ବରଦ୍ୱାଜ ମୁନିଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନରେ ଭାରତ ଦୁଃଖରେ ଭରି ଆଖିରେ ଲୁହ ଭରି ଆସିଲା, ଦୁଃଖରେ ତାଙ୍କର କଣ୍ଠ ଚେପି ଗଲା। ସେ କହିଲେ, “ମୁଁ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯିବି, ଯଦି ଆପଣ ମଧ୍ୟ ମୋ ପ୍ରତି ଏପରି ଭାବ କରନ୍ତି; ଦୟାକରି ମୋ ଉପରେ କୌଣସି ଅପରାଧ ନେଇ ସନ୍ଦେହ କରନ୍ତିନା, କିମ୍ବା ମୋତେ ତିର୍ସ୍କୃତ କରନ୍ତିନା।” ଭାରତ ଏହି ମଧ୍ୟ କହିଲେ, “ମୋ ମାତା ମୋ ଅନୁପସ୍ଥିତିରେ ଯାହା କହିଥିଲେ, ତାହା ମୁଁ ଚାହିନି, ମୋତେ ତାହା ମନେ ଲାଗିନି, ମୁଁ ତାହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିନି। ମୁଁ ମନୁଷ୍ୟମଧ୍ୟରେ ବାଘ ଭଳି ଶ୍ରୀରାମଙ୍କ ନିକଟକୁ ତାଙ୍କ ଦୟା ପାଇଁ, ତାଙ୍କୁ ଆୟୋଧ୍ୟାକୁ ଫେରାଇବା ପାଇଁ ଏବଂ ତାଙ୍କ ପାଦେ ଶିର ନମାଇବାକୁ ଆସିଛି। ଦୟାକରି ଆପଣ ମୋ ପରିସ୍ଥିତି ବୁଝି ମୋତେ ଦୟା ଦିଅନ୍ତୁ; ଆପଣ କହନ୍ତୁ, ଏ ଆଦର୍ଯ୍ୟ ମୁନି, ଏ ସମୟରେ ରାମ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି?” ତାପରେ ବସିଷ୍ଠ ଓ ଅନ୍ୟ ପୁରୋହିତମାନେ ଉତ୍ସାହିତ କରିବା ପରେ, ବରଦ୍ୱାଜ ମୁନି ଦୟାପୂର୍ଣ୍ଣ ଶବ୍ଦରେ ଭାରତଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହି ଆଚରଣ ତୁମକୁ ଉପଯୁକ୍ତ, ରଘୁବଂଶୀ ମଧ୍ୟରେ ବାଘ ଭଳି, ଜେଷ୍ଠଙ୍କ ପ୍ରତି ଆଦର, ନିଜ ନିୟମ ଓ ଶିଳ୍ପ ପାଳନ କରିବା। ମୁଁ ଜାଣିଛି ଏହି ଭାବ ତୁମ ମନରେ ଅଟୁଟ ଅଛି; ମୁଁ ଏପରି ଅନେକ ପ୍ରଶ୍ନ କଲି, ତୁମ ମହିମା ଅଧିକ ବଢ଼ିବା ପାଇଁ। ମୁଁ ଜାଣିଛି, ଧର୍ମଜ୍ଞ ରାମ, ସୀତା ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହ ଚିତ୍ରକୂଟ ପାହାଡ଼ରେ ଅଛନ୍ତି। ଆପଣ କଳି ଏଠାରେ ଶାନ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ରାତି ବିତାଇ, ପରେ ତାଙ୍କଠାରେ ଯିବେ; ଏହି ଆଶା ମୋର ପୂରଣ କରନ୍ତୁ, ଏ ଜ୍ଞାନୀ, ଇଚ୍ଛାପୂରଣରେ ନିପୁଣ।" ଏପରି ଆଶ୍ବାସନ ମିଳିବା ପରେ, ଭାରତ ଶୋଭାମୟ ଦେହରେ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇ, "ଏହିପରି ହେବ," କହି ବରଦ୍ୱାଜ ମୁନିଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ରାତି ବିତାଇବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କରିଲେ। ଏଠାରେ ଶ୍ରୀମଦ୍ ଆୟୋଧ୍ୟା କାଣ୍ଡର ନବଉଁ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ପରେ ବରଦ୍ୱାଜ ମୁନି ଏଠାରେ ରହିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କରି, କୈକେୟୀପୁତ୍ର ଭାରତଙ୍କୁ ଅତିଥି ଭାବେ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କଲେ। ଭାରତ କହିଲେ, “ନିଶ୍ଚୟ ଆପଣ ଅତିଥି ସତ୍କାର, ପାଦପ୍ରକ୍ଷାଳନ, ଆହୁତି, ଓ ଅତିଥି ସମ୍ମାନ ଆରଣ୍ୟରେ ଯେପରି ଉଚିତ, ସବୁ କରିଛନ୍ତି।” ବରଦ୍ୱାଜ ମୁନି ହସି କହିଲେ, “ମୁଁ ଜାଣିଛି ତୁମେ ଭଲପାଇବାରେ ଭରିଛ; ଯେକୌଣସି ସତ୍କାରରେ ତୁମେ ଖୁସି ହୁଅ। ମୁଁ ଚାହେଁ ତୁମ ଶେନା ପାଇଁ ଭୋଜନ ଦିଅ; ମୋର ଭଲପାଇବା ଯଥାଯଥିକ, ତୁମେ ଏହି ଦୟାର ଯୋଗ୍ୟ।" "କିନ୍ତୁ ତୁମେ ତୁମ ଶେନାକୁ ଦୂରରେ ରଖି ଏଠାରେ ଆସିଛ; ଶେନା ସହ ଆସିନାହିଁ କାହିଁକି?" ବରଦ୍ୱାଜ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ଭାରତ ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ, “ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଭୟରୁ ଶେନା ସହ ଆସିନି। ରାଜା କିମ୍ବା ରାଜପୁତ୍ର ଯେତେବେଳେ ଆଶ୍ରମକୁ ଯାଆନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଭୟ ଭିତିରୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଦାୟିତ୍ୱ ଅଛି। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡା, ମଣିଷ, ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀ ମୋ ସହ ପୃଥିବୀ ଭରି ଆସିଛି। ତେବେ ଆଶ୍ରମର ଗଛ, ପାଣି, ଜମି, ଝୋପଡ଼ି, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କିଛି ନଷ୍ଟ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହି କାରଣରେ ମୁଁ ଏଠାରେ ଏକା ଆସିଛି।" ବରଦ୍ୱାଜ ମୁନି ନିର୍ଦେଶ ଦେଲେ, "ଶେନାକୁ ଏଠାରେ ଆଣ।" ତାପରେ ଭାରତ ଶେନାକୁ ଆଣିବା ପ୍ରସ୍ତୁତି କଲେ। ଏହାପରେ ବରଦ୍ୱାଜ ମୁନି ଅଗ୍ନିଶାଳାରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ପାଣି ପିଇ, ଶୁଧ୍ଧ ହେଇ, ଅତିଥି ସତ୍କାର ପାଇଁ ଶିଲ୍ପୀ ଦେବତା ମହାବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କୁ ଡାକିଲେ। "ମୁଁ ବିଶ୍ୱକର୍ମା ଓ ତ୍ୱଷ୍ଟ୍ରକୁ ଡାକୁଛି; ମୁଁ ଅତିଥି ସତ୍କାର କରିବାକୁ ଚାହେଁ—ଏହି ସବୁ ଆୟୋଜନ କରିଦିଅ।" "ମୁଁ ତିନି ଲୋକର ରକ୍ଷକ ଦେବତାମାନେ, ଶକ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦେବମାନେ, ତୁମ୍ବୁରୁ ଓ ତାଙ୍କ ସହାୟକମାନେ, ପୂର୍ବ ଓ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗର ନଦୀମାନେ, ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶରେ ଯେଉଁ ସବୁ ଅଛନ୍ତି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଡାକୁଛି। କିଛି ମଦରେ ଭରି ଲୁହା, କିଛି ଶିତଳ ପାଣି, କିଛି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦ୍ରବ୍ୟରେ ଭରି ଆସନ୍ତୁ।" "ମୁଁ ଦେବ ଗନ୍ଧର୍ବ—ବିଶ୍ୱାବସୁ, ହାହା, ହୂହୂ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବ ଅପ୍ସରା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବୀମାନେ, ଘୃତାଚୀ, ବିଶ୍ୱାଚୀ, ମିଶ୍ରକେଶୀ, ଅଲମ୍ବୁସା, ନାଗଦନ୍ତା, ହେମା, ହିମା, ପାହାଡ଼ ଶ୍ରେଣୀରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଅପ୍ସରାମାନେ, ଶକ୍ରଙ୍କ ସେବାରେ ଥିବା ଅପ୍ସରା, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସେବାରେ ଥିବା ମହିଳାମାନେ, ତୁମ୍ବୁରୁ ଓ ତାଙ୍କ ସହାୟକମାନେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଡାକୁଛି।" "କୁରୁଦେଶର ଦେବବନ, ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ଅଲଙ୍କାର, କୁବେରଙ୍କ ଦେବ ଫଳ, ଏଠାରେ ଆସନ୍ତୁ। ଦେବତା ସୋମ ମୋତେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭୋଜନ ଦିଅନ୍ତୁ—ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ, ଖାଇବା, ଚୁଷିବା, ଚାଟିବା ପାଇଁ, ପ୍ରଚୁର ଭାବେ। ବିଭିନ୍ନ ମାଳା, ଗଛରୁ ପଡ଼ିଥିବା ମାଳା, ଦେବ ମଦ, ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ମାଂସ ଏଠାରେ ରଖାଯାଉ।" ବରଦ୍ୱାଜ ମୁନି ଏହିପରି ଅପୂର୍ବ ଧ୍ୟାନ ଏବଂ ତପୋବଳରେ, ମନୋଧ୍ୟାନରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ, ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ମୁଖ କରି ହାତ ଜୋଡି ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଡାକିଲେ। ଦେବତାମାନେ ଅଲଗା ଅଲଗା ଭାବରେ ଆସିଗଲେ। ଏବେ ମଳୟ ଓ ଦର୍ଦୁର ପାହାଡ଼କୁ ଛୁଇଁ ଶିତଳ ହାଲୁକା ପବନ ବହିଲା, ଯାହା ଶରୀରକୁ ଶିତଳ କରି ଆନନ୍ଦ ଓ ଶୁଭ ଦେଲା। ଦେବୀୟ ମେଘ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଫୁଲର ବୃଷ୍ଟି କରିଲେ; ଦେବତାମାନଙ୍କ ଢୋଲ ଶବ୍ଦ ଚାରିଓଟି ଦିଗରେ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳିଲା। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପବନ ବହିଲା, ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ; ଦେବତା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗୀତ ଗାଇ, ବୀଣା ବଜାଇ ସୁମଧୁର ଧ୍ୱନି ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ। ଏହି ଶବ୍ଦ ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଚଉଁରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ସ୍ପଷ୍ଟ, ମୃଦୁ ଓ ସୁସ୍ଥିର ଭାବରେ ଝଙ୍କାରିଲା। ଏହି ଦେବୀୟ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିବାକୁ ମଧୁର ଯେତେବେଳେ ଅନ୍ତି ହେଲା, ଭାରତ ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଶେନାର ଆୟୋଜନ ଦେଖିଲେ।