ଏହିପରି ଅଦ୍ଭୁତ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ମହାତ୍ମା ଭରଦ୍ୱାଜ ଋଷି, ଗଭୀର ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହୋଇ, ଅପୂର୍ବ ତେଜ଼ ଓ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ପାଠ କୁଶଳତା ସହିତ, ନିଜ ତପୋବଳ ଦ୍ୱାରା ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ସେ ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ହାତ ଯୋଡି ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହ କ୍ରମେ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିଲେ, ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏକେକ କରି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଘମ ଶୋଷି ନେଉଥିବା ଶୀତଳ ପବନ ମଲୟ ଓ ଦର୍ଦ୍ଦୁର ପର୍ବତକୁ ଛୁଇଁ, ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଓ ମଙ୍ଗଳ ଦେଉଥିବା ଭାବରେ ବହିଲା। ତା’ପରେ ଦିବ୍ୟ ମେଘମାଳା ଆସି, ଫୁଲର ବୃଷ୍ଟି ହେଲା; ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଦେବ ଢୋଳର ଧ୍ୱନି ଶୁଣାଗଲା। ସ୍ନିଗ୍ଧ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପବନ ବହୁଥିଲା, ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ; ଦେବତା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ ଗୀତ ଗାଇ ଓ ବୀଣା ବଜାଉଥିଲେ। ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶବ୍ଦ ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ କାନରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ଏକ ସ୍ପଷ୍ଟ, ମୃଦୁ ଓ ସମ ତାଳରେ ଗୁଞ୍ଜି ଉଠିଲା। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଶବ୍ଦ, ଯାହା ଶ୍ରୋତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲା, ଶାନ୍ତ ହେବା ପରେ, ଭରତ ଦେଖିଲେ ଯେ, ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିବା ସେନାର ବ୍ୟବସ୍ଥା ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପ ନେଇଛି। ପଞ୍ଚ ଯୋଜନା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୂମି ସମ ହୋଇଯାଇଛି, ନୀଳ ବୈଢୂର୍ୟ ରତ୍ନ ସଦୃଶ ହରିତ ଘାସରେ ଢାକିଯାଇଛି। ସେଠାରେ ବିଲ୍ବ, କପିଠ, କଠଳ, ଅମଳକୀ, ଆମ୍ବ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଫଳ ଲଗା ଗଛ ଦେଖାଦେଲା। ଉତ୍ତର କୁରୁ ଦେଶରୁ ଦିବ୍ୟ ମଧୁବନ ଏସିଗଲା, ଏବଂ ନାନା ପକ୍ଷୀ ଘିରିଥିବା ଦିବ୍ୟ ନଦୀ ବହିବା ଲାଗିଲା। ଚାରିଟି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଣ୍ଡପ, ହାତୀ ଓ ଘୋଡ଼ା ପାଇଁ ଅସ୍ଥାନ, ଅନେକ ମହଲ ଓ ରାଜପ୍ରସାଦ ଗଢ଼ିଗଲା, ସୁନ୍ଦର ଦ୍ୱାରପାଳିକା ସହିତ। ଏକ ମେଘ ସଦୃଶ ଧଳା ଦ୍ୱାର ରାଜପ୍ରସାଦମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେଖାଦେଲା, ଦିବ୍ୟ ମାଳା ଓ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଗନ୍ଧରେ ମନ୍ଦିତ। ଚତୁର୍ଦିକରେ ଏକ ମହଲ ଦେଖାଦେଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଶୟନ, ଆସନ, ଯାନ ଓ ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟ ରସ, ଖାଦ୍ୟ, ବସ୍ତ୍ର, ବିଭିନ୍ନ ପଦାର୍ଥ ଓ ଶୁଭ୍ର ପାତ୍ର ଥିଲା। ସମସ୍ତ ଆସନ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶୟନପତ୍ରରେ ଢାକାଯାଇଛି। ତେଣୁ, ବଳଶାଳୀ ଭରତ, କୈକେୟୀ ପୁତ୍ର, ମହାମୁନିଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ଏହି ମଣିମୟ ମହଲକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ପୁରୋହିତମାନେ ତାଙ୍କ ପଛରେ ଯାଇ, ସେହି ମହଲର ନିୟମିତ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ଏଠାରେ ଭରତ, ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଦିବ୍ୟ ରାଜସିଂହାସନ, ଚାମରା ଓ ଛତ୍ର ପାଖକୁ ଗଲେ, ରାଜା ସଦୃଶ ଉପବେଶ କଲେ। ତିନି ଆସନକୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ରାମଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ, ଚାମରା ଧରି, ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ଆସନରେ ବସିଲେ। ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ପୁରୋହିତମାନେ ଶ୍ରେଣୀବଦ୍ଧ ଭାବେ ବସିଲେ, ତାପରେ ସେନାପତି ଓ ଅଧିକାରୀମାନେ ପଛରେ ଆସନ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ଭରତଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦୁଧର ମାଟିର ତଟ ଥିବା ନଦୀ ଦେଖାଦେଲା। ସେଇ ଦୁଇ କୂଳରେ ଦିବ୍ୟ ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଗୃହଗୁଡ଼ିକ ଦେଖାଦେଲା, ଯେଉଁଠାରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ଧୂସର ମାଟିରେ ଲିପାଯାଇଛି। ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଦିବ୍ୟ ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧିଥିବା ବିଶ୍ୱସ୍ତ୍ରୀ ୨୦,୦୦୦ ଜଣ ଆସିଗଲେ। କୁବେରଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ ସୁନା, ମଣି, ମୁକ୍ତା, ପଗଡ଼ି ଓ ପ୍ରବାଳ ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧିଥିବା ୨୧,୦୦୦ ଜଣ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମହିଳା ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ। ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କ ସହ ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି ମଦୋନ୍ମତ ଭାବରେ ଦେଖାଗଲେ; ନନ୍ଦନ କାନନରୁ ୨୧,୦୦୦ ଅପ୍ସରା ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ନାରଦ, ତୁମ୍ବୁରୁ, ଗୋପ ଓ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ ଦୀପ୍ତିମାନ ଗନ୍ଧର୍ବ ରାଜାମାନେ ଭରତଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଗାଇଥିଲେ। ଅଲମ୍ବୁସା, ମିଶ୍ରକେଶୀ, ପୁଣ୍ଡରୀକା ଓ ବାମନା ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଭରତଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ନୃତ୍ୟ କଲେ। ଦେବତାମାନଙ୍କ ଓ ଚିତ୍ରରଥ ଉଦ୍ୟାନରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ମାଳାମାନେ ଏଠି ପ୍ରୟାଗରେ ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରକଟ ହେଲା। ବିଲ୍ବ, ମାର୍ଦ୍ଦଙ୍ଗିକ, ଶମ୍ୟାଗ୍ରାହ, ବିଭୀତକ ଗଛ ଓ ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ନୃତ୍ୟକାରୀମାନେ ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ଆଦେଶରେ ନୃତ୍ୟ କଲେ। ଏହାପରେ ସରଳ, ତାଳ, ତିଳକ ଓ ନକ୍ତମାଳ ଗଛମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଏଠି ଆସି, କୁବଡ଼ ଓ ବାମନ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ। ଶିଂଶୁପା, ଅମଳକୀ, ଜାମୁ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବନସ୍ପତି, ମାଲତୀ, ମଲ୍ଲିକା, ଯାତି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଲତାମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଭରଦ୍ୱାଜ ଆଶ୍ରମରେ ଦେବତାମାନେ ଅପୂର୍ବ ସୁନ୍ଦରୀ ମହିଳାର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଅମୃତପାନୀ ଦେବତାମାନେ କହିଲେ: “ଯେଉଁମାନେ ଇଚ୍ଛା କର, ପିଅ; ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ ମାଂସ ଖାଅ।” ସେଇ ଶୋଭାମୟ ତଟରେ ସାତ-ଆଠ ଜଣ ମହିଳା ଏକାଠି ହୋଇ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ସ୍ନାନ ଓ ଅଙ୍ଗରାଗ କରାଇଲେ। ସୁନ୍ଦର ନୟନବତୀ ମହିଳାମାନେ ପରସ୍ପରଙ୍କୁ ମାଲିଶ ଓ ମୁଛି ଦେଉଥିଲେ, ଉଚ୍ଚ କୁଳୀନା ମହିଳାମାନେ ପରସ୍ପରଙ୍କୁ ମଦ୍ୟପାନ କରାଇଲେ। ସେମାନେ ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ, ଗଧା, ଉଣ୍ଟ ଓ ସୁରଭିର ସନ୍ତାନମାନେକୁ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇ, ଯାନବାହନମାନେକୁ ଯଥାଯଥ ଖାଦ୍ୟ ଦେଲେ। ସେମାନେ ପଶୁମାନେକୁ ଉଖୁ ଓ ମଧୁ ମିଶ୍ରିତ ଧାନ ଦେଇ, ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁବଂଶୀ ଶୂରବୀରମାନେକୁ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ। କେହି ଘୋଡ଼ାକୁ ବାନ୍ଧୁନଥିଲେ, କେହି ହାତୀକୁ ରୋକୁନଥିଲେ; ମଦୋନ୍ମତ, ଆନନ୍ଦିତ ଓ ଉତ୍ସାହିତ ସେମାନେ କେହି ମଣ୍ଡ ନମାଉନଥିଲେ—ଏପରି ଦୃଶ୍ୟ ଚାଲିଥିଲା। ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇ, ଲାଲ ଚନ୍ଦନରେ ମାଲିଶ ହୋଇ, ଅପ୍ସରାମାନେ ଘିରି ଥିବା ସେନାମାନେ ଉଚ୍ଚସ୍ୱରେ ଗାଇଲେ—“ଆମେ ଆଉ ଅୟୋଧ୍ୟାକୁ ଫେରିବୁନାହିଁ, ଆମେ ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟକୁ ଯିବୁନାହିଁ; ଭରତ ମଙ୍ଗଳମୟ ହେଉନ୍ତୁ, ରାମ ମଧ୍ୟ ଖୁସିରେ ରହନ୍ତୁ।” ଏପରି ଭାବେ ପଦାତି, ରଥୀ, ହସ୍ତୀ, ଅଶ୍ୱାରୋହୀ ଓ ପରିଚାରକମାନେ ଏପରି ଅପୂର୍ବ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଖି, ଏହି ଧ୍ୱନି ଉଠାଇଲେ। ସେଠି ଥିବା ହଜାର ହଜାର ଲୋକ ଆନନ୍ଦରେ ଉଚ୍ଚସ୍ୱରେ କହିଲେ—“ଏହିଠାରେ ଆମେ ସ୍ୱର୍ଗ ଅନୁଭବ କରୁଛୁ!”—ଏବଂ ସେମାନେ ଭରତଙ୍କ ପଛରେ ଚଲିଲେ। ସେନାମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ, ହସିଲେ, ଗାଇଲେ; ମାଳା ପିନ୍ଧି, ହଜାର ହଜାର ଲୋକ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଦୌଡ଼ିବା ଲାଗିଲେ। ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ପ୍ରକଟ ହୋଇଥିଲା।