଦଳପତିମାନେ ମେଘ ଏବଂ ପାହାଡ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପୃଥିବୀକୁ ଭୟଙ୍କର ଆକାରରେ ଆବୃତ କଲେ, ରାମଙ୍କ ସହାୟତା ପାଇଁ। ଏଉଁପରେ ଅଠାରେ ସର୍ଗ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ଯେତେବେଳେ ମହା ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ ଶେଷ ହେଲା, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କ ଅଂଶ ଗ୍ରହଣ କରି, ଯେଉଁପରି ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ଚାଲିଗଲେ। ରାଜା ତାଙ୍କ ନିୟମ ଏବଂ କ୍ରିୟା ଶେଷ କରି, ତାଙ୍କ ଅନ୍ତ:ପୁର ଏବଂ ସେବକ, ସେନା, ଯାନ ସହ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯଥାଯଥ ଆଦର ପାଇ, ଭୂପତିମାନେ ଆନନ୍ଦରେ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମୁନିକୁ ନମସ୍କାର କରି, ନିଜ ଦେଶକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରାଜା ଦଶରଥ, ଭୂପତିମାନେ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ଦ୍ୱିଜ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରମୁଖ ହୋଇ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଋଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗ, ଅତି ଆଦର ପାଇ, ଶାନ୍ତା ସହ, ତାଙ୍କ ଅନୁଚରମାନେ ସହ ଚାଲିଯିଲେ; ରାଜା ତାଙ୍କୁ ରୋକିଲେ ନାହିଁ। ଏପରି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବିଦାୟ କରି, ରାଜା ଆତ୍ମସଂତୁଷ୍ଟ, ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମ ଭାବି ଆନନ୍ଦରେ ରହିଲେ। ଯଜ୍ଞ ଶେଷ ହେବା ପରେ, ଛଅ ଋତୁ ସମୟ କଟିଗଲା; ତାପରେ ଦ୍ୱାଦଶ ମାସରେ, ଚୈତ୍ର ମାସର ନବମୀ ଦିନରେ— ପୁନର୍ବସୁ ତାରା, ଅଦିତିଙ୍କ ଅଧିପତ୍ୟରେ, ଉଦୟ ହେଉଥିଲା; ପଞ୍ଚ ଗ୍ରହ ଉତ୍କଳ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲେ, ବୃହସ୍ପତି ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ର କର୍କଟ ଲଗ୍ନରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଥିଲେ— ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଦରିତ ବିଶ୍ୱର ନାଥ ଉଦୟ ହେଉଥିଲେ, କୌଶଳ୍ୟା ଦେବୀ ଦିବ୍ୟ ଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ ରାମଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।