ଦିବ୍ୟ ଶବ୍ଦର ମାଧୁର୍ୟ ଶେଷ ହେବା ପରେ, ଭରତ ଦେଖିଲେ ଯେ, ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିବା ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ସେନା-ବିନ୍ୟାସ ଉପସ୍ଥିତ। ପଞ୍ଚ ଯୋଜନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୂମି ସମତଳ ଓ ନୀଳବର୍ଣ୍ଣ ମଣିର ନିମ୍ନ ଚାଉଣୀ ପରି ହରିତ ଘାସରେ ଢାକି ଥିଲା। ସେଠାରେ ବିଲ୍ବ, କପିଥ୍ଥ, କଠାଳ, ଅମଳକୀ, ଆମ୍ବ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଫଳ ଭରା ଗଛ ତାଜା ଫଳରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ। ଉତ୍ତର କୁରୁ ଦେଶରୁ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଆନନ୍ଦବନ ଆସିଥିଲା, ଏବଂ ଏକ ଦେବୀ ନଦୀ, ଅନେକ ପକ୍ଷୀର କୁହୁକୁହୁ ସହିତ, ସେଠି ବହୁଥିଲା। ଚାରିଟି ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଣ୍ଡପ, ହାତୀ ଓ ଘୋଡ଼ା ପାଇଁ ଅଲଗା ଅସ୍ଥାନ, ରାଜକୀୟ ମହଳ ଓ ଗୃହ ଏକାଠି ହୋଇ, ଦେବତାମୟ ଦ୍ୱାରମଣ୍ଡିତ ହୋଇ ଦିଶୁଥିଲା। ଏକ ଧଳା ମେଘ ପରି ଦ୍ୱାର ରାଜମହଳମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଦିବ୍ୟ ମାଳା ଓ ସୁଗନ୍ଧରେ ମନ୍ଦିତ। ଏକ ଚତୁର୍ମୁଖ ମଣ୍ଡପ ଅନେକ ବିଛାନା, ଆସନ, ଯାନ, ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟ ରସ, ଭୋଜନ, ବସ୍ତ୍ର, ଧୂତ ପାତ୍ର ଓ ବିଭିନ୍ନ ପଦାର୍ଥରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା। ସମସ୍ତ ଆସନ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶୟନବସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୁଡ଼ିଥିଲା। ତାପରେ, ମହାବାହୁ ବର୍ଣ୍ଣିତ କୈକେୟୀପୁତ୍ର ଭରତ, ମହାମୁନିଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ମଣିମୟ ମହଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ତାଙ୍କ ସହ ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ପୁରୋହିତମାନେ ଖୁସିରେ ସେହି ବ୍ୟବସ୍ଥା ଦେଖି ଭିତରକୁ ଗଲେ। ଏଠି, ଭରତ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଦିବ୍ୟ ସିଂହାସନ, ଚାମର ଓ ଛତ୍ର ପାଖକୁ ଗଲେ, ଏବଂ ରାଜାଙ୍କ ପରି ସମ୍ମାନ ପ୍ରଦାନ କଲେ। ସେ ରାମଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଚାମର ଧରି, ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ଆସନରେ ବସିଲେ। ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ପୁରୋହିତ ଶୃଙ୍ଖଳାବଦ୍ଧ ଭାବେ ବସିଲେ, ତାପରେ ସେନାପତି ଓ ଅନ୍ୟ ଅଧିକାରୀମାନେ ପଛରେ ତାଙ୍କର ସ୍ଥାନ ନେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ଭରତଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦୁଧଭାତର ତଟସାହିତ ନଦୀ ଦେଖାଦେଲା। ଏହି ଦୁଇ କୂଳରେ ଦିବ୍ୟ ମନୋହର ଗୃହ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ କୃପାରୁ ଜନ୍ମିଥିବା, ହଳଦିଆ ମାଟିରେ ପ୍ରସ୍ଥିତ ହୋଇ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ବିଶ୍ୱବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ ଦିବ୍ୟ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଥିବା ୨୦,୦୦୦ ନାରୀ ଆସିଲେ। କୁବେରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଠାଯାଇଥିବା ସୁବର୍ଣ୍ଣ, ମଣି, ମୁକ୍ତା ଓ ପ୍ରବାଳ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ୨୧,୦୦୦ ନାରୀ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ନାରୀମାନଙ୍କ ସହ, ଏକ ପୁରୁଷ ମଦନ୍ନିପିତ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ; ନନ୍ଦନବନରୁ ୨୧,୦୦୦ ଅପ୍ସରାମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ। ଏବେ, ନାରଦ, ତୁମ୍ବୁରୁ, ଗୋପ ଓ ଅନ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗନ୍ଧର୍ବ ରାଜାମାନେ ଭରତଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ସଙ୍ଗୀତ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ। ଏହାପରେ ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଅଲମ୍ବୁସା, ମିଶ୍ରକେଶୀ, ପୁଣ୍ଡରୀକା ଓ ବାମନା ନୃତ୍ୟ କଲେ। ଦେବତାମାନେ ଓ ଚିତ୍ରରଥ ଅରଣ୍ୟରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ମାଳାମାନେ, ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରୟାଗରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ବିଲ୍ବ, ମାର୍ଦଙ୍ଗିକ, ଶମ୍ୟାଗ୍ରାହ, ବିଭୀତକ ଗଛ ଓ ଅଶ୍ୱଥ୍ଥ ନୃତ୍ୟକାରୀମାନେ ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ନୃତ୍ୟ କଲେ। ସରଳ, ତାଳ, ତିଳକ ଓ ନକ୍ତମାଳ ଗଛ ଖୁସିରେ କୁଞ୍ଚିତ ଓ ବାମନ ଆକୃତି ଧାରଣ କରି ଏଠି ଏକାଠି ହେଲେ। ଶିଂଶୁପା, ଆମଳକୀ, ଜାମୁନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜଙ୍ଗଲ ଗଛ, ମାଳତୀ, ମଲ୍ଲିକା, ଜାତି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଲତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ଗଛ ଦେବତାମାନେ ଭରଦ୍ୱାଜ ଆଶ୍ରମରେ ଅପୂର୍ବ ସୁନ୍ଦରୀ ନାରୀ ଆକୃତି ଧାରଣ କରି, ଅମୃତପାନ କରୁଥିବା ଦେବତାମାନେ କହିଲେ, "ଯେଉଁମାନେ ଇଚ୍ଛା କର, ତେମାନେ ଖାଓ, ଶୁଦ୍ଧ ମାଂସ ଭୋଜନ କର।" ସୁନ୍ଦର ନଦୀତଟରେ, ସାତ ଅଥବା ଆଠ ନାରୀ ଏକସাথে ପ୍ରତ୍ୟେକ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରାଇ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇ ଦେଉଥିଲେ। ଚମତ୍କାର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ନାରୀମାନେ ଏକାଅପରକୁ ମାଲିଶ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ଉତ୍ତମ ନାରୀମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ପାନୀୟ ଦେଉଥିଲେ। ସେମାନେ ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ, ଗଧା, ଉଣ୍ଟ ଓ ସୁରଭିର ସନ୍ତାନମାନେ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ଦେଉଥିଲେ, ଯାନବାହନକୁ ଯଥାଯଥ ଭୋଜନ ଦେଉଥିଲେ। ସେମାନେ ପଶୁମାନେ ପାଇଁ ଶର୍କରା ଓ ମଧୁମିଶ୍ରିତ ଧାନ୍ୟ ଦେଉଥିଲେ, ଏବଂ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶୀୟ ବଳବାନ ଯୋଦ୍ଧାମାନେକୁ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ। ସେଠି କେହି ଘୋଡ଼ାକୁ ବାନ୍ଧୁଥିଲେ ନାହିଁ, କେହି ହାତୀକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରୁଥିଲେ ନାହିଁ; ସମସ୍ତେ ମଦୋନ୍ମତ ଓ ଆନନ୍ଦିତ ଥିଲେ, କେହି ବନ୍ଧିଥିଲେ ନାହିଁ—ଏପରି ଦୃଶ୍ୟ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା। ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇ, ରକ୍ତ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇ, ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କ ସହ ଏକଠି ହୋଇ, ସେନା ଉଲ୍ଲାସରେ ଜୟଧ୍ୱନି କଲେ। "ଆମେ ଆଉ ଅୟୋଧ୍ୟାକୁ ଫେରିବୁ ନାହିଁ, ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟକୁ ମଧ୍ୟ ଯିବୁ ନାହିଁ; ଭରତ ଭଲ ରହୁନ୍ତୁ, ରାମ ମଧ୍ୟ ଶୁଭେଚ୍ଛା ପାଉନ୍ତୁ,"—ଏମିତି ସେନା, ସାରଥୀ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସେବକମାନେ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଖି ଉଚ୍ଚସ୍ୱରେ କହିଲେ। ହଜାର ହଜାର ଲୋକ ଆନନ୍ଦରେ "ଏହା ହେଉଛି ସ୍ୱର୍ଗ!" ବୋଲି ଭରତଙ୍କ ସହ ଚାଲିଲେ। ସେନା ନାଚିଲେ, ହସିଲେ, ଗାଇଲେ; ମାଳା ଧାରଣ କରି ହଜାରେ ହଜାରେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଦୌଡ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଭୋଜନ ଅମୃତ ସମାନ ଲାଗିଲା, ତାହା ଖାଇ ସେମାନେ ପୁନି ଦିବ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ଦେଖି ଆଉ ଖାଇବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ। ସେବକ, ନାରୀମାନେ, ଏବଂ ସେନାରେ ଥିବା ହଜାରେ ହଜାରେ ଲୋକ ସମସ୍ତେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଵସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ଗର୍ବିତ ହେଇଯାଇଥିଲେ। ଏଠି, ହାତୀ, ଉଣ୍ଟ, ବୃଷ, ଘୋଡ଼ା, ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀ ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ତମ ଭାବେ ଯଥେଷ୍ଟ ଖାଦ୍ୟ ପାଇଥିଲେ; କେହି କ୍ଷୁଧାର୍ତ୍ତ, ଅସ୍ବଚ୍ଛ, ଧୂଳିରେ ଅବ୍ୟବସ୍ଥିତ କେଶ ଥିଲେ ନାହିଁ। ଏଠି ଛାଗ ଓ ବନଶୂକର ମାଂସର ଉତ୍ତମ ପଦାର୍ଥ, ଫଳର ରସରେ ପକାଯାଇଥିବା ସୁଗନ୍ଧିତ ତରକାରୀ ଥିଲା। ହଜାରେ ହଜାରେ ଲୋହାର ପାତ୍ର, ଫୁଲର ଝଣ୍ଡା ଓ ଧଳା ଚାଉଳର ଢେରରେ ଶୋଭିତ, ସେଠି ଲୋକମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଦେଖିଥିଲେ। ଏପରି ଦିବ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଭରତଙ୍କ ସେନା ଓ ସାଥୀମାନେ ଭୋଗ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ହରାଇ ଗଲା ଓ ସ୍ୱର୍ଗ ସମାନ ଅନୁଭୂତି ହେଲା।