ଏହି କାଳେ, ଦେବତାମାନେ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୋଧା ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଲଗ୍ନ ହେଲେ। ସେମାନେ ମାୟାର ମାଲିକା, ଦୃଢ଼, ବାୟୁର ଗତିରେ ତ୍ୱରିତ, ନୀତିରେ କୁଶଳ, ଓ ବୁଦ୍ଧିରେ ଦକ୍ଷ ଥିଲେ। ସେମାନେ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସମାନ ବଳଶାଳୀ ଥିଲେ। ଦେବତାମାନେ ଅପରିମିତ ଶକ୍ତି, ଅଜଣା ବିଜୟର ଉପାୟ, ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଆକୃତିରେ ଖଣ୍ଡିତ ଥିଲେ, ଯେପରିକି ସେମାନେ ଅମୃତର ଭାଗ ନେଇଛନ୍ତି। ଏହିପରି ଦେବତାମାନେ ଅନେକ ଦେବୀଙ୍କର ଦେହରେ ପୁତ୍ର ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଯାଞ୍ଚ କରିଥିଲେ। ଏହି ଦେହଗୁଡିକ ଥିଲେ ଅପସରା, ଗନ୍ଧର୍ବୀ, ଯକ୍ଷୀ, ନାଗୀ, ଓ ବନରୀ। ସେମାନେ ବର୍ଣ୍ଣନାରେ ଦୃଢ଼, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ କ୍ଷମତାରେ ବିଶେଷ ଥିଲେ। ତେଣୁ, ଦେବତାମାନେ ବନର ପୁତ୍ର ତିଆରି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଯେଉଁମାନେ ବଳରେ ସମାନ ଥିଲେ। କିଛି ସମୟ ପରେ, ଜମ୍ବବାନ, ବାର୍ତ୍ତାରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ମୋର ହସ୍ତକ୍ଷେପରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଭଗବାନଙ୍କର ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ପାଇଁ ସେମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଥିଲେ, ଏବଂ ସେହିପରି ବନର ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମ ନେଲା। ବଡ଼ ବୌଦ୍ଧିକ, ସିଦ୍ଧ, ଭିଦ୍ୟାଧର, ନାଗ, ଓ ଚାରଣମାନେ ମଧ୍ୟ ବନର ପୁତ୍ର ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ବାଲୀକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଯିଏ ମହେନ୍ଦ୍ର ସମାନ ଥିଲେ; ସୂର୍ୟ, ଆଲୋକର ମାଲିକା, ସୁଗ୍ରୀବକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ବୃହସ୍ପତି ତାରାକୁ, ଯେଉଁଥିଲେ ସମସ୍ତ ବନର ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ। କୁବେରଙ୍କର ପୁତ୍ର ଗନ୍ଧମାଦନ, ନାଳାକୁ ବିଶ୍ୱକର୍ମା ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ଏହିପରି, ଅଗ୍ନିର ପୁତ୍ର ନୀଳ ଜ୍ଞାନ, ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଓ ବଳରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲେ। ଆଶ୍ବିନୀ ଦେବତାମାନେ ମାଇଣ୍ଡା ଓ ଦ୍ୱିବିଦାକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଯେମାନେ ଦେଖିବାରେ ଅନନ୍ୟ ଥିଲେ। ବରୁଣ ଏକ ବନରୀକୁ ସୁଶେନା ନାମରେ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଏବଂ ପର୍ଜନ୍ୟ ଶରଭାକୁ। ହନୁମାନ, ବାୟୁର ପୁତ୍ର, ଏକ ଦୃଢ଼ ଦେହରେ ବନ୍ଧିତ ଥିଲେ, ଏବଂ ଗରୁଡାଙ୍କ ସମାନ ଗତିରେ ଚାଲିଥିଲେ। ଏହି ସବୁ ନାୟକ ଅସୀମ ଶକ୍ତି ଓ ବଳରେ ଅଭିବ୍ୟକ୍ତ ଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ମନ୍ଦିରରେ ଏବଂ ପର୍ବତରେ ଘୁଡ଼ୁଥିଲେ। ସେମାନେ ମାହାବଳ ଓ ଦୃଢ଼ ଦେହ ଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ପାହାଡ଼ ଓ ବନରେ ଘୁରୁଥିଲେ। ଏହି ସବୁ ମହାନ ବନରେ କ୍ଷମତାର ସମାନ ଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଜଳ ବିପରୀତ କରିପାରିବେ, ମାଟିକୁ ଚିରା କରିପାରିବେ, ଓ ବିଶାଳ ସାଗରକୁ ଦୂରେ ଦୂରେ ଲାମ୍ବା କରିପାରିବେ। ସେମାନେ ହାହାକାର କରି, ବିକଳଙ୍କୁ ନିମ୍ନ କରିଥିଲେ। ଏହିପରି, ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ହଜାର ହଜାର ବନର ନାୟକ ପୁତ୍ରଙ୍କର ଜନ୍ମ ହେଲା। ସେମାନେ ସବୁ ନାୟକଙ୍କୁ ଏକତ୍ର କରି, ସୁଗ୍ରୀବ ଓ ବାଲୀଙ୍କର ଚାରିପାଖରେ ଏକତ୍ର ହେଲେ। ବଳଶାଳୀ ବାଲୀ, ଯିଏ ଅନେକ ଶକ୍ତି ଧରିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେଇଥିଲେ। ଏହି ସବୁ ମହାନ ବନର ନାୟକମାନେ ପୃଥିବୀକୁ ଭରିଥିଲେ, ଯାହାକୁ ଦେଖିବାକୁ ଲୋକମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ୟିତ ହେଉଥିଲେ। ଏହିପରି, ଏହି ମହାନ ଯୋଧା ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲାଗିଥିଲେ, ଯାହା କ୍ଷେତ୍ରରେ ରାମଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଥିଲା। ଏହି ବିବରଣୀର ସମୟରେ, ଏକ ବଡ଼ ଘୋଡ଼ା ବଳିଦାନ ହେବା ପରେ, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ଅଂଶଗୁଡିକୁ ନେଇ ଯାଇଥିଲେ। ରାଜା ଦଶରଥ, ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀମାନେ ସହିତ, ସେହି ସମୟରେ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେମାନେ ସେହି ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କର ଲୋକାନ୍ତର ଯାତ୍ରା କରିଥିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟରେ, ସେହି ସମୟରେ ଦେଖାଯାଇଥିଲା, ଯେ ଦେଶର ମହାନ ରାଜାମାନେ ସେମାନଙ୍କର ନଗରକୁ ଫେରିଥିଲେ। ଏହିପରି ଦେଖି, ଦଶରଥ ଏକ ଅଲୋକରେ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ସେହି ସମୟରେ ସେ ଦେଖିଥିଲେ। ଏହି ଗାଥାର ଏହି ଅଂଶ ସମାପ୍ତ ହେଲା।