ବର୍ଣ୍ଣିତ ଶ୍ରୀରାମାୟଣର ଏହି ପରିଚ୍ଛେଦରେ, ଭରତ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମଣ୍ଡଳୀ ସହ ଦିବ୍ୟ ରାଜସିଂହାସନ, ଚାମର ଓ ଛତା ପାଖରେ ଏକ ରାଜାଙ୍କ ଭଳି ପହଞ୍ଚିଲେ। ଭରତ ଶ୍ରୀରାମଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାସହ ବନ୍ଦନା କରି, ରାଜସିଂହାସନକୁ ସମ୍ମାନ କଲେ, ଏବଂ ଚାମର ହାତରେ ନେଇ, ମନ୍ତ୍ରୀମଣ୍ଡଳୀ ନିମନ୍ତେ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଆସନରେ ବସିଲେ। ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ପୁରୋହିତମାନେ ନିଜ-ନିଜ ଅନୁକ୍ରମରେ ବସିଲେ, ତାପରେ ସେନାପତି ଓ ନିରୀକ୍ଷକ ମାନେ ପଛରେ ନିଜ ଆସନ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଉଦ୍ଭବିତ ହେଲା; ଭରଦ୍ୱାଜ ଋଷିଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ଭରତଙ୍କ ପ୍ରତି ଚାଉଳ ଦୁଧର କାଳିଆ ମାଟିରେ ନଦୀ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା। ନଦୀର ଦୁଇ ପାର୍ଶ୍ୱରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ଦିବ୍ୟ ଏବଂ ମନୋହର ଗୃହ ଦୃଶ୍ୟ ହେଲା; ସେମାନେ ହ୍ରସ୍ୱ ମାଟିରେ ଲିପିଥିଲେ। ଏହି କ୍ଷଣରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ ଦିବ୍ୟ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ଦୁଇ ହଜାର ନାରୀ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। କୁବେରଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ ଏକାଇଶ ହଜାର ନାରୀ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ, ମଣି, ମୁକୁତା ଓ ପ୍ରବାଳରେ ଶୋଭିତ, ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦିବ୍ୟ ଚମକ ଦେଉଥିଲେ। ଏହି ନାରୀମାନଙ୍କ ସହ ଏକ ଅପୂର୍ବ ପୁରୁଷ, ମଦିରା ମତ୍ତ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ; ନନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନରୁ ଏକାଇଶ ହଜାର ଅପ୍ସରା ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ତାପରେ, ନାରଦ, ତୁମ୍ବୁରୁ, ଗୋପା ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚମକୁଥିବା ଗନ୍ଧର୍ବ ରାଜାମାନେ ଭରତଙ୍କ ପ୍ରତି ଗୀତ ଗାଇଲେ। ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଅଲମ୍ବୁସା, ମିଶ୍ରକେଶୀ, ପୁଣ୍ଡରୀକା ଓ ବାମନା ଭରତଙ୍କ ପ୍ରତି ନୃତ୍ୟ କଲେ। ଚିତ୍ରରଥ ଅରଣ୍ୟ ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ମାଳାଗୁଡିକ, ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରୟାଗରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା। ବିଲ୍ବ, ମାର୍ଦଙ୍ଗିକ, ଶମ୍ୟାଗ୍ରାହା ଓ ବିଭୀତକ ଗଛ ଏବଂ ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ନୃତ୍ୟକାରୀମାନେ ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ନୃତ୍ୟ କଲେ। ସରଳ, ତାଳ, ତିଳକ ଓ ନକ୍ତମାଳ ଗଛ ଆନନ୍ଦରେ ଏଠାରେ ଏକାଠି ହେଇ, କୁବ୍ଜ ଓ ବାମନ ଭଳି ରୂପ ଧାରଣ କଲେ। ଶିଂଶୁପା, ଆମଳକୀ, ଜାମୁ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅରଣ୍ୟ ଗଛ ଏବଂ ମାଲତୀ, ମଲ୍ଲିକା, ଜାତି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବଳ୍ଲୀମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଭରଦ୍ୱାଜ ଆଶ୍ରମରେ ଦେବତାମାନେ ଦିବ୍ୟ ନାରୀର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଅମୃତପାନ କରୁଥିବା ଦେବତାମାନେ କହିଲେ: “ଯେଉଁମାନେ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ପିଉନ୍ତୁ ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ ମାଂସ ଖାଉନ୍ତୁ।” ମନୋହର ନଦୀପାର୍ଶ୍ୱରେ, ସପ୍ତ-ଅଷ୍ଟ ନାରୀ ଏକାଠି ହେଇ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ସ୍ନାନ ଓ ଅନୁଳେପନ କରାଇଲେ। ଚମତ୍କାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ନାରୀମାନେ ଏକାଉଁ ଦ୍ୱାରା ମସାଜ ଓ ପ୍ରସ୍ତୁତି କଲେ, ଏବଂ ଉଚ୍ଚ କୁଳୀନ ନାରୀମାନେ ଏକାଉଁ ଦ୍ୱାରା ପାନ ଦେଲେ। ସେମାନେ ଘୋଡା, ହାତୀ, ଗଧା, ଉଠ, କାମେଲ ଓ ସୁରଭିର ସନ୍ତାନମାନଙ୍କୁ ଖାଇବା ଦେଲେ, ଯାନମାନେ ନିଜ ଯଥାଯଥ ଖାଦ୍ୟ ପାଇଲେ। ଘୋଡା ଓ ହାତୀମାନେ ଆବଦ୍ଧ ନଥିଲେ, ସେମାନେ ମତ୍ତ, ଆନନ୍ଦିତ ଓ ଉତ୍ସାହିତ ଥିଲେ; କେହି ନମନ କରୁନଥିଲେ—ଏପରି ଦୃଶ୍ୟ ଉଦ୍ଭବିତ ହେଲା। ସମସ୍ତ ଚାହିଦା ପୂରଣ ହେଇ, ଲାଲ ଚନ୍ଦନ ଲେପିତ, ଅପ୍ସରାମାନେ ଦଳ ଦଳ ମିଶି, ସେନାମାନେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରେ ଉଲ୍ଲାସ କରିଲେ। “ଆମେ ଆୟୋଧ୍ୟାକୁ ଫେରିବା ନାହିଁ, ଦଣ୍ଡକ ଅରଣ୍ୟକୁ ଯିବା ନାହିଁ; ଭରତ ଶୁଭ ରହୁନ୍ତୁ, ରାମ ମଧ୍ୟ ଶୁଭ ରହୁନ୍ତୁ।” ଏପରି ମନ୍ତ୍ରଣା ସେନା, ରଥୀ, ହାତୀ ଓ ଘୋଡା ଚାଳକ, ଉପସ୍ଥିତ ଦାସମାନେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରେ କହିଲେ। ହଜାର ହଜାର ଲୋକ ଆନନ୍ଦରେ ଏକାଠି ହେଇ, “ଏହି ସ୍ଥାନ ସ୍ଵର୍ଗ ଭଳି!” ବୋଲି ଭରତଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ। ସେନାମାନେ ନୃତ୍ୟ, ହାସ୍ୟ ଓ ଗୀତ କରି, ମାଳା ଧାରଣ କରି, ହଜାର ହଜାର ଲୋକ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଦୌଡ଼ିଲେ। ସେମାନେ ଅମୃତ ଭଳି ଖାଦ୍ୟ ଖାଇ, ଦିବ୍ୟ ମିଠା ଖାଦ୍ୟ ଦେଖି, ମନ ପୁନି ଖାଇବା ପାଇଁ ଚାହିଲେ। ଦାସ, ନାରୀ ଓ ଅନେକ ଏକାଠି ହେଇ, ଦିବ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୋଷାକ ଧାରଣ କରି, ଅତ୍ୟଧିକ ଗର୍ବିତ ହେଲେ। ଏଠାରେ ହାତୀ, ଉଠ, ବଳଦ, ଘୋଡା, ବନ୍ୟଜନ୍ତୁ ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ ସମସ୍ତେ ଉତ୍ତମ ଭୋଜନ ପାଇଲେ; କେହି କିଛିରେ ଅଭାବ ନଥିଲେ। କେହି ଅପରିସ୍କୃତ ଧଳା ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିବା, କେହି ଭୁଖା, ଅପରିସ୍କୃତ, କିମ୍ବା ଧୂଳିରେ ଚୁଲ ଶୁଅ ହୋଇଥିବା ଦେଖାଯାଇନଥିଲେ। ଏଠାରେ ଛେନା ଓ ବନ୍ୟ ଶୁଆର ମାଂସର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାଗ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସ୍ତୁତ ଖାଦ୍ୟ ଓ ଫଳର ରସର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲାଲ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଖାଦ୍ୟ ଥିଲା। ଅନେକ ଲୋକ ହଜାର ହଜାର ଲୋହା ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ଫୁଲ ଝାଡ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ଧଳା ଚାଉଳ ମାଉଣ୍ଡ ରହିଥିଲା। ଅରଣ୍ୟ ପାର୍ଶ୍ୱରେ, ଦୁଧ ଓ ଚାଉଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆଉ ଇଛାପୂରଣ ଗାଁ ଓ ମଧ ଝରିଥିବା ଗଛ ଦେଖାଯାଇଲା। ମଦ ଭରା ପୋଖରୀ, ଭଲ ମାଂସର ମାଉଣ୍ଡ ଓ ରାସ୍ତାରେ ମୟୂର ଓ ଜଙ୍ଗଲ ମୁର୍ଗାର ଗରମ ଖାଦ୍ୟ ଥିଲା। ହଜାର ହଜାର ବାଟି, ଦଶ ହଜାର ଘଡ଼ି ଓ କୋଟି କୋଟି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପାତ୍ର ଦେଖାଯାଇଲା। ଘଡ଼ି, ମଟ୍କା ଓ ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧ ଦେଉଥିବା ଛେନା ଓ କପିତ୍ଥ ଫଳର ଦହିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା। ମିଠା ଆମ୍ବର ରସ, ଗାଢ଼ ଧଳା ଦୁଧ, ଚାଉଳ ଖିର ଓ ଚିନିର ମାଉଣ୍ଡ ଭରା ପୋଖରୀ ଥିଲା। ନଦୀପାର୍ଶ୍ୱରେ ଲୋକମାନେ ଦେଖିଲେ, ବିଭିନ୍ନ ଔଷଧ ଲେପ, ଚୂର୍ଣ୍ଣ, କ୍ୱାଥ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ନିସ୍ନାନ ଉପକରଣ ପାତ୍ରରେ ରଖାଯାଇଛି। ଧଳା ଚମକୁଥିବା ଦନ୍ତ ଶୁଧ କାଠି ଓ ଧଳା ଚନ୍ଦନ ଲେପ ମାଉଣ୍ଡ ନଦୀପାର୍ଶ୍ୱରେ ରଖାଯାଇଛି। ପ୍ରସ୍ତୁତ ଆଇନା, ବସ୍ତ୍ରର ମାଉଣ୍ଡ, ହଜାର ହଜାର ଜୁତା ଓ ସ୍ୟାଣ୍ଡାଲ ଥିଲା। ସେଠି ଶୃଙ୍ଗାର ଦବା, କମ୍ବ, ବ୍ରଶ, ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଧନୁ, ଶୋଭାଯୁକ୍ତ କବଚ, ଶୟନ ଓ ଆସନ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲା। ଏପରି ଦିବ୍ୟ, ମନୋହର ଦୃଶ୍ୟ ଭରତ ଓ ତାଙ୍କ ସେନା, ମନ୍ତ୍ରୀମଣ୍ଡଳୀ ଓ ଦାସମାନେ ଭରଦ୍ୱାଜ ଋଷିଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହରେ ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ଅନ୍ତର ଆନନ୍ଦରେ ମଗ୍ନ ହେଲେ।