ଭାରତଙ୍କୁ ଭୂତିକ ଋଷି ଭରଦ୍ୱାଜ କହିଲେ, "ମୁଁ ଜାଣେଇଛି ଯେ ଧର୍ମଜ୍ଞ ରାମ, ସୀତା ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ସହିତ ଚିତ୍ରକୂଟ ପର୍ବତରେ ଅଛନ୍ତି । ତୁମର ଭାଇ ସେଠାରେ ବସବାସ କରୁଛନ୍ତି । ତୁମେ ଏଠାରେ ତୁମର ମନ୍ତ୍ରୀମଣ୍ଡଳୀଙ୍କ ସହିତ ବିଶ୍ରାମ କର; ପରେ ଆସନ୍ତାକାଲି ସେଠାକୁ ଯିବା । ଏହି ମୋର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କର, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଭାରତ, ଯିଏ ଇଚ୍ଛାପୂରଣରେ ନିପୁଣ ।" ଏପରି ଶାନ୍ତି ଓ ଆଶ୍ୱାସନ ମିଳିବା ପରେ, ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର ଭାରତ ନମ୍ରତାରେ କହିଲେ, "ଯଥାସ୍ତୁ," ଏବଂ ସେହି ଆଶ୍ରମରେ ରାତି କାଟିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ । ଏହିପରି ଭାବରେ ଗୌରବମୟ ଅୟୋଧ୍ୟା କାଣ୍ଡର ନବତିତମ ସର୍ଗ ଶେଷ ହେଲା । ପରେ ଋଷି ଭରଦ୍ୱାଜ ଏଠାରେ ରହିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କରି, କୈକେୟୀପୁତ୍ର ଭାରତଙ୍କୁ ଅତିଥି ଭାବେ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କଲେ । ଭାରତ କହିଲେ, "ମୁଁ ଜାଣେଁ ଆପଣ ଅତିଥି ସତ୍କାର, ପାଦ୍ୟ, ଅର୍ଘ୍ୟ, ଓ ଅନ୍ୟ ଯଥାଯଥ କାର୍ଯ୍ୟ କରିସାରିଛନ୍ତି, ଯେପରି ଅଟବୀରେ ଉଚିତ ।" ଏହିପରି ଭାବରେ ଭାରଦ୍ୱାଜ ମୁସ୍କୁରାଇ କହିଲେ, "ମୁଁ ଜାଣେଁ ତୁମେ ସ୍ନେହପୂର୍ଣ୍ଣ; ତୁମେ କୌଣସି ଉପକାର କିମ୍ବା ଦୟାରେ ଖୁସି ହୁଅ । ମୋର ଇଚ୍ଛା ହେଉଛି ତୁମର ସେନାକୁ ଖାଦ୍ୟ ଦେବା; ଏହା ମୋର ସ୍ନେହ ଓ ତୁମେ ଏହାର ଯୋଗ୍ୟ । ତୁମେ ତ ଏଠାକୁ ତୁମର ସେନାକୁ ଦୂରେ ରଖି ଆସିଛ; ସେମାନେ ସହିତ ଆସିନଥିଲେ କାହିଁକି?" ଭାରତ ଦଣ୍ଡବତ୍ କରି କହିଲେ, "ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଭୟ କରି ଏଠାକୁ ସେନା ନେଇ ଆସିନାହିଁ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ । ରାଜା କିମ୍ବା ରାଜପୁତ୍ର ସଦା ତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟରେ ତପସ୍ବୀମାନେ ଅହିଂସିତ ରହିବାକୁ ଯଥାପ୍ରୟାସ କରିଥାନ୍ତି । ମୋ ସହ ଅନେକ ଅଶ୍ୱ, ମାନବ, ମଦୋନ୍ମତ ହସ୍ତୀ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଭୂମିକୁ ଆବୃତ କରିଛନ୍ତି । ସେମାନେ ତପୋବନର ଗଛ, ଜଳ, ଭୂମି, କୁଟୀର କିମ୍ବା କିଛି କ୍ଷତି କରିବେନାହିଁ, ତେଣୁ ମୁଁ ଏକା ଆସିଛି ।" ତାପରେ ଋଷି ଭରଦ୍ୱାଜ ଦେଶକୁ ଆଣିବାକୁ ଆଦେଶ କଲେ । ଭାରତ ତାଙ୍କ ସେନାକୁ ଆଣିବା ପ୍ରସ୍ତୁତି କଲେ । ଏହିପରି ତପସ୍ବୀ ଅଗ୍ନିଶାଳାକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଜଳପାନ କରି, ଶୂଦ୍ଧ ହୋଇ, ଅତିଥି ସତ୍କାର ପାଇଁ ଦେବଶିଳ୍ପୀ ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କୁ ଡାକିଲେ । "ମୁଁ ବିଶ୍ୱକର୍ମା, ତ୍ୱଷ୍ଟା, ଏବଂ ତିନି ଲୋକପାଳ, ଇନ୍ଦ୍ରାଦି ଦେବମାନେଙ୍କୁ ଡାକୁଛି; ମୋର ଅତିଥି ସତ୍କାର ପୂରଣ କରନ୍ତୁ ।" "ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶର ସମସ୍ତ ନଦୀ, ପୂର୍ବ ଓ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ବହୁଥିବା, ଆଜି ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତୁ । କିଛି ମଦମେ, କିଛି ଚନ୍ଦନ ଜଳ, କିଛି ଶୀତଳ ଜଳ ତାଳ ରସ ଭଳି ବହୁ ।" "ମୁଁ ଦେବଗାନ୍ଧର୍ବ—ବିଶ୍ୱାବସୁ, ହାହା, ହୂହୂ, ଏବଂ ଅପ୍ସରା ଓ ଗାନ୍ଧର୍ବୀମାନେ, ଘୃତାଚୀ, ବିଶ୍ୱାଚୀ, ମିଶ୍ରକେଶୀ, ଅଲମ୍ବୁସା, ନାଗଦନ୍ତା, ହେମା, ହିମା, ଏମାନେ ଯେଉଁମାନେ ପାହାଡ଼ ଉପତ୍ୟକାରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି—ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଡାକୁଛି । ଯେଉଁ ନାରୀମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର କିମ୍ବା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସେବା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଏବଂ ତୁମ୍ବୁରୁ ସହିତ ତାଙ୍କ ସଙ୍ଗୀମାନେ ଆସନ୍ତୁ ।" "କୁରୁଦେଶର ଦିବ୍ୟବନ ଓ କୁବେରଙ୍କ ଅମର ଫଳ ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତୁ । ଏଠାରେ ସୋମଦେବ ମୋତେ ବିଭିନ୍ନ ଖାଦ୍ୟ, ଭୋଜ୍ୟ, ଚଉଷ୍ୟ, ଲିହ୍ୟ ଦିଅନ୍ତୁ । ଦିବ୍ୟ ମାଲା, ଦିବ୍ୟ ମଦ୍ୟ, ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ମାଂସ ଥାଉ ।" ଏପରି ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ହୋଇ, ଅପୂର୍ବ ତଜ୍ଜ୍ଞତା ଓ ତପୋବଳରେ ଋଷି ମନ୍ତ୍ର ପାଠ କଲେ । ପୂର୍ବାଭିମୁଖ ହୋଇ, ହାତ ଜୋଡି ଧ୍ୟାନ କରିବା ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏକ ଏକ କରି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ । ଏବେ ମଲୟ ଓ ଦର୍ଦ୍ଦୁର ପର୍ବତରୁ ମୃଦୁ ଶିତଳ ପବନ ବହିଲା, ମନକୁ ଶାନ୍ତି ଦେଇ ମଙ୍ଗଳମୟ ହେଲା । ଦେବମେଘ ଏକତ୍ରିତ ହେଇ, ଫୁଲ ଝରିଲା; ଦିଗ୍ଦିଗନ୍ତରେ ଦେବଦୁନି ଶୁଣାଗଲା । ଉତ୍ତମ ପବନ ବହିଲା, ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ; ଦେବତା ଓ ଗାନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗୀତ ଗାଇଲେ, ବୀଣା ବଜାଇଲେ, ମଧୁର ଧ୍ୱନି ଦେଲେ । ସେଇ ଶବ୍ଦ ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ କାନରେ ପ୍ରବେଶ କଲା, ସ୍ପଷ୍ଟ, ମୃଦୁ ଓ ଶୃଙ୍ଗାରିକ ଭାବେ ଝଙ୍କାରିଲା । ସେଇ ଦିବ୍ୟ ଶବ୍ଦ ଶେଷ ହେବା ପରେ, ଭାରତ ଦେଖିଲେ ଯେ ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ତପୋବଳରେ ତାଙ୍କ ସେନା ପାଇଁ ଅପୂର୍ବ ବ୍ୟବସ୍ଥା ହୋଇଛି । ପାଞ୍ଚ ଯୋଜନା ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୂମି ସମତଳ ଓ ନୀଳବର୍ଣ୍ଣ ଦର୍ଭୀ ଘାସରେ ଢାକାଯାଇଛି । ବିଲ୍ବ, କପିଥ, କଠଳ, ଅମଳକୀ, ଆମ୍ବ ଓ ଅନ୍ୟ ଫଳ ଗଛ ଫଳରେ ଭରିଛି । ଉତ୍ତର କୁରୁର ଦିବ୍ୟ ଉଦ୍ୟାନ ଆସିଛି, ଦେବନଦୀ ପକ୍ଷୀମାନେ ଘେରି ଏଠାରେ ବହୁଛି । ଚାରିଟି ବିରାଟ ଶାଳା, ହସ୍ତୀ ଓ ଅଶ୍ୱ ଖୁଣ୍ଟ, ରାଜମହଳ ଏବଂ ରଙ୍ଗୀନ ଦ୍ୱାର ଦେଖାଗଲା । ଏକ ଶ୍ୱେତ ମେଘ ଭଳି ଦ୍ୱାର ଦେବମାଳା ଓ ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧରେ ଶୋଭିତ । ଚତୁର୍ମୁଖ ଶାଳା ଶୟନ, ଆସନ, ରଥ, ଦେବଭୋଜ୍ୟ, ପାନୀୟ, ଦିବ୍ୟବସ୍ତ୍ର, ଶୁଭ୍ର ଭାଣ୍ଡ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଖାଦ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ । ସମସ୍ତ ଆସନ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶୟନପାତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆଚ୍ଛାଦିତ; ଶୂରବଳୀ ଭାରତ ମହାର୍ଷିଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ମଣିମୟ ମହଳରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ । ସେଥିରେ ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ପୁରୋହିତ ତାଙ୍କ ସହ ଗଲେ, ଏବଂ ସେହି ଦେବମୟ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଦେଖି ଅତିଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ।