ଏହି ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସିଦ୍ଧ, ଏବଂ ପ୍ରମୁଖ ଋଷିମାନେ ନିୟମିତ ପଦ୍ଧତିରେ ଏକଠି ହେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଅଂଶ ଗ୍ରହଣ କରିବା ପାଇଁ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ଏକ ମହାସଭାରେ ବସି, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କହିଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କ ଦୟାରେ ଏକ ରାକ୍ଷସ, ରାବଣ, ତାଙ୍କର ବଳ ଦ୍ୱାରା ଆମ୍ଭେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉତ୍ପୀଡିତ କରୁଛନ୍ତି; ଆମେ ତାଙ୍କୁ ରୋକିପାରୁନାହିଁ। ଆପଣ ତାଙ୍କୁ ଏକ ଦାୟାଳୁ ଦାନ ଦେଇଥିଲେ, ଏବଂ ଆମେ ସଦା ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରୁଛୁ; ତାଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ ଯାହା କିଛି ହୁଏ ଆମେ ସହି ନେଉଛୁ। ସେ ଦୁଷ୍ଟବୁଦ୍ଧି ତିନି ଲୋକକୁ ଅଶାନ୍ତ କରେ, ତାଙ୍କୁ ଅବମାନନା କରେ, ଏବଂ ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅପମାନ କରିବାକୁ ଚାହେ। ବରଦାନରେ ଲଭାଯାଇଥିବା ଅଭିମାନରେ ସେ ଋଷି, ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏବଂ ଅସୁରମାନେ ଉପରେ ଅତ୍ୟାଚାର କରେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଜଳାଇପାରେନାହିଁ, ପବନ ତାଙ୍କ ସମୀପକୁ ଯାଏନାହିଁ, ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ତାଙ୍କର ତରଙ୍ଗ ଉଠାଏନାହିଁ। ଏହିପରି ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସ ଦ୍ୱାରା ଆମ୍ଭେ ଭୟଭୀତ; ଏହି ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ କୌଣସି ଉପାୟ ବିଚାର କରନ୍ତୁ।” ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି ବ୍ରହ୍ମା ଚିନ୍ତା କରି କହିଲେ, “ଏହି ଦୁଷ୍ଟର ନାଶ ପାଇଁ ଉପାୟ ଏବେ ସ୍ପଷ୍ଟ। ରାବଣ ନିଜେ କହିଥିଲା, ‘ମୁଁ ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ଦେବତା, ଦାନବ ଏବଂ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କୁ ଦ୍ୱାରା ଅଜୟ୍ୟ,’ ଏବଂ ମୁଁ ସେହିପରି ବର ଦେଇଥିଲି। ମାନବମାନେକୁ ଅବମାନ କରି ସେ ଉଲ୍ଲେଖ କରିନଥିଲେ; ଏହିଠାରୁ ତାଙ୍କୁ କେବଳ ମାନବ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁ ହେବା ସମ୍ଭବ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପ୍ରକାରେ ନୁହେଁ।” ଏହି ସମୟରେ, ମହାତେଜସ୍ବୀ ବିଷ୍ଣୁ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଏବଂ ଗଦା ଧାରଣ କରି, ପୀତାମ୍ବର ପିନ୍ଧି, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ନାଥ ଭାବରେ ଗରୁଡ ଉପରେ ବସି ଆସିଲେ। ସେ ମେଘ ଉପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ, ସୁନା ରତ୍ନ ଅଳଙ୍କାର ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ଦେବମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ। ସେଠାରେ ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ଆସି ଏକାଗ୍ର ମନେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ; ସମସ୍ତ ଦେବତା ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ବିନୟପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା କହିଲେ। “ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ଏହି ତିନି ଲୋକର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ନିୟୁଜିତ କରୁଛୁ। ଆପଣ ଅୟୋଧ୍ୟାର ରାଜା ଦଶରଥଙ୍କ ପୁତ୍ର ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନିଅନ୍ତୁ। ସେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ଦାନଶୀଳ ଏବଂ ମହାଋଷିମାନେ ପରି ତେଜସ୍ବୀ। ତାଙ୍କର ତିନି ରାଣୀ, ଯେଉଁମାନେ ଲଜ୍ଜା, ଶ୍ରୀ ଏବଂ କୀର୍ତ୍ତି ସମାନ। ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ଆପଣ ଚାରି ରୂପରେ ବିଭକ୍ତ ହୋଇ ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ହୋଇ ମାନବ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ ଏବଂ ଏହି ତିନି ଲୋକର ଦୁଃଖ ଦାତା ରାବଣଙ୍କୁ ବିନାଶ କରନ୍ତୁ। ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଅସମର୍ଥ, ସେଠି ଆପଣ ରାବଣଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ବଧ କରନ୍ତୁ, କାରଣ ସେ ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସିଦ୍ଧ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷିମାନେକୁ ଉତ୍ପୀଡିତ କରୁଛନ୍ତି। ଏହି ଅଭିମାନୀ ରାକ୍ଷସ ରାବଣ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିର ଅତିରେକରେ ଋଷି, ଗନ୍ଧର୍ବ ଏବଂ ଅପ୍ସରାମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖିତ କରୁଛନ୍ତି। ନନ୍ଦନ କାନନରେ ଖେଳିବା ସମୟରେ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର କ୍ରୂରତାରେ ଆଘାତ କରାଯାଇଛି। ଏହି ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ ଆମେ ଋଷିମାନେ ସହିତ ଏଠାରେ ଆସିଛୁ। ତେଣୁ, ସିଦ୍ଧ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଏବଂ ଯକ୍ଷମାନେ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣରେ ଆସିଛନ୍ତି; ଆପଣ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ପରମ ଆଶ୍ରୟ। ଦେବତା ଏବଂ ମାନବମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ ଆପଣ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତୁ।” ବିଷ୍ଣୁ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ସମସ୍ତ ଲୋକ ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଦେବମାନେ ପାଖରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ କହିଲେ, “ଭୟ ଛାଡ଼, ତୁମମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ହେଉ। ତୁମମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ରାବଣଙ୍କୁ, ତାଙ୍କର ପୁଅ, ପଉତ, ମନ୍ତ୍ରୀ, ପରିଜନ ଏବଂ ସାଥୀମାନେ ସହିତ ବଧ କରିଦେବି। ଏହି ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଶତ୍ରୁକୁ ନିହତ କରି, ମୁଁ ଏହି ଭୂମିରେ ଦଶ ହଜାର ଏବଂ ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବାସ କରିବି। ମୁଁ ଏ ମାନବ ଲୋକରେ ଏତିକି ସମୟ ରହି, ଏହାକୁ ରକ୍ଷା କରିବି।” ଏପରି ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ, ସ୍ଵୟଂ-ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ବିଷ୍ଣୁ କଥା କହିଲେ। ତାପରେ, ନିଜ ମାନବ ଜନ୍ମ ସ୍ଥାନ ବିଚାର କରି, କମଳନୟନ ବିଷ୍ଣୁ ଚାରି ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ହେଲେ। ସେ ସମୟରେ ରାଜା ଦଶରଥଙ୍କୁ ପିତା ଭାବେ ଚୟନ କଲେ। ତାପରେ ଦେବତା, ଋଷି, ଗନ୍ଧର୍ବ, ରୁଦ୍ର ଏବଂ ଅପ୍ସରାମାନେ ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ରୂପରେ ସ୍ତୁତି କଲେ। ସେଇ ଅଭିମାନୀ ରାବଣ, ତେଜସ୍ବୀ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାୟକମାନେକୁ ଘୃଣା କରୁଥିବା, ତାପସମାନେ ପାଇଁ କଣ୍ଟକ ହୋଇଥିବା ଏହି ଭୟଙ୍କର ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନାଶ କରନ୍ତୁ, ହେ ତାପସମାନଙ୍କ ରକ୍ଷକ। ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ରାବଣଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ସେନା ଓ ପରିଜନ ସହିତ ବଧ କରି, ଦେବଲୋକରେ ଯାଇ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରକ୍ଷା ଓ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରି ଦୁଃଖ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତୁ। ଏହି ସମୟରେ, ଦିବ୍ୟ ପାତ୍ରରେ ଦେବମାନେ ପାୟସ ଭରି, ରାଜା ଦଶରଥ ତାହାକୁ ବଡ଼ ଆଦରରେ, ନିଜ ବହୁଦଳ ହାତରେ ଧରିଲେ, ଯେପରି ତାହା କୌଣସି ମାୟାର ନିର୍ମାଣ। ଏହିପରି, ଦେବମାନେ ନିଯୁକ୍ତ କରିଥିବା ନାରାୟଣ ବିଷ୍ଣୁ, ସବୁ ଜାଣିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦେବତାମାନେ ପାଖରେ ମୃଦୁ କଥା କହିଲେ, “ହେ ଦେବମାନେ, ଏହି ରାକ୍ଷସନାୟକ ରାବଣଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ କେଉଁ ଉପାୟ ଅଛି? କେଉଁ ଉପାୟ ଅନୁସରଣ କରି ମୁଁ ଏହି ତାପସମାନଙ୍କ ଉପରେ ଉତ୍ପୀଡନ କରୁଥିବା ରାବଣଙ୍କୁ ବଧ କରିପାରିବି?” ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଅକ୍ଷୟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: “ମାନବ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଯୁଦ୍ଧରେ ରାବଣଙ୍କୁ ବଧ କରନ୍ତୁ।” କାରଣ, ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇଥିଲେ। ତେଣୁ, ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ଏହି ବର ଦେଇଥିଲେ—ସେ କେବଳ ମାନବ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପ୍ରାଣୀଦ୍ୱାରା ଅଭୟ ରହିବେ। ବର ନିଅଥିବା ସମୟରେ ରାବଣ ମାନବମାନେକୁ ଅବମାନ କରିଥିଲେ; ଏହିପରି ବର ପାଇ ତିନି ଲୋକରେ ଅଭିମାନୀ ହୋଇଥିଲେ। ସେ ତିନି ଲୋକକୁ ଧ୍ୱଂସ କରେ ଏବଂ ମହିଳାମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ହରଣ କରେ; ଏହିପରି ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ମାନବ ହାତରେ ନିଶ୍ଚିତ।