ଏଠାରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା। ଏକ ଶୁଭ୍ର, ସ୍ପଷ୍ଟ, ମୃଦୁ ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତାଳମେଳ ରେ ହୋଇଥିବା ଶବ୍ଦ ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ ଓ ସମସ୍ତ ଜୀବ ମାନଙ୍କର କାନ ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କରିଗଲା। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଶବ୍ଦ ଶ୍ରୋତାଙ୍କ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଥିଲା; ଯେତେବେଳେ ଏହା ବନ୍ଦ ହେଲା, ଭରତ ଦେଖିଲେ ଯେ ତାଙ୍କ ସେନାର ବ୍ୟବସ୍ଥା ନିଜେ ବିଶ୍ୱକର୍ମା ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛି। ପୃଥିବୀ ପାଞ୍ଚ ଯୋଜନ ପରିଘା ଧରି ସମତଳ ହେଇଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ଏହା ନୀଳ ବେରିଲ୍ ରଙ୍ଗର ଗ୍ରାସରେ ଢାକି ଦିଆଯାଇଥିଲା। ବିଲ୍ବ, କପିଥ୍ତ, କଥାଳ, ଅମଳକୀ, ଆମ୍ବ ଓ ପ୍ରାଣ ଭରିଥିବା ଫଳ ଦେଉଥିବା ଗଛଗୁଡିକ ଦେଖା ଦେଲା। ଉତ୍ତର କୁରୁ ଦେଶରୁ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଅରଣ୍ୟ ଆସିଗଲା, ଏବଂ ଏକ ଦିବ୍ୟ ନଦୀ, ଅନେକ ପକ୍ଷୀ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ, ଭୂମିରେ ବହିଲା। ଚାରିଟି ଭବ୍ୟ ମଣ୍ଡପ ଓ ହାତୀ-ଘୋଡା ପାଇଁ ଅସ୍ତବାନ, ରାଜପ୍ରାସାଦ ଓ ମହଲ ଏକାଏକି ଲାଗିଗଲା, ଶୁଭ୍ର ଦ୍ୱାର ଦେଖା ଦେଲା, ଦିବ୍ୟ ମାଲା ଓ ସ୍ବର୍ଗୀୟ ଗନ୍ଧରେ ମନ୍ଦିତ। ଚାରିପାଖ ମଣ୍ଡପ ଭିତରେ ଶୟନ, ଆସନ, ଯାନ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ, ବସ୍ତ୍ର, ଚାଉଳା ଓ ସ୍ଫଟିକ ପାତ୍ର ଭରି ଥିଲା। ସମସ୍ତ ଆସନ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଶୟନ ଦ୍ୱାରା ଉପରେ ଲାଗିଥିଲା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭରତ, କୈକେୟୀର ପୁତ୍ର, ଏହି ରତ୍ନମୟ ମହଲକୁ ବୃହତ ଋଷିଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ପୁରୋହିତ ତାଙ୍କ ପଛରେ ଚଲିଲେ, ଏହି ମହଲର ନିର୍ମାଣ ଦେଖି ଆନନ୍ଦ ଭରିଯାଇଲେ। ଭରତ ମନ୍ତ୍ରୀମଣ୍ଡଳୀ ସହିତ ଦିବ୍ୟ ରାଜସିଂହାସନ, ଚମର ଓ ଛତା ଦେଖିଲେ, ଏକ ରାଜା ପରି ମାନ୍ୟତା ଦେଲେ, ରାମଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଚମର ଉଠାଇଲେ ଓ ମନ୍ତ୍ରୀ ଆସନରେ ବସିଲେ। ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ପୁରୋହିତ ଅନୁକ୍ରମରେ ବସିଲେ, ତାପରେ ନାୟକ ଓ ଅଧିକାରୀ ତାଙ୍କ ପଛରେ ବସିଲେ। ଏତେବେଳେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ନଦୀ, ଯାହାର କୂଳ ଚାଉଳ ଦୁଧର ମାଟିରେ ତିଆରି, ଭରତଙ୍କ ପାଖରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା, ଏହା ସବୁ ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ। ଦୁଇ କୂଳରେ ଦିବ୍ୟ ମନ୍ଦିର ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା, ମୃଦୁ କଦରେ ଲିପି ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଏହି ସବୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦୟାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ଏହି ସମୟରେ ବିଶ୍ୱବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଠାଯାଇଥିବା ବିଶ୍ୱବିଶ୍ୱ ଦିବ୍ୟ ଅଳଙ୍କୃତ ୨୦,୦୦୦ ଜଣ ନାରୀ ଆସିଗଲେ। କୁବେରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଠାଯାଇଥିବା ସୁନା, ମଣି, ମୁକୁତା, ପ୍ରବାଳ ରେ ଅଳଙ୍କୃତ ୨୧,୦୦୦ ଜଣୀ ନାରୀ ଚମକୁଥିଲେ। ଏହି ନାରୀ ମାନଙ୍କ ସହିତ ଏକ ପୁରୁଷ, ମାନସିକ ଉନ୍ମାଦ ଭରି, ନନ୍ଦନ ଅପ୍ସରା ମାନଙ୍କ ୨୧,୦୦୦ ଜଣ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ନାରଦ, ତୁମ୍ବୁରୁ, ଗୋପ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଗନ୍ଧର୍ବ ରାଜାମାନେ ଭରତଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଗୀତ ଗାଇଲେ। ଅଲମ୍ବୁସା, ମିଶ୍ରକେଶୀ, ପୁଣ୍ଡରୀକା ଓ ବାମନା ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ନୃତ୍ୟ କଲେ। ଦେବତା ଓ ଚିତ୍ରରଥ ଅରଣ୍ୟର ମାଲା ପ୍ରୟାଗରେ ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଦେଖା ଦେଲା। ବିଲ୍ବ, ମାର୍ଦଙ୍ଗିକ, ଶମ୍ୟାଗ୍ରାହ, ବିଭୀତକ ଗଛ ଓ ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ନୃତ୍ୟକାରୀ ମାନେ ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ନୃତ୍ୟ କଲେ। ତାପରେ ସରଳ, ତାଳ, ତିଳକ ଓ ନକ୍ତମାଳ ଗଛ ଆନନ୍ଦରେ ଏଠାରେ ଏକଠା ହେଲେ, ଏବଂ କୁଣ୍ଡଳ ଓ ବାମନ ରୂପ ନେଲେ। ଶିଂଶୁପା, ଅମଳକୀ, ଜାମୁ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜଙ୍ଗଲ ଗଛ, ମାଳତୀ, ମଲ୍ଲିକା, ଜାତି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଲତା ଏଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଦେବତାମାନେ ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ସୁନ୍ଦର ନାରୀ ରୂପ ନେଇ, ନେକ୍ତର ପାନ କରୁଥିବା ଦେବତାମାନେ କହିଲେ, "ଯେଉଁମାନେ ଚାହାଁନ୍ତି, ପିଉଥିବା ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ ମାଂସ ଖାଉଥିବା ଚାହାଁନ୍ତି, ସେମାନେ ଚାହିଲେ ଖାଉନ୍ତୁ।" ସୁନ୍ଦର ନଦୀକୂଳରେ ଏକାଏକି ସାତ-ଆଠ ଜଣ ନାରୀ ଏକ ଏକ ପୁରୁଷକୁ ସ୍ନାନ ଓ ଅନୁଲେପନ କଲେ। ଆକର୍ଷଣୀୟ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ନାରୀମାନେ ଏକାଏକି ଅନ୍ୟ ନାରୀଙ୍କୁ ମସାଜ ଓ ପିଉଥିବା ପାନୀୟ ଦେଲେ। ସେମାନେ ହାତୀ, ଘୋଡା, ଗଧା, ଉଟ, ଏବଂ ସୁରଭିର ଶିଶୁମାନଙ୍କୁ ଖାଦ୍ୟ ଦେଲେ; ଯାନ ମାନଙ୍କୁ ଉଚିତ ଖାଦ୍ୟ ଦେଲେ। ପଶୁମାନଙ୍କୁ ଖଣ୍ଡ ଓ ମଧୁ ଉପରେ ଦେଲେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବନ୍ଶୀୟ ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ। ଏଠାରେ କୌଣସି ଘୋଡାକୁ ବାନ୍ଧୁଥିବା, କୌଣସି ହାତୀକୁ ଦମନ କରୁଥିବା ଦେଖାଯାଇନାହିଁ; ସମସ୍ତ ମଦୋନ୍ମଦ, ଆନନ୍ଦିତ, ଉତ୍ସାହିତ ଥିଲେ, କୌଣସି ଜଣ ନମସ୍କାର କରୁଥିଲେ ନାହିଁ; ଏପରି ଦୃଶ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା। ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇଗଲା; ଲାଲ ଚନ୍ଦନ ଲେପି ଏବଂ ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଗୀତ ଗାଇଲେ। "ଆମେ ଆୟୋଧ୍ୟାକୁ ଫେରିବା ନାହିଁ, ଦଣ୍ଡକ ଅରଣ୍ୟକୁ ଯିବା ନାହିଁ; ଭରତ ଭଲ ରହନ୍ତୁ, ରାମ ମଧ୍ୟ ଶୁଭ ରହନ୍ତୁ।" ଏପରି ଅନୁଷ୍ଠାନ ହେଲା। ପଦାତି, ରଥଚାଳକ, ହାତୀ ଓ ଘୋଡା ଚାଳକ, ସେବକମାନେ ଏହି ଭାଗ୍ୟ ଦେଖି ଏହି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଚିତ୍କାର କଲେ। ହଜାର ହଜାର ପୁରୁଷ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ, "ଏହି ସ୍ଥାନ ହେଉଛି ସ୍ୱର୍ଗ!" ବୋଲି ଭରତଙ୍କ ପଛରେ ଚଲିଲେ। ସେନାମାନେ ନାଚିଲେ, ହସିଲେ, ଗୀତ ଗାଇଲେ; ମାଲା ଧରି ହଜାର ହଜାର ଦିଗଦିଗାନ୍ତରେ ଦୌଡ଼ିଲେ। ଦିବ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇ ଆପଣେ ନେକ୍ତର ପରି ଲାଗିଥିଲା; ଏହି ଦିବ୍ୟ ଭୋଜନ ଦେଖି ତାଙ୍କର ମନ ଆଉ ଖାଇବା ପାଇଁ ଲାଗିଗଲା। ସେବକ, ନାରୀ ଓ ସେନାର ହଜାର ହଜାର ସଦସ୍ୟ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମାନ୍ୟତାରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗର୍ବିତ ହେଲେ। ଏଠାରେ ହାତୀ, ଉଟ, ବଳଦ, ଘୋଡା, ବନ୍ୟ ପଶୁ ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ ସମସ୍ତ ଉଚିତ ଖାଦ୍ୟ ପାଇଲେ; କୌଣସି ଜଣ ଅଭାବରେ ନାହିଁ। କୌଣସି ଜଣ ମେଳା ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି ନାହିଁ, କୌଣସି ଜଣ ଭୁକା, ମେଳା, କିମ୍ବା ଧୂଳିରେ ଚୁଲ୍ ଉଲଟା ଦେଖାଯାଇନାହିଁ। ଏଠାରେ ଛାଗ ଓ ଜଙ୍ଗଲ ଶୁକ୍ର ମାଂସର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଖଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିବା ପକାଳ ଓ ଫଳର ରସରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ସୁସ୍ୱାଦୁ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଖାଦ୍ୟ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ଏପରି ଦିବ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ପ୍ରୟାଗରେ ଭରତଙ୍କ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସେନା ମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା, ଯାହା ଭରଦ୍ୱାଜ ଋଷିଙ୍କ ଦୟା ଓ ଶକ୍ତିରେ ସମ୍ଭବ ହୋଇଥିଲା।