ଭାରତ ରାମଙ୍କୁ ଫେରାଇବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ ହେଇ, ସୁମନ୍ତ୍ରଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ଉଠି ଦଳପତିମାନେ ଓ ସେନାପତିମାନେଙ୍କୁ ଏକତ୍ର କରିବାକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ, କାରଣ ସେ ଚାହାଁଥିଲେ ଯେ, ଜଗତର କଳ୍ୟାଣ ପାଇଁ ଅରଣ୍ୟରେ ବସୁଥିବା ରାମଙ୍କୁ ନେଇ ଆସିବେ। ଭାରତଙ୍କର ଏହି ଯଥାଯଥିକ ଆଦେଶରେ ସୁମନ୍ତ୍ର ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ଏବଂ ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରଧାନ ନାଗରିକ, ସେନାପତି ଓ ମିତ୍ରମାନେଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ। ତାପରେ ଏୟାଁ ଘରେ ଘରେ କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ, ଶୂଦ୍ର ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଉତ୍ତମ ବଂଶର ଉଠ, ରଥ, ଖଚ୍ଚର, ହାତୀ ଓ ଘୋଡ଼ାକୁ ଯୋଡ଼ିବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ହେଲେ। ପରେ, ଏକ ଶୁଭ ସକାଳରେ ଭାରତ ତାଙ୍କର ଉତ୍ତମ ରଥରେ ଆରୋହଣ କରି ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଯାତ୍ରା କଲେ। ସେଙ୍କର ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ପୁରୋହିତମାନେ ରଥରେ ଆସି ତାଙ୍କୁ ଅଗ୍ରଗମନ କଲେ, ଯେଉଁ ରଥଗୁଡ଼ିକ ଘୋଡ଼ା ଯୋଡ଼ାଯାଇଥିଲା ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟର ରଥ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲା। ନବ ହଜାର ତୟାରି ହାତୀ, ଯଥାବଧି ଭାବେ, ଭାରତଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଥିଲେ। ସଠି ହଜାର ରଥ, ଯେଉଁଠାରେ ଧନୁର୍ଧରମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ଭି ଭାରତଙ୍କ ସହ ଚାଲିଥିଲେ। ଲକ୍ଷ ଘୋଡ଼ା, ଯୋଜିଥିଲେ ଏବଂ ସଜ୍ଜ ଥିଲେ, ଭି ଏହି ଯାତ୍ରାରେ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କଲେ। କୈକେୟୀ, ସୁମିତ୍ରା ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କୌଶଲ୍ୟା ମଧ୍ୟ ରାମଙ୍କୁ ନେଇଯିବା ଆଶାରେ ଖୁସି ହୋଇ ଚମତ୍କାର ରଥରେ ଯାତ୍ରା କଲେ। ଅନେକ ଉତ୍ସାହୀ ମଣିଷମାନେ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯାଉଥିଲେ, ସେମାନେ ଉତ୍ସାହରେ ଚର୍ଚ୍ଚା କରୁଥିଲେ—"କେବେ ଆମେ ମେଘ ମାନା ଶ୍ୟାମ, ପ୍ରବଳ ବାହୁଶାଳୀ, ଦୃଢ଼ ପ୍ରତିଞ୍ଜାରେ ଅଟୁଟ, ଜଗତର ଦୁଃଖ ହରଣ କରୁଥିବା ରାମଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବୁ?" ସେମାନେ ମନେ କଲେ, "କେବଳ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ଆମର ଦୁଃଖ ଦୂର ହେଇଯିବ, ଯେପରି ଉଦୟମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରେ।" ଏଭଳି ମଧୁର କଥା କହି, ଅନନ୍ୟ ମଣିଷମାନେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଏକାଠି ଯାତ୍ରା କଲେ। ସମସ୍ତ ନାଗରିକ, ଗୃହସ୍ଥ ଓ ପ୍ରଶଂସିତ ଲୋକମାନେ ଭି ଖୁସି ହୋଇ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯାଉଥିଲେ। ଏହି ଯାତ୍ରାରେ ମଣିକାରିଗର, କୁମ୍ଭକାର, ବୁନକାର, ଅସ୍ତ୍ର ଜୀବୀ, ମୟୂର ଅଳଙ୍କାର କରିବା, କାଷ୍ଠ କାଟିବା, କାଠ କୋରିବା, ଗୁହା କରିବା, ଦାନ୍ତ କାମ କରିବା, ଚୁନା ଲଗାଇବା, ଏବଂ ଗନ୍ଧ ବେପାରୀମାନେ ଅଛି। ଖ୍ୟାତିସାଧକ ସୁନାର, କମ୍ବଳ ଧୋଇବା, ସ୍ନାନ ସାହାଯ୍ୟକାରୀ, ବସ୍ତ୍ର ଦେବା, ଚିକିତ୍ସକ, ଧୂପ ବେପାରୀ, ମଦ ତିଆରିକାରୀ ମଧ୍ୟ ଯାତ୍ରା କଲେ। ଧୋବୀ, ଦରଜି, ଗ୍ରାମ ଓ ପଡ଼ିଆ ଲୋକ, ନଟ ଓ ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ, ନୌକା ଚାଳକମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଯାତ୍ରାରେ ଅଂଶ ନେଲେ। ହଜାର-ହଜାର ବେଦପାଠୀ, ଆଚରଣରେ ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଗାଈ ଓ ରଥ ସହିତ ଭାରତଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ। ସମସ୍ତେ ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଚମକୁଥିବା ତାମ୍ର ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଯାନରେ ଭାରତଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ। ସେନା ଖୁସି ଓ ଉଲ୍ଲାସରେ ଭରିଥିଲା, ଏବଂ କୈକେୟୀଙ୍କ ପୁତ୍ର ଭାରତ, ଯିଏ ଭାଇରେ ଅତି ଭକ୍ତ, ତାଙ୍କୁ ନେଇ ଯାଉଥିଲେ। ଏଭଳି ରଥ, ଯାନ, ଘୋଡ଼ା ଓ ହାତୀରେ ଦୀର୍ଘ ଦୂର ଯାତ୍ରା କରି ସେମାନେ ଶୃଙ୍ଗବେରପୁର ନିକଟରେ ଗଙ୍ଗା ତୀରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠି ରାମଙ୍କ ବନ୍ଧୁ ଶୂରବୀର ଗୁହା, ତାଙ୍କର ଆତ୍ମୀୟମାନେ ସହିତ ସଚେତନ ଭାବେ ଏହି ଅଞ୍ଚଳକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ଗଙ୍ଗା ତୀରରେ ଚକ୍ର ଓ କୁହାଡ଼ି ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ସେନା ଭାରତଙ୍କ ସହ ଏଠାରେ ବିରାମ କଲା। ଏତେ ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା ସେନା ଓ ଶୁଭ୍ର ଗଙ୍ଗା ଜଳକୁ ଦେଖି, ଭାରତ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ କହିଲେ—"ମୋର ସେନାକୁ ଯଥାଯଥିକ ଭାବରେ ସ୍ଥାପନ କର; ଆମେ ବିଶ୍ରାମ କରି, ଏହି ମହାନଦୀକୁ ଆସନ୍ତାକାଲି ଅତିକ୍ରମ କରିବା।" ଏବଂ ସେ କହିଲେ, "ମୁଁ ଏବେ ମହାରାଜଙ୍କ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ପାଇଁ ଜଳ ଦେବାକୁ ଚାହେଁ, ଏହି ନଦୀରେ ଅବତରଣ କରି।" ଭାରତଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେମାନଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ "ଏହିପରି ହେଉ" ବୋଲି ଉତ୍ତର ଦେଲେ ଏବଂ ସେନାକୁ ତାଙ୍କ ତାଙ୍କ ଦଳ ସହିତ ଠିକ୍ ଠିକ୍ ସ୍ଥାନରେ ବସାଇଲେ। ଏଭଳି ଭାବେ ତାଲମାତ୍ରା ଓ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ସେନା ଗଙ୍ଗା ତୀରେ ବିରାମ କଲା, ଭାରତ ରାମଙ୍କ ଫେରାସିବା ଉପରେ ଚିନ୍ତା କରି ତାଙ୍କ ଉତ୍ତମ ସାଥୀମାନେ ସହିତ ରହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ନିଷାଦ ରାଜା ଗୁହା ଗଙ୍ଗା ତୀରେ ସେନା ଶିବିର ଦେଖି ତାଙ୍କ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ସହ କଥା ହେଲେ—"ଏଠାରେ ଏତେ ବଡ଼ ସେନା ସମୁଦ୍ର ପରି ଦେଖାଯାଉଛି, ଏହାର ସୀମା ମୁଁ ବୁଝିପାରୁନି। ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ, ଭାରତ ନିଜେ ଏଠାରେ ଆସିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ରଥରେ କୋଭିଦାର ଗଛର ପତାକା ଫଡ଼ିଉଛି। ସେ ନିଷାଦମାନେଙ୍କୁ ବାନ୍ଧି ଦେଇପାରନ୍ତି, କିମ୍ବା ଆମକୁ ମାରିପାରନ୍ତି। କିମ୍ବା, ଯହାତୁ ଦଶରଥଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରାମ ରାଜ୍ୟରୁ ବନବାସ ଦିଆଯାଇଥିଲେ, ଭାରତ କୈକେୟୀଙ୍କ ପୁତ୍ର ରାଜ୍ୟ ଲାଗି ଏଠାରେ ଆସି ରାମଙ୍କୁ ମାରିପାରନ୍ତି। ରାମ ମୋର ମହାରାଜ ଓ ବନ୍ଧୁ, ତେଣୁ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତ, ସେମାନେ ଏଠାରେ ଗଙ୍ଗା ତୀରରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ରୁହନ୍ତୁ। ଗଙ୍ଗା ତୀରରେ ବସୁଥିବା ସମସ୍ତ ପ୍ରବଳ ନିଷାଦମାନେ ମାଂସ, କନ୍ଦମୂଳ ଓ ଫଳ ଖାଇ ଏଠାରେ ରୁହନ୍ତୁ। ପାଞ୍ଚ ଶତ ବୈଢ଼ା ନୌକା ଚାଳକ, ଭଲ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଓ ଯୁବା, ପ୍ରତି ଏକ ଶତ ପାଇଁ ଏକ ଶତ ନୌକା ସହିତ ପ୍ରସ୍ତୁତ ରୁହନ୍ତୁ। ଯେତେବେଳେ ଭାରତ ଏଠାରେ ରାମ ସହ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବେ, ସେତେବେଳେ ଏହି ସୁଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ସେନା ଏହି ଦିନେ ଗଙ୍ଗା ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବ।" ଏଭଳି ଭାବେ ରାମଙ୍କୁ ଫେରାଇବା ପାଇଁ ଭାରତଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଏକ ମହାନ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯେଉଁଥିରେ ସମସ୍ତ ଜନ, ବିଭିନ୍ନ ପେଶା ଓ ବର୍ଣ୍ଣର ଲୋକ ଏକାଠି ହୋଇ ରାମଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଓ ଫେରାସିବା ଆଶାରେ ଚାଲିଥିଲେ।