ବର୍ଣ୍ଣିତ ଶ୍ରୀମଦ୍ ରାମାୟଣର ଆୟୋଧ୍ୟା କାଣ୍ଡର ଏହି ଅନୁଷ୍ଠାନ ଅନୁସାରେ, ବର୍ଣ୍ଣିତ ଶ୍ରୀମାନ୍ ବରତ ନିଜ ଭାଇ ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠା ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା ପ୍ରକାଶ କରି, ଏହି ଯାତ୍ରାକୁ ଆରମ୍ଭ କରିବା ପାଇଁ ପୂର୍ବରୁ ମହାନ ଶିଳ୍ପୀ, ରାସ୍ତା ସଫା କରିବା ଲୋକ, ଓ ରକ୍ଷାକର୍ମୀମାନେ ଆଗକୁ ପଠାଇ ଦେଇଥିଲେ । ବରତ ଏହି ଯାତ୍ରାକୁ ଅତି ଆନନ୍ଦର ସହ କରିବାକୁ ଚାହାଁଥିଲେ । ସେ ନିଜ ନିକଟରେ ଥିବା ପ୍ରଜ୍ଞାନ ମନ୍ତ୍ରୀ ସୁମନ୍ତ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତୁମେ ତ୍ୱରିତ ଉଠି ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ଯାଉ, ସମ୍ବଳ ଆଉ ସେନାକୁ ଏକତ୍ର କରିବା ପାଇଁ ଆଦେଶ ଦିଅ ।" ବରତଙ୍କ ଏହି ଆଦେଶ ପାଇ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦ ହୋଇ, ସୁମନ୍ତ୍ର ସମସ୍ତ ଆଦେଶ ସଠିକ୍ ଭାବେ ଦେଲେ । ରାଘବଙ୍କୁ ଆଣିବା ପାଇଁ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ ହେବାର ଖବର ଶୁନି ଆୟୋଧ୍ୟାର ନାଗରିକ, ସେନାପତି ଓ ସେନା ଅତି ଉଲ୍ଲାସିତ ହେଲେ । ସେନାର ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ନିଜ ଘରେ ଘରେ ନିଜ ନାରୀମାନଙ୍କ ଉତ୍ସାହ ଦେଖି, ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ତୟାରି ଆରମ୍ଭ କଲେ । ତ୍ୱରିତ ଗୋଡ଼ା, ବୃଷ୍ଟି ଗାଡ଼ି, ଓ ଦ୍ରୁତ ରଥରେ ସେନାପତି ଓ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଏକତ୍ର କରିଲେ । ବରତ ନିଜ ବଡ଼ମାନ୍ୟଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ସେନାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଦେଖି, ସୁମନ୍ତ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୋର ରଥକୁ ଶୀଘ୍ର ଯୋଗାଇ ଦିଅ ।" ସୁମନ୍ତ୍ର ଆନନ୍ଦରେ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଗୋଡ଼ା ଯୋଗାଯୋଗି ରଥ ଆଣି ଦେଲେ । ବରତ ଏହି ରଥରେ ଚଡ଼ି, ନିଜ ଦୀର୍ଘ ମନୋବାଞ୍ଛା ରାମଙ୍କୁ ଆଣିବା ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ । ସେ ସୁମନ୍ତ୍ରଙ୍କୁ ଆଉ ଏକ ଆଦେଶ ଦେଲେ, "ସେନା ଏକତ୍ର କରିବା ପାଇଁ ନେତାମାନଙ୍କୁ ଡାକ । ମୁଁ ଚାହେଁ ରାମଙ୍କୁ ଆଣିବାକୁ, ଯେଉଁ ଜଙ୍ଗଲରେ ଅଛନ୍ତି, ଏହା ଜଗତର ଭଲ ପାଇଁ ।" ବରତଙ୍କ ଉଚିତ ଆଦେଶରେ ସୁମନ୍ତ୍ର ସମସ୍ତ ନାଗରିକ, ସେନାନେତା ଓ ମିତ୍ରମାନଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ । ଏହି ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଘର ଘରରେ କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ, ଶୂଦ୍ର ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଉତ୍ପନ୍ନ କାମେଲ, ରଥ, ମୁଲ, ହାତୀ ଓ ଗୋଡ଼ା ଯୋଗାଇ ଦେଲେ । ଏହି ଉତ୍ସବ ଆୟୋଧ୍ୟାର ଏକାଉଁଶି ଅଠାଉଁଶ ଶ୍ଲୋକରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ । ପରେ, ବରତ ପ୍ରଭାତରେ ଉଠି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରଥରେ ଚଡ଼ି, ରାମଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଆଶାରେ ତ୍ୱରିତ ଯାତ୍ରା କଲେ । ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ପୁଜାରୀମାନେ ଗୋଡ଼ା ଯୋଗାଯୋଗି ରଥରେ ଚଡ଼ି, ସୂର୍ଯ୍ୟର ରଥ ପରି ଚମକୁଥିଲେ । ବରତଙ୍କ ପଛରେ ନଉ ହଜାର ହାତୀ ନିୟମାନୁସାରେ ଯାଉଥିଲେ । ସଠି ହଜାର ରଥ, ଅନେକ ଧନୁର୍ଧର ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ଯାଉଥିଲେ । ଏକ ଲକ୍ଷ ଗୋଡ଼ା ସଜିଥିଲେ । ବରତଙ୍କ ସହ କୈକେୟୀ, ସୁମିତ୍ରା ଓ କୌଶଳ୍ୟା ଚମକୁଥିବା ଗାଡ଼ିରେ ଆନନ୍ଦ ଭରି ଯାଉଥିଲେ । ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସଭାମାନେ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଏକସାଥି ଯାଉଥିଲେ, ଏବଂ ରାମଙ୍କୁ ନେଇ ଆନନ୍ଦ ଭରି ଆଲୋଚନା କରୁଥିଲେ । ସେମାନେ କହୁଥିଲେ, "କେବେ ଆମେ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖିବୁ, ଯେଉଁ ମେଘ ପରି କଳା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୁଜ, ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ, ଜଗତର ଦୁଃଖ ହରିବାକୁ ଦକ୍ଷ?" "ରାଘବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ଆମର ଦୁଃଖ ଦୂର ହେବ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଲେ ଯେପରି ଅନ୍ଧକାର ଦୂର ହୁଏ ।" ସେମାନେ ଏଭଳି ଆଶୀର୍ବାଦ ଶବ୍ଦ ଦେଇ ଏକାଉଁସିପାଇଁ ଆନନ୍ଦରେ ଏକାଉଁସି ଯାତ୍ରା କଲେ । ସମସ୍ତ ନାଗରିକ, ବଡ଼ ଓ ସାଧାରଣ, ଆନନ୍ଦରେ ଏକାଉଁସି ରାମଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯାଉଥିଲେ । ମଣିକାର, କୁମ୍ଭକାର, ବୁନାଇବା କୁଶଳ, ଅସ୍ତ୍ର ଜୀବି, ମୟୂର ଅଳଙ୍କାର କାରିଗର, କାଟିବା, ଖୋଦିବା, ଛିଦ୍ର କରିବା, ଦାନ୍ତ କାରିଗର, ଚୁନା କାରିଗର, ଏବଂ ଚନ୍ଦନ ଓ ଭୋଗ କାରିଗର ଯାଉଥିଲେ । ପ୍ରସିଦ୍ଧ ସୁବର୍ଣ୍ଣକାର, କମ୍ବଳ ଧୋଇବା, ସ୍ନାନ ସାହାୟକ, ବସ୍ତ୍ର କାରିଗର, ଚିକିତ୍ସକ, ଧୂପ ଓ ମଦ କାରିଗରମାନେ ଯାଉଥିଲେ । ଧୋଇବା, ଦର୍ଜି, ଗ୍ରାମ ଓ ପଡ଼ା ଲୋକ, ଅଭିନେତା ଓ ତାଙ୍କ ନାରୀମାନେ, ନୌକା ଚାଳକମାନେ ଯାଉଥିଲେ । ହଜାର ହଜାର ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯେଉଁମାନେ ବେଦରେ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ ଓ ଉତ୍ତମ ଆଚରଣରେ ନିପୁଣ, ଗାଉଁ ଓ ରଥ ନେଇ ବରତଙ୍କ ପଛରେ ଯାଉଥିଲେ । ସମସ୍ତେ ଶୁଦ୍ଧ ପୋଶାକ ଓ ଚମକୁଥିବା ତାମ୍ର ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି ବିଭିନ୍ନ ଯାନରେ ଧୀରେ ଧୀରେ ବରତଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ । ସେନା ଆନନ୍ଦ ଓ ଉଲ୍ଲାସରେ କୈକେୟୀପୁତ୍ର ବରତଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ, ଯେଉଁ ଭାଇ ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠା ଓ ରାମଙ୍କୁ ଆଣିବାକୁ ଯାଉଥିଲେ । ଚାରି ଦିନ ଯାତ୍ରା କରି, ସେମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରଥ, ଯାନ, ଗୋଡ଼ା ଓ ହାତୀ ଦେଇ ଗଂଗା ନଦୀ ନିକଟ ସ୍ରୁଙ୍ଗିବେରପୁରକୁ ପହଁଚିଲେ । ସେଠାରେ ରାମଙ୍କ ମିତ୍ର ଗୁହା, ନିଜ ଜନମାନେ ସହ ଏହି ଅଞ୍ଚଳକୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେଇ ରହୁଥିଲେ । ଗଂଗା ତୀରରେ ଚକ୍ର ଓ କୁଲା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଏହି ସେନା ବରତଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରି ରୁକିଲା । ବରତ ଏହି ସେନା ଓ ଶୁଭ ଗଂଗା ଜଳ ଦେଖି, ନିଜ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହ କହିଲେ, "ମୋ ସେନାକୁ ଯଥାଯଥ ସ୍ଥାନରେ ବସାଇ ଦିଅ । ଆମେ ଏହି ମହାନ ନଦୀକୁ ଆଗାମିକାଲି ଅତିକ୍ରମ କରିବୁ ।" "ଏବେ ମୁଁ ଚାହେଁ ମହାରାଜଙ୍କ ପିତୃୟ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ପାଇଁ ଜଳ ଦେବାକୁ, ତେଣୁ ନଦୀରେ ଉତରିବି ।" ବରତଙ୍କ ଏହି ଆଦେଶ ଶୁନି ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ କହିଲେ, "ଯଥା ଆପ୍ତ!" ଏବଂ ନିଜ ଉପଯୋଗୀ ଦଳ ସହ ସେନାକୁ ଯଥାଯଥ ସ୍ଥାନରେ ବସାଇ ଦେଲେ । ସେନା ତରଳ ଯାନ, ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଉପକରଣରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ଗଂଗା ତୀରରେ ବସିଲା । ବରତ ରାମଙ୍କ ଫିରିବା ଉପରେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ ଓ ନିଜ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସାଥୀମାନେ ସହ ଏଠି ରହିଲେ ।