ବର୍ତ୍ତମାନ ଏହି ଘଟଣାରେ, ମହାମୁନି ଭରଦ୍ୱାଜ ଭାରତଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତୁମେ ରାଜ୍ୟ ଉପଭୋଗ କରିବାକୁ ଏବଂ ତୁମ ଭାଇ ସହିତ ଅନାୟାସରେ ସମସ୍ତ ବାଧା ବିନା ଶାସନ କରିବାକୁ ଏହି ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ରାମଙ୍କୁ ଅନ୍ୟାୟ କରିବାକୁ ଚାହୁଁନଥିବେ କି?" ଏପରି ଉପାଳମ୍ଭ ଶୁଣି ଭାରତଙ୍କ ଆଖି ପୁରା ଲୁହାରେ ଭରିଗଲା, ଦୁଃଖରେ ତାଙ୍କର କଣ୍ଠ ଭାବେ ଅବରୁଦ୍ଧ ହୋଇଗଲା। ସେ କହିଲେ, "ମହାନୁଭାବ, ଆପଣ ମଧ୍ୟ ମୋ ପ୍ରତି ଏପରି ଭାବିଲେ ମୁଁ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯିବି; ଦୟାକରି ମୋ ପ୍ରତି ଏମିତି ସନ୍ଦେହ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ନାହିଁ କିଛି ଦୋଷ ଦେଖନ୍ତୁ। ମୋର ମାଆ ମୋର ଅନୁପସ୍ଥିତିରେ ଯାହା କହିଥିଲେ, ତାହା ମୁଁ ଚାହୁଁନଥିଲି, ମୁଁ ସେଇ କଥାକୁ ମନେ ପ୍ରସନ୍ନ କରି ଗ୍ରହଣ କରିନାହିଁ। ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି, ଏହି ପୁରୁଷସିଂହ ରାମଙ୍କୁ ଆୟୋଧ୍ୟାକୁ ନେଇଯିବାକୁ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଚରଣରେ ଶିର ନମାଇବାକୁ। ଦୟାକରି ମୋର ସ୍ଥିତି ବିଚାର କରି, ମୋତେ କୃପା କରନ୍ତୁ; ଏବେ ଆପଣ କହନ୍ତୁ, ମହାନୁଭାବ, ଏହି ମହୀପତି ରାମ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି?" ଏପରେ, ମହାମୁନି ଭସିଷ୍ଠ ଓ ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନେ ଉତ୍ତେଜିତ କରିବା ପରେ, ଭରଦ୍ୱାଜ ମୁନି ଭାରତଙ୍କୁ ସ୍ନେହପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ କହିଲେ, "ହେ ରଘୁବଂଶୀ, ଏହି ଆଚରଣ ତୁମ ପାଇଁ ଉଚିତ—ବୃଦ୍ଧମାନେ ପ୍ରତି ଆଦର, ଆତ୍ମସଂଯମ ଓ ସଦ୍ବ୍ୟବହାର। ମୁଁ ଜାଣେ, ଏହି ଗୁଣଗୁଡ଼ିକ ତୁମ ମନରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଅଛି; ମୁଁ ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲି ଯେ, ତୁମ ଖ୍ୟାତି ଅଧିକ ବଢ଼ିଯାଉ। ମୁଁ ଜାଣେ, ଧର୍ମଜ୍ଞ ରାମ, ସୀତା ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହିତ, ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଚିତ୍ରକୂଟରେ ବସୁଛନ୍ତି। ତୁମେ ଆଜି ଏଠାରେ ତୁମ ମନ୍ତ୍ରୀମଣ୍ଡଳୀ ସହିତ ବିଶ୍ରାମ କରି, ଆସନ୍ତାକାଲି ସେଠାକୁ ଯିବେ; ଏହି ମୋ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କର, ହେ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ।" ଏପରି ଉତ୍ତର ଶୁଣି, ଭାରତ ନିଜର ସୁନ୍ଦର ଆକୃତି ସହିତ ଆଶ୍ୱସ୍ତ ହୋଇ କହିଲେ, "ଏମିତି ହେଉ," ଏବଂ ଏହି ଆଶ୍ରମରେ ଏକ ରାତି ବିତାଇବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ ଅୟୋଧ୍ୟା କାଣ୍ଡର ନବତିତମ ସର୍ଗ ଶେଷ ହେଲା। ପରେ, ମୁନି ଭରଦ୍ୱାଜ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ ଯେ, ସେଠାରେ ରହିବେ ଏବଂ ଭାରତଙ୍କୁ ଅତିଥିର ଭାବେ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କଲେ। ଭାରତ କହିଲେ, "ମହାନୁଭାବ, ଆପଣ ଜଙ୍ଗଲର ଯଥାଯଥ ପ୍ରଥା ଅନୁଯାୟୀ ପାଦପ୍ରକ୍ଷାଳନ, ଅର୍ଘ୍ୟ ଓ ଅତିଥିସତ୍କାର ପୂର୍ବରୁ କରିଛନ୍ତି।" ଏପରେ ଭରଦ୍ୱାଜ ମୁନି ହସି କହିଲେ, "ମୁଁ ଜାଣେ, ତୁମେ ସ୍ନେହରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ; ଯେକୌଣସି ମୂଲ୍ୟ ଦେଇ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉଛ। ମୁଁ ଚାହେଁ ତୁମ ସେନା ପାଇଁ ଭୋଜନ ଦେବାକୁ; ମୋର ସ୍ନେହ ଉଚିତ ଭାବେ ଅଛି ଏବଂ ତୁମେ ଏହାର ଯୋଗ୍ୟ। କିନ୍ତୁ ତୁମେ କାହିଁକି ତୁମ ସେନାକୁ ଦୂରେ ରଖି ଏଠାକୁ ଆସିଛ? ତୁମ ସେନା ସହିତ ଏଠାକୁ ଆସିନଥିଲେ କାହିଁକି?" ଏପରେ ଭାରତ ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ, "ମୁଁ ମୋର ସେନା ସହିତ ଏଠାକୁ ଆସିନାହିଁ, ମହାନୁଭାବ, କାରଣ ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରତି ଭୟ ଥିଲା। ରାଜା ବା ରାଜପୁତ୍ର ସଦା ତପସ୍ବୀମାନେ ରାଜ୍ୟରେ କୌଣସି କ୍ଷତି ନ ହେବାକୁ ନିର୍ବିଗ୍ନ ରଖିବା ଉଚିତ। ମୋ ସହିତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡ଼ା, ଯୋଦ୍ଧା ଓ ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀମାନେ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ଢାକି ଆସୁଛନ୍ତି। ସେମାନେ ଗଛ, ପାଣି, ଜମି, କୁଟିର କିମ୍ବା ଆଶ୍ରମର କିଛିକୁ କ୍ଷତି ନ କରନ୍ତି, ତେଣୁ ମୁଁ ଏଠାକୁ ଏକା ଆସିଛି।" ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ମୁନି ଭରଦ୍ୱାଜ ଆଦେଶ ଦେଲେ, "ସେନାକୁ ଏଠାକୁ ଆଣ।" ତାପରେ ଭାରତ ତାଙ୍କ ସେନାକୁ ଆଣିବା ପାଇଁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ। ଏହା ପରେ, ମୁନି ଅଗ୍ନିଶାଳାରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ଜଳ ପିଇ, ନିଜକୁ ପବିତ୍ର କରି, ଅତିଥିସତ୍କାର ପାଇଁ ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କଲେ। ସେ କହିଲେ, "ମୁଁ ବିଶ୍ୱକର୍ମା ଓ ତ୍ୱଷ୍ଟାକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରୁଛି; ମୁଁ ଅତିଥିସତ୍କାର କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି—ଏହି ବ୍ୟବସ୍ଥା କର। ମୁଁ ତିନି ଲୋକର ରକ୍ଷକମାନେ, ଦେବତାମାନେ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରୁଛି; ଏହି ଅତିଥିସତ୍କାର ପାଇଁ ସମସ୍ତ ବ୍ୟବସ୍ଥା କର।" "ସମସ୍ତ ନଦୀମାନେ, ପୂର୍ବ ଓ ପଶ୍ଚିମକୁ ବହୁଥିବା, ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶରେ ଥିବା, ଏହିଠାରେ ଆସନ୍ତୁ। କିଛି ମଦରେ, କିଛି ଶୁଧା ମଦ୍ୟରେ, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶୀତଳ ଜଳରେ ଯେଉଁଠି ଚିନିକାନ୍ଦ ରସ ମିଶିଛି, ବହୁନ୍ତୁ। ଦେବଗନ୍ଧର୍ବ—ବିଶ୍ୱାବାସୁ, ହାହା, ହୂହୂ ଓ ସମସ୍ତ ଅପ୍ସରା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବୀମାନେ ଆସନ୍ତୁ। ଘୃତାଚୀ, ବିଶ୍ୱାଚୀ, ମିଶ୍ରକେଶୀ, ଅଲମ୍ବୁସା, ନାଗଦନ୍ତା, ହେମା, ହିମା—ଏମାନେ ପାହାଡ଼ର ଅଞ୍ଚଳରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ—ସେମାନେ ଆସନ୍ତୁ। ଶକ୍ରଙ୍କ ସେବାରେ ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସେବାରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ନାରୀମାନେ ତୁମ୍ବୁରୁ ଓ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ ସହିତ ଆସନ୍ତୁ। କୁରୁଦେଶର ଦେବବନ ଗଛପତ୍ର, ଅଳଙ୍କାର ଓ ପାତା ସହିତ ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତୁ, କୁବେରଙ୍କ ଅମୃତଫଳ ଏଠାରେ ମିଳୁ।" "ଏଠାରେ, ଦେବତା ସୋମ ମୋତେ ଅତି ଉତ୍ତମ ଭୋଜନ ଦିଅନ୍ତୁ—ଖାଇବା, ଚୁଷିବା, ଚଟିବା ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ପଦାର୍ଥ, ପ୍ରଚୁର ପରିମାଣରେ। ବିଭିନ୍ନ ମାଳା, ଗଛରୁ ପଡ଼ିଥିବା ମାଳା, ଦେବମଦ୍ୟ, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ମାଂସ ଦିଅନ୍ତୁ।" ଏପରି ଧ୍ୟାନ ଏବଂ ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତି ସହିତ, ଅଦ୍ୱିତୀୟ ତେଜ ଓ ମନ୍ତ୍ରସିଦ୍ଧି ସହିତ ମୁନି ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ତିନି ହାତ ଜୋଡି ପୂର୍ବଦିଗକୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଆଲଗା ଭାବରେ ଆସିଗଲେ। ତାପରେ ଶିତଳ ପବନ, ଯାହା ଘମ ଶୋଷିନେଉଛି, ମଲୟା ଓ ଦର୍ଦ୍ଦୁର ପାହାଡ଼କୁ ଛୁଇଁ ହଳକା ଓ ଶୁଭ ପବନ ବହିଲା। ତାପରେ ଦିବ୍ୟ ମେଘ ଆସି, ଫୁଲର ବୃଷ୍ଟି ହେଲା; ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଦିବ୍ୟ ଢୋଳର ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଗଲା। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପବନ ବହିଲା, ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କରିଲେ; ଦେବତା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗାଇଲେ, ତାଙ୍କର ବୀଣା ବଜାଇଲେ, ମଧୁର ସ୍ୱର ଉତ୍ସର୍ଗ କଲେ। ସେଇ ଶବ୍ଦ ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ କାନରେ ପ୍ରବେଶ କଲା, ସ୍ପଷ୍ଟ, ମୃଦୁ ଓ ସମତାଳ ଧ୍ୱନିରେ ଝଙ୍କାର କଲା।