ଭାରତ ଅତି ଭକ୍ତିଶୀଳ ମନେ କହିଲେ, “ମୁଁ ମୋ ଭାଇର ରାଜଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିତ ପାଦ ମୋ ମୁଣ୍ଡରେ ରଖିବାଠାରୁ ପୂର୍ବେ ଶାନ୍ତି ପାଇପାରିବି ନାହିଁ। ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପିତାମହଙ୍କ ରାଜସିଂହାସନରେ ବସିବା ଏବଂ ଅଭିଷେକ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଅନୁଷ୍ଠିତ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ଶାନ୍ତି ପାଇବି ନାହିଁ।” ଏହି ସମୟରେ ଭାରତ ଚିନ୍ତା କରିଲେ, “ସଉମିତ୍ରି ଲକ୍ଷ୍ମଣ ତାଙ୍କର ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, କାରଣ ସେ ରାମଙ୍କ ଚନ୍ଦ୍ରସମ ପବିତ୍ର ଅରବିନ୍ଦ ନୟନ ମୁହଁକୁ ଦେଖିପାରୁଛନ୍ତି। ଜନକନନ୍ଦନୀ ବୈଦେହୀ ସୀତା ମଧ୍ୟ ସଫଳ, ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କ ପତିଙ୍କ ସହ ଏ ସମୁଦ୍ରସୀମାବଦ୍ଧ ଭୂମିରେ ଅନୁସରଣ କରୁଛନ୍ତି। ଚିତ୍ରକୂଟ ପର୍ବତ ମଧ୍ୟ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଯେଉଁଠି କକୁତ୍ସ୍ଥ ରାମ କୁବେର ପରି ନନ୍ଦନବନରେ ବସିଛନ୍ତି। ଏହି ଦୁର୍ଗମ ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟ ନିଜ କାମ ସଫଳ କରିଛି, କାରଣ ଶୁରାମଣି ରାମ ଏଠାରେ ବସିଛନ୍ତି।” ଏପରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାରତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ମାନବମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପଦେପଦେ ଚିତ୍ରକୂଟ ଦୁର୍ଗମ ଜଙ୍ଗଲରେ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ। ସେ ପାହାଡ଼ର ଉତ୍ତମ ଗଛଗୁଡିକୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠି ଫୁଲ ଫୁଟିଥିଲା। ତାଙ୍କ ନିକଟତାରେ ଆଉ ମୂଳ ଦେଖିବା ଆବଶ୍ୟକ ରହିଲା ନାହିଁ। ଭାରତ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସାଥୀମାନେ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖି ଭାବନ୍ତି, “ଏଠି ରାମ ଅଛନ୍ତି,” ଯେପରି ଜଳର ଦୂର ପାର ଉପରେ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି। ଏହିପରି ଚିତ୍ରକୂଟ ପର୍ବତରେ, ରାମଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ବିଷୟରେ ଶୁଣି, ଭାରତ ଗୁହା ସହ ଏବଂ ସେନାକୁ ଗଠିତ କରି ଶୀଘ୍ର ଏଠାକୁ ଆସିଲେ। ଏହା ପରେ ଆୟୋଧ୍ୟା କାଣ୍ଡର ଅଠାନବେ ସର୍ଗର ଶେଷ ହେଲା। ସେନା ବିନ୍ୟାସ ହେବା ପରେ, ଉତ୍ସୁକ ଭାରତ ତାଙ୍କ ଭାଇଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯାଇ ଶତୃଘ୍ନଙ୍କୁ ପଥ ଦେଖାଇଲେ। ସେ ଋଷି ବସିଷ୍ଠଙ୍କୁ ଦୂତିଆ ଦେଇ କହିଲେ, “ମୋ ମାଆଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଆଣ।”, ଏବଂ ବଡ଼ମାନ୍ୟମାନେ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଦେଖାଇ ଶୀଘ୍ର ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ସୁମନ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ଶତୃଘ୍ନଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଅନୁସରଣ କରିଲେ, କାରଣ ଭାରତ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଦୁଇଜଣେ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଅତି ଉତ୍ସୁକ ଥିଲେ। ଭାରତ ଯାଉଥିବା ସମୟରେ ରାମଙ୍କ ପତ୍ରକୁଟି ଏବଂ ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଦେଖିଲେ। ଏହି କୁଟିର ସାମ୍ନାରେ ଫାଟିଥିବା କଠ ଏବଂ ଫୁଲର ଢେର ଦେଖିଲେ। ସେ ରାମ ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଦେଖି, ଗଛରେ ଝାଡ଼ାଯାଇଥିବା କୁଶା ଘାସର ଅଂଶ ଦେଖି ତାଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତି ଅନୁମାନ କଲେ। ଏହି ଜଙ୍ଗଲରେ ମଧ୍ୟ ସେ ହରିଣ ଏବଂ ମହିଷର ଚାମ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ଉଷ୍ଣତା ପାଇଁ ଡେଉଁ ଦେଖିଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାରତ ଶତୃଘ୍ନ ଏବଂ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ କହିଲେ, “ମୁଁ ଭାବୁଛି ଏହି ସ୍ଥାନ ଭରଦ୍ୱାଜ ଉଲ୍ଲେଖ କରିଥିଲେ; ମନ୍ଦାକିନୀ ନଦୀ ଦୂର ନୁହେଁ। ଏହି ଉପରେ ନିଉଁ ହୋଇଥିବା ଚାଳ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଅସାଧାରଣ ସମୟରେ ଯାତ୍ରା କରିବା ପାଇଁ ଚିହ୍ନ ଭାବରେ ରଖିଥିବା ଲାଗିଛି। ପାହାଡ଼ରେ ଶୀଘ୍ର ହାତୀମାନଙ୍କ ଚିହ୍ନ ଦେଖିପାରୁଛି, ସେମାନେ ପରସ୍ପର କୁହୁକୁହୁ କରୁଛନ୍ତି। ଏହି ପଥରେ ଗାଢ଼ ଧୂଁଆଁ ଦେଖିପାରୁଛି, ଯେଉଁଠି ତପସ୍ବୀମାନେ ଅଗ୍ନିକୁ ଅନୁଷ୍ଠାନ ପାଇଁ ଉପଯୋଗ କରୁଛନ୍ତି। ଏଠି ମୁଁ ଆନନ୍ଦ ପୂର୍ବକ ରାଘବଙ୍କୁ ଦେଖିବି, ଯିଏ ତାଙ୍କ ପୂର୍ବଜମାନେଙ୍କ ନିୟମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଛନ୍ତି, ମହାତ୍ମା ମୁନି ପରି।" ଅଳ୍ପ ସମୟ ପରେ, ରାଘବ ଚିତ୍ରକୂଟରେ ମନ୍ଦାକିନୀ ନଦୀ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିଲେ ଏବଂ ଲୋକମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ, “ପୃଥିବୀରେ ବୀରମାନଙ୍କ ଆସନରେ ବସିଛି, ମନ୍ୟମାନେଙ୍କ ନାୟକ ଏକାକିତ୍ୱରେ ଅଛନ୍ତି—ମୋ ଜନ୍ମ ଏବଂ ଜୀବନ ପାଇଁ ଦୁଃଖ! ମୋ ପାଇଁ, ଜଗତର ନାୟକ ଶ୍ରୀମୟ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଛନ୍ତି; ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ତ୍ୟାଗ କରି ରାଘବ ଜଙ୍ଗଲରେ ବସିଛନ୍ତି। ଏପରି ଜଗତର ଦୂଷ୍ୟିତ ହେଇ, ଆଜି ମୁଁ ରାମ, ସୀତା ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଚରଣରେ ପଡ଼ି ଖ୍ଷମା ଚାହିବି।" ଏପରି ଶୋକ କରୁଥିବା ସମୟରେ, ଦଶରଥପୁତ୍ର ଏହି ଜଙ୍ଗଲରେ ଏକ ବଡ଼, ଶୁଭ, ଶୋଭାମୟ ପତ୍ରକୁଟି ଦେଖିଲେ। ଏହି କୁଟି ଅନେକ ସାଳ, ତାଳ ଏବଂ ଅଶ୍ୱକର୍ଣ୍ଣ ପତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ, କୁଶା ଘାସରେ ମୃଦୁ ଭାବେ ବିଛା ଥିଲା, ଯେପରି ଯଜ୍ଞ ଚଉକ ତିଆରି ହୋଇଛି। ଏହି କୁଟିରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରପରି ଧନୁଷ, ସୁନା ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉପଯୋଗୀ, ଶତ୍ରୁ ନାଶ କରିବା ପାଇଁ ଚମକୁଥିଲା। ତୀରମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ପରି ତୀବ୍ର ଏବଂ ଚମକୁଥିଲେ, କୁଏରରେ ରଖାଯାଇଥିବା ତାଙ୍କ ମୁହଁ ସର୍ପ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଏହି କୁଟି ସର୍ପ ଗୁହା ପରି ଲାଗୁଥିଲା। ବଡ଼ ଚାନ୍ଦିର ପୋଶାକ, ତଳୱାର, ସୁନା ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିତ ଢାଲ ଦ୍ୱାରା ଏହି କୁଟି ଚମକୁଥିଲା। ସୁନା ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ ଚିତ୍ତି ଚର୍ମର ହସ୍ତମୁଦ୍ରା ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ଅଜୟ ଦଳ ଦ୍ୱାରା ଘିରା, ଏହି କୁଟି ବନ ଜନ୍ତୁ ମଧ୍ୟରେ ସିଂହ ଗୁହା ପରି ଲାଗୁଥିଲା। ଭାରତ ଏଠି ରାମଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ଏକ ପୂର୍ବ ଏବଂ ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ମୁହାଁ କରିଥିବା ବଡ଼ ଶୁଭ ଅଗ୍ନିବେଧି ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠି ପବିତ୍ର ଅଗ୍ନି ଜଳିଥିଲା। ଅଳ୍ପ ସମୟ ପରେ, ଭାରତ ତାଙ୍କ ପ୍ରାଣପ୍ରିୟ ଭାଇ ରାମଙ୍କୁ ପତ୍ରକୁଟିରେ ଜଟାମୁକୁଟ ପିନ୍ଧି ଶାନ୍ତ ଭାବେ ବସିଥିବା ଦେଖିଲେ। ରାମ କୃଷ୍ଣମୃଗ ଚର୍ମ ଏବଂ ଚାଳ ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଅଗ୍ନି ପରି ଚମକୁଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଘିରା ଥିଲେ। ଭାରତ ଦେଖିଲେ ଧର୍ମନ୍ଧ ଭୂମିପତି ରାମ, ସିଂହ ସମ ଭୁଜ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାଜୁ, ଅରବିନ୍ଦ ନୟନ, ସମୁଦ୍ରସୀମାବଦ୍ଧ ଭୂମିର ଶାସକ। ଏହିପରି, ରାମ ଦର୍ଭା ଘାସରେ ବିଛା ତଳେ, ଶାଶ୍ୱତ ବ୍ରହ୍ମା ପରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାଜୁରେ ବସିଥିଲେ, ତାଙ୍କ ସହ ସୀତା ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।