ଭାରଦ୍ୱାଜ ଋଷିଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତିରେ, ଏକ ଅପୂର୍ବ ଦୃଶ୍ୟ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା। ଚାରିଟି ଶୋଭାମୟ ମଣ୍ଡପ, ହାତୀ ଓ ଘୋଡ଼ା ପାଇଁ ଅଲଗା ଅସ୍ଥାନ, ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱାରମଣ୍ଡିତ ରାଜପ୍ରାସାଦ ଓ ମହଳମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ ଉଭୟ ପାଖରେ ଉଭା ହେଲେ। ଏହି ରାଜନିବାସ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ମେଘପରି ଧଳା ଦ୍ୱାର ଦେଖାଗଲା, ଯାହା ଦିବ୍ୟ ମାଳା ଓ ସୁଗନ୍ଧରେ ଭରିଥିଲା। ଏଠି ଚାରିପାଖ ହଲ୍ ଅନେକ ଶଯ୍ୟା, ଆସନ, ଯାନ ଓ ଦିବ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ, ମୃଦୁ ବସ୍ତ୍ର, ବିଭିନ୍ନ ପକାଳ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ପାତ୍ରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲା। ସମସ୍ତ ଆସନ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶଯ୍ୟାଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇ ଥିଲା। ତେବେ, ମହାବଳଶାଳୀ କୈକେୟୀପୁତ୍ର ଭରତ, ମହାମୁନିଙ୍କ ଅନୁମତିରେ, ମଣିମୟ ମହଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ପୁରୋହିତମାନେ, ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ଭରତ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଦିବ୍ୟ ସିଂହାସନ, ଚାମରା ଓ ଛତ୍ର ଉପରେ ଯଥାର୍ଥ ରାଜା ପରି ଆସିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେ ରାମଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ସିଂହାସନର ସମ୍ମାନ କଲେ, ଚାମରା ଧରି ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ଆସନରେ ବସିଲେ। ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ପୁରୋହିତମାନେ ଶୃଙ୍ଖଳାବଦ୍ଧ ଭାବରେ ବସିଲେ, ତା’ପରେ ସେନାପତି ଓ ଅନ୍ୟ ଅଧିକାରୀମାନେ ପଛକୁ ବସିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ଭରତଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଚାଉଳ-ଦୁଧର କାର୍ଡ ମାଟିର କୂଳ ଥିବା ନଦୀ ଦେଖାଗଲା। ଦୁଇ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଦିବ୍ୟ ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଗୃହ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ଯାହା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା। ସେହି କ୍ଷଣରେ, ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ପଠାଯାଇଥିବା ବିଶ୍ୱଦେବୀ ଅଳଙ୍କୃତ ୨୦,୦୦୦ ଜଣ ମହିଳା ଆସିଗଲେ। କୁବେରଙ୍କ ପଠାଯାଇଥିବା ସୁନା, ମଣି, ମୁକ୍ତା ଓ ପ୍ରବାଳରେ ଶୋଭିତ ୨୧,୦୦୦ ମହିଳା ଉଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଦେଖାଗଲେ। ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କ ସହିତ ଏକ ଉନ୍ମାଦ ପ୍ରଭାବିତ ପୁରୁଷ ଏବଂ ନନ୍ଦନ ବନରୁ ୨୧,୦୦୦ ଅପ୍ସରା ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ନାରଦ, ତୁମ୍ବୁରୁ, ଗୋପ ଓ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ ଗନ୍ଧର୍ବ ରାଜାମାନେ ଭରତଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ସଙ୍ଗୀତ ଗାଇଲେ। ଅଲମ୍ବୁସା, ମିଶ୍ରକେଶୀ, ପୁଣ୍ଡରୀକା, ବାମନା ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ନୃତ୍ୟ କଲେ। ଦେବତାମାନେ ଓ ଚିତ୍ରରଥ ଉଦ୍ୟାନର ମାଳାମାନେ ଏଠି ପ୍ରୟାଗରେ ଦେଖାଗଲେ, ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ। ବିଲ୍ବ, ମାର୍ଦ୍ଦଙ୍ଗିକ, ଶମ୍ୟାଗ୍ରାହ, ବିଭୀତକ ଗଛ ଏବଂ ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ନୃତ୍ୟକାରୀମାନେ ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ନୃତ୍ୟ କଲେ। ସରଳ, ତାଳ, ତିଳକ, ନକ୍ତମାଳ ଗଛ ଆନନ୍ଦରେ ଏଠି ଆସି, କୁଞ୍ଚିତ ଓ ବାମନ ଆକୃତି ନେଲେ। ଶିଂଶୁପା, ଆମଳକୀ, ଜାମ୍ବୁ ଓ ଅନ୍ୟ ଅରଣ୍ୟ ଗଛ, ମାଲତୀ, ମଲ୍ଲିକା, ଯାତି ଓ ଅନ୍ୟ ଲତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଭରଦ୍ୱାଜ ଆଶ୍ରମରେ ଦେବତାମାନେ ଅପୂର୍ବାଙ୍ଗନା ରୂପ ଧାରଣ କରି କହିଲେ, “ଯେଉଁମାନେ ଇଚ୍ଛା କର, ପିଉଥିବା ଦ୍ରବ୍ୟ ପିଉ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ମାଂସ ଖାଅ।” ଶୋଭାମୟ ନଦୀକୂଳରେ ସାତ-ଆଠ ଜଣ ମହିଳା ଏକଠି ହୋଇ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ସ୍ନାନ ଓ ଅନୁଲେପନ କଲେ। ଆକର୍ଷକ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ମହିଳାମାନେ ପରସ୍ପରଙ୍କୁ ମସାଜ ଓ ପୋଛିଦେଲେ, ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ପାନୀୟ ଦେଲେ। ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ, ଗଧା, ଉଠ ଓ ସୁରଭିର ସନ୍ତାନମାନେ, ସମସ୍ତ ଯାନବାହନକୁ ତାଙ୍କର ଯଥାଯଥ ଖାଦ୍ୟ ଦେଲେ। ଏହି ପଶୁମାନେ ଚିନି, ମଧୁ ମିଶ୍ରିତ ଧାନ ଖାଇ, ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ବୀରମାନେ ଉତ୍ସାହିତ ହେଲେ। ଏଠି କେହି ଘୋଡ଼ାକୁ ବାନ୍ଧିଲେ ନାହିଁ, କେହି ହାତୀକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କଲେ ନାହିଁ; ସମସ୍ତେ ମଦୋନ୍ମତ, ଆନନ୍ଦିତ ଓ ଉତ୍ସାହିତ ଥିଲେ, କେହି ବନ୍ଦନା କଲେ ନାହିଁ—ଏପରି ଦୃଶ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା। ସମସ୍ତ ବାଞ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇ, ଲାଲ୍ ଚନ୍ଦନରେ ମାଲିନ୍ଦ, ଅପ୍ସରାମାନେ ସହିତ ସେନାମାନେ ଉଲ୍ଲାସରେ ଚିତ୍କାର କଲେ—“ଆମେ ଆଉ ଅଯୋଧ୍ୟାକୁ ଫେରିବୁ ନାହିଁ, ଦଣ୍ଡକ ଅରଣ୍ୟକୁ ଯିବୁ ନାହିଁ; ଭରତଙ୍କୁ ମଙ୍ଗଳ ହେଉ, ରାମଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସୁଖ ମିଳୁ।” ଏଭଳି ଅନେକ ପଦାଟି, ରଥଚାଳକ, ହାତୀ-ଘୋଡ଼ା ଚାଳକ ଓ ସେବକମାନେ ଏପରି ଶ୍ରେୟସ୍କୁ ପାଇ ଉଲ୍ଲାସରେ ଚିତ୍କାର କଲେ। ହଜାର ହଜାର ଲୋକ ଭରତଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରି କହିଲେ, “ଏହା ହେଉଛି ସ୍ୱର୍ଗ!” ସେନାମାନେ ନୃତ୍ୟ, ହାସ୍ୟ, ଗୀତରେ ମଗ୍ନ ହେଲେ, ମାଳା ପିନ୍ଧି ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଦୌଡ଼ିଲେ। ଏପରି ଦିବ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇ ଲୋକମାନେ ପୁଣି ଖାଇବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ। ସେବକ, ମହିଳା ଓ ଏହି ଅନେକ ସେନା ଅତି ଗର୍ବିତ ହୋଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଲେ। ଏଠି ହାତୀ, ଉଠ, ବଳଦ, ଘୋଡ଼ା, ବନ୍ୟପଶୁ, ପକ୍ଷୀ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବେଶି ଯଥେଷ୍ଟ ଖାଦ୍ୟ ମିଳିଲା; କେହି ଅଭାବରେ ରହିଲେ ନାହିଁ। ଏଠି କେହି ମେଳାପୋଶାକ ପିନ୍ଧିଲେ ନାହିଁ, କେହି କ୍ଷୁଦ୍ଧ ନାହିଁ, କେହି ମେଳା ନାହିଁ, କେହି ଧୁଳିରେ ଚୁଲି ଖରାପ ହୋଇ ରହିଲେ ନାହିଁ। ବକରା ଓ ବନ୍ୟ ଶୂକର ମାଂସର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଖଣ୍ଡ ଓ ଫଳର ରସର ସୁଗନ୍ଧିତ ଓ ରୁଚିକର ତରକାରି ତିଆରି ହୋଇଥିଲା। ହଜାର ହଜାର ଲୋହା ଭାଡ଼ା, ଫୁଲ ଝାଣ୍ଡା ଓ ଧଳା ଚାଉଳର ଅନେକ ଢେର ସହିତ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ଲୋକମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଦେଖିଲେ। ଅରଣ୍ୟ ପାଶରେ ଦୁଧ-ଚାଉଳ ଭରା କୁଆଁ, କାମଧେନୁ ଗାଈ ଓ ମଧୁ ଝରୁଥିବା ଗଛ ଦେଖାଗଲା। ମଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୋଖରୀ, ଭଲରେ ପକା ମାଂସର ଢେର, ରାସ୍ତା ପାଖରେ ତାଜା ମୟୁର ଓ ଜଙ୍ଗଲ ମୁର୍ଗିର ତରକାରି ଦେଖାଗଲା। ହଜାର ହଜାର ପାତ୍ର, ଦଶହଜାର ଘଡ଼ା, କୋଟି କୋଟି ସୁନା ଭାଡ଼ା ଏଠି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଗଖିରୁ ତିଆରି ଦହି ଓ କପିଥ ଫଳର ଦହି ଭରା ଘଡ଼ା, କୁମ୍ଭ ଓ ପାତ୍ର ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲା। ଏହିପରି ଭରଦ୍ୱାଜ ଋଷିଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିରେ, ଭରତ, ତାଙ୍କ ସେନା, ମନ୍ତ୍ରୀ, ପଶୁ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଅତିଥିମାନେ ଏକ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଆନନ୍ଦ ଓ ସମୃଦ୍ଧିର ଅନୁଭୂତି କରି ଅପୂର୍ବ ଅନୁଭବରେ ଲୀନ ହେଲେ।