ଭାରତ ମହାରାଜ ନମ୍ରତାରେ ଋଷି ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମହାପ୍ରଭୁ, ଆମେ ସମସ୍ତେ—ମୋ ସେନା, ଅଟେଣ୍ଡାଣ୍ଟ, ସମସ୍ତ ଲୋକ—ଆପଣଙ୍କ ଅତିଥିସତ୍କାରରେ ଭଲଭାବେ ବିଶ୍ରାମ କରିଛୁ, ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିଗରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇଛୁ। କ୍ଲାନ୍ତି ଓ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ, ଖାଦ୍ୟ ଓ ଆଶ୍ରୟରେ ପ୍ରଚୁର, ଆମ ସମସ୍ତ ପରିଚାରକମାନେ ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁବିଧାଜନକ ଭାବେ ରହିଛନ୍ତି।” ଭାରତ ଏହିପରେ ଋଷିଙ୍କୁ ନମ୍ର ଭାବରେ କହିଲେ, “ମହାପ୍ରଭୁ, ଏବେ ମୁଁ ଯାଉଛି, ଦୟାକରି ଆପଣ ମୋତେ ମାନ୍ୟତା ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖନ୍ତୁ, ଯେଉଁବେଳେ ମୁଁ ମୋ ଭାଇଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯାଉଛି। ଧର୍ମଜ୍ଞ ଋଷି, ମୋତେ କହନ୍ତୁ—କେଉଁ ପଥରେ ମୁଁ ସେ ଧର୍ମପରାୟଣ, ମହାତ୍ମାଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚିପାରିବି, ଏବଂ ଏହା କେତେ ଦୂର?” ଭାରତଙ୍କ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନରେ, ଭାଇଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ଥିବା, ମହାପ୍ରଭୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତପସ୍ବୀ ଭରଦ୍ୱାଜ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଏଠାରୁ ଦୁଇ ଓ ଆଧା ଯୋଜନ ଦୂରେ, ଜନଶୂନ୍ୟ ଜଙ୍ଗଲରେ ଅବସ୍ଥିତ ଅଟୁଟ ଅରଣ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଚିତ୍ରକୂଟ ପର୍ବତ ଅଛି। ଏହାର ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ମନ୍ଦାକିନୀ ନଦୀ ବହୁଛି, ଫୁଲିଥିବା ଗଛ ଓ ଅନ୍ତର୍ଗତ ମନୋହର କୁଞ୍ଜରେ ଆଛି। ସେ ନଦୀ ପାର୍ ହେଲେ ଚିତ୍ରକୂଟ ପର୍ବତ ଦେଖିବ, ଏହାର ତଳେ ଦୁଇ ଭାଇଙ୍କର ପତ୍ରକୁଟି ଅଛି, ସେଉଁଠି ନିଶ୍ଚୟ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ରହୁଛନ୍ତି। ହେ ସେନାପତି, ତୁମ ହାତୀ, ଘୋଡା, ରଥ ଭରିତ ସେନାକୁ ଦକ୍ଷିଣ ପଥରେ, କିମ୍ବା ବାମ କିମ୍ବା ଡାହାଣ ପଥରେ ଆଗେଇ ଚଲା, ତୁମେ ରାଘବଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବ। ଯାତ୍ରାର ଆହ୍ୱାନ ଶୁଣି, ରାଜସ୍ତ୍ରୀମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ରଥରେ ଯିବାଯୋଗ୍ୟ, ସେମାନେ ନିଜ ଯାନ ଛାଡ଼ି ତପସ୍ବୀଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଲେ। କୌଶଳ୍ୟା, ଦୁଃଖରେ, କ୍ଷୀଣ ଓ ବିନମ୍ର, ସୁମିତ୍ରା ସହିତ ତପସ୍ବୀଙ୍କର ପାଦ ଧରିଲେ। କୈକେୟୀ, ନିଜ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ନହେବାରୁ ଲୋକମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅପମାନିତ ଓ ଲଜ୍ଜିତ, ତପସ୍ବୀଙ୍କ ପାଦ ଅଳ୍ପ ଲଜ୍ଜାରେ ଧରିଲେ।