ବହୁତ ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ପାଞ୍ଚ ଯୋଜନ ଭୂମି ଏକ ସମତଳ ଆକାର ନେଲା, ଏହା ଉପରେ ନୀଳ ଦୂର୍ଗମଣି ସଦୃଶ ହରିତ ଘାସରେ ଝାମ ହେଇ ରହିଲା। ଏଠାରେ ବିଲ୍ବ, କପିଠ, କଥଳ, ମଣିଷ ଭିତରେ ରହିଥିବା ଫଳ, ଆମଳକୀ ଓ ଆମ୍ବ ଗଛ ଫଳରେ ଭରି ରହିଲା। ଉତ୍ତର କୁରୁ ଦେଶରୁ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଅନନ୍ଦମୟ ଅରଣ୍ୟ ଆସିଗଲା, ଏବଂ ଏକ ଦେବୀୟ ନଦୀ ପକ୍ଷୀର ଜନା ବିଚ୍ଛିତ ହୋଇ ଦୂରେ ଦୂରେ ଚାଲିଗଲା। ଚାରିଟି ଚମତ୍କାର ମଣ୍ଡପ ଦେଖାଦେଲା, ହାତୀ ଓ ଘୋଡା ପାଇଁ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ଥ ଶାଳ ଏବଂ ରାଜପ୍ରାସାଦ, ମହଲ ଏକଠା ହୋଇ ଦେବୀୟ ଦ୍ୱାର ପ୍ରଦର୍ଶିତ ହେଲା। ଏକ ଦ୍ୱାର, ମେଘ ପରି ଧଳା, ରାଜମହଲ ମଧ୍ୟରେ ଦେବୀୟ ମାଳା ଓ ସୁଗନ୍ଧରେ ଭରି ରହିଲା। ଚାରିକୋଣା ମଣ୍ଡପ ଶୟନ, ଆସନ, ଯାନ, ଦେବୀୟ ଖାଦ୍ୟ, ବସ୍ତ୍ର, ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ପାକ ଓ ଶୁଭ୍ର ପାତ୍ରରେ ଭରି ରହିଲା। ସମସ୍ତ ଆସନ ଭଲଭାବେ ଅନ୍ୟୋନ୍ୟ ଭାବରେ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ହେଲା; ବଳଶାଳୀ ବରତ, କୈକେୟୀର ପୁତ୍ର, ମହାର୍ଷିଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ମଣିମୟ ମହଲକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ମନ୍ତ୍ରୀମଣ୍ଡଳୀ ଓ ପୂଜାରୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରି, ଏହି ଦେବୀୟ ମହଲର ଚମତ୍କାର ଦେଖି ଆନନ୍ଦ ଭରିଗଲେ। ବରତ ମନ୍ତ୍ରୀମଣ୍ଡଳୀ ସହିତ ଦେବୀୟ ରାଜାସନ, ଚମର, ଛତା ପାଖକୁ ଗଲେ; ରାଜା ପରି ଆସନକୁ ନମସ୍କାର କଲେ, ରାମଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦେଇ ଚମର ଉଠାଇ, ମନ୍ତ୍ରୀର ଆସନରେ ବସିଲେ। ମନ୍ତ୍ରୀମଣ୍ଡଳୀ ଓ ପୂଜାରୀମାନେ ଅନୁକ୍ରମରେ ବସିଲେ, ପରେ ସେନାପତି ଓ ଅଧ୍ୟକ୍ଷମାନେ ପଛରେ ଆସନ ନେଲେ। ଏପରେ, ଏକ ମହୂର୍ତ୍ତରେ, ଭରତଙ୍କ ପାଖରେ ଚାଉଳ-ଦୁଧ ମାଟିର ତଟ ଥିବା ନଦୀ ଦେଖାଦେଲା, ଏହି ସବୁ ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ଅଜ୍ଞାରେ ହେଲା। ଦୁଇ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଦେବୀୟ ଓ ଆନନ୍ଦମୟ ଗୃହ ଦେଖାଦେଲା, ଏହି ଶୁଭ୍ର ମାଟିରେ ଲିପି ରହିଥିଲା, ଏହି ସବୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ କୃପାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା। ସେହି ମହୂର୍ତ୍ତରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହରୁ ଦେବୀୟ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ, ବିଶ ହଜାର ଜନା ଜନନୀମାନେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। କୁବେରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଠାଯାଇଥିବା, ସୁନା, ମଣି, ମୁକ୍ତା, ପ୍ରବାଳ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ, ଏକୁଇଁ ହଜାର ଜନା ନାରୀ ଦେବୀୟ ଚମକରେ ରହିଥିଲେ। ଏବଂ ଏହି ନାରୀମାନେ ସହିତ ଏକ ପୁରୁଷ ମାନସିକ ଉନ୍ମାଦରେ ଧରାପଡ଼ିଥିଲେ; ନନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନରୁ ଏକୁଇଁ ହଜାର ଅପ୍ସରା ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ନାରଦ, ତୁମ୍ବୁରୁ, ଗୋପା, ଚମତ୍କାର ଗନ୍ଧର୍ବର ରାଜାମାନେ ଭରତଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ସଙ୍ଗୀତ ପ୍ରଦର୍ଶନ କଲେ। ଅଳମ୍ବୁସା, ମିଶ୍ରକେଶୀ, ପୁଣ୍ଡରୀକା, ବାମନା ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ଅଜ୍ଞାରେ ନୃତ୍ୟ କଲେ। ଦେବତାମାନେ ଓ ଚିତ୍ରରଥ ଅରଣ୍ୟରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ମାଳା ପ୍ରୟାଗରେ ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଦେଖାଦେଲା। ବିଲ୍ବ, ମାର୍ଦଙ୍ଗିକ, ଶମ୍ୟାଗ୍ରାହ, ବିଭୀତକ ଗଛ ଓ ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ନୃତ୍ୟାଳୁମାନେ ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ଅଜ୍ଞାରେ ନୃତ୍ୟ କଲେ। ସରଳ, ତାଳ, ତିଲକ ଓ ନକ୍ତମାଳ ଗଛ ଆନନ୍ଦରେ ଏଠାରେ ଏକଠା ହୋଇ, ଗୁଞ୍ଜି ଓ ବାମନ ଆକାର ନେଲେ। ଶିଂଶୁପା, ଆମଳକୀ, ଜାମ୍ବୁ ଓ ଅନ୍ୟ ଅରଣ୍ୟ ଗଛ, ମାଳତୀ, ମଲ୍ଲିକା, ଜାତି ଓ ଅନ୍ୟ ଲତାମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଭରଦ୍ୱାଜ ଆଶ୍ରମରେ ଦେବତାମାନେ ସୁନ୍ଦର ନାରୀ ଆକାର ନେଇ, ଅମୃତ ପାନ କରୁଥିବା ଦେବତାମାନେ କହିଲେ: “ଯେଉଁମାନେ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ପିଇବେ ଓ ଶୁଭ୍ର ମାଂସ ଖାଇବେ।” ସୁନ୍ଦର ନଦୀ କୂଳରେ, ସାତ-ଆଠ ଜନା ନାରୀ ଏକଠା ହୋଇ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ସ୍ନାନ ଓ ଅଙ୍ଗରାଗ କରାଇଲେ। ଚମତ୍କାର ନୟନ ଥିବା ନାରୀମାନେ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ ମାଲିଶ କଲେ, ଏବଂ ମହିଳାମାନେ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ ପାନ କରାଇଲେ। ଏମିତି ନାରୀମାନେ ଘୋଡା, ହାତୀ, ଗଧା, ଉଠ, ସୁରଭିର ଶିଶୁ ଓ ଯାନମାନେ ପାଇଁ ଯଥାଯଥ ଖାଦ୍ୟ ଦେଲେ। ପଶୁମାନେ ପାଇଁ ଚିନିକାଣ୍ଡ ଓ ମଧୁ ମିଶା ଧାନ ଦେଲେ, ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ଶୂରବୀରମାନେ ପାଇଁ ଉତ୍ସାହ ଦେଲେ। ଏଠାରେ କିଏ ଘୋଡା କୁ ଜରି ନାହିଁ, କିଏ ହାତୀକୁ ଅଟକାଇ ନାହିଁ; ସବୁମାନେ ମଦୋନ୍ମଦ, ଆନନ୍ଦ ଓ ଉତ୍ସାହରେ ଆକୁଳ, କିଏ ନମସ୍କାର କରୁ ନାହିଁ—ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା। ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇ, ଲାଲ ଚନ୍ଦନରେ ଲିପି, ଅପ୍ସରାମାନେ ଦଳ ଦଳ ହୋଇ ମିଶି, ସେନାମାନେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରେ ଗାଇଲେ। “ଆମେ ଆୟୋଧ୍ୟାକୁ ଫେରିବୁ ନାହିଁ, ଦଣ୍ଡକ ଅରଣ୍ୟକୁ ଯିବୁ ନାହିଁ; ବରତ ଭଲ ରହୁନ୍ତୁ, ରାମ ମଧ୍ୟ ସୁଖୀ ରହୁନ୍ତୁ।” ଏମିତି ପଦାତି, ରଥୀ, ହାତୀ ଓ ଘୋଡା ଆରୋହୀ, ଉପଚାରକମାନେ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦ କଲେ। ହଜାର ହଜାର ମନେ ଆନନ୍ଦରେ ଭରି, “ଏହି ହେଉଛି ସ୍ୱର୍ଗ!” କୁହି ବରତଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ। ସେନାମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ, ହସିଲେ, ଗାଇଲେ, ମାଳାରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ହଜାର ହଜାର ଦିଗଦିଗା ଦୌଡ଼ିଲେ। ତେବେ, ଅମୃତ ସଦୃଶ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇ, ଦେବୀୟ ଖାଦ୍ୟ ଦେଖି, ମନ ଆଉ ଖାଇବାକୁ ଲାଗିଲା। ଉପଚାରକ, ନାରୀମାନେ ଓ ସେନାର ହଜାର ହଜାର ଜନା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ଅତି ଗର୍ବିତ ହେଲେ। ଏଠାରେ ହାତୀ, ଉଠ, ବୃଷ, ଘୋଡା, ବନ୍ୟ ପଶୁ, ପକ୍ଷୀମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରଦାନ ହୋଇଥିଲେ; କିଏ ଅଭାବ ଭୋଗୁ ନାହିଁ। ଏଠାରେ କିଏ ମେଳା ଧଳା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ନାହିଁ, କିଏ ଭୁକ୍ତ, ମେଳା, ଧୂଳିରେ ବିକଳ ଚୁଳ ରଖି ନାହିଁ। ଏଠାରେ ମେଁଷା ଓ ବନ୍ୟ ଶୁଆର ମାଂସର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଖଣ୍ଡ ଦେଇ ପାକ କରାଯାଇଥିଲା, ଫଳର ରସରୁ ସୁଗନ୍ଧ ଓ ସ୍ୱାଦିଷ୍ଟ ସୂପ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଥିଲା। ହଜାର ହଜାର ଲୋହା ପାତ୍ର ଫୁଲ ଝଣ୍ଡା ଓ ଶୁଭ୍ର ଚାଉଳର ଅନ୍ତରାଳରେ ଭରି ରହିଥିଲା, ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଲୋକମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଚକିତ ହୋଇ ଦେଖିଲେ। ଅରଣ୍ୟ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଦୁଧ ଓ ଚାଉଳରେ ଭରିଥିବା କୁଆଁ, ଇଚ୍ଛାପୂରଣ ଗାଁଁ, ମଧୁ ଝରୁଥିବା ଗଛ ଦେଖାଦେଲା। ଏହିପରି ଦେବୀୟ ଦୃଶ୍ୟ ଏକ ସ୍ୱର୍ଗ ସଦୃଶ ଅନୁଭୂତି ଦେଇଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଭରତ, ତାଙ୍କ ସେନା, ମନ୍ତ୍ରୀମଣ୍ଡଳୀ, ପୂଜାରୀମାନେ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ ଭରି ରହିଥିଲେ।