ଦୂରରୁ ଅୟୋଧ୍ୟା ଦେଖିଲେ, ଭାରତ ଚାରିଅଟିୟର୍କୁ କହିଲେ, “ଓ ରଥଚାଳକ, ମାଟି ଫିକା ଲାଗିଛି, ଏଠାରେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଅଛନ୍ତି, ଯେମାନେ ବେଦରେ ପାରଙ୍ଗତ।” ଏହି ଅୟୋଧ୍ୟା ପୂର୍ବରୁ ଋଷିମାନେ ଭରିଥିଲେ, ରାଜାମହାର୍ଷିମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ଏଠିରେ ସଦା ଉତ୍ତେଜିତ ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଯାଉଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଆଜି ଏଠିରେ ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀମାନଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଯାଉନାହିଁ; ଉଦ୍ୟାନଗୁଡିକ ଖାଲି ହୋଇଯାଇଛି, ଲୋକମାନେ ଖେଳି ଚାଲିଗଲେ। ପୂର୍ବରୁ ଉଦ୍ୟାନଗୁଡିକ ଲୋକମାନେ ଦୌଡ଼ିବାରେ ଚମକୁଥିଲା, ଆଜି ଏହି ଉଦ୍ୟାନ ଦୁଃଖ ପ୍ରକାଶ କରୁଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଏକାଳି ଲୋକ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ। ଭାରତ କହିଲେ, “ଓ ରଥଚାଳକ, ଏହି ସହର ଏକ ଜଙ୍ଗଲ ପରି ଦେଖାଯାଉଛି; ଏଠି କୌଣସି ରଥ, ହାତୀ, କିମ୍ବା ଘୋଡ଼ା ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁନାହିଁ। ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ ଲୋକମାନେ ଆସିଯାଉଥିଲେ, ଯାଉଥିଲେ, ଏହି ଉଦ୍ୟାନ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଥିଲା। ଏକାଳି ଉଦ୍ୟାନଗୁଡିକ ଆନନ୍ଦ ଶୂନ୍ୟ, ଅତି ଦୁଃଖ ଦେଖାଯାଉଛି। ରାସ୍ତାରେ ପତିତ ପତ୍ର ଓ ଗଛମାନେ ଦୁଃଖ ଦେଖାଉଛନ୍ତି, ମଦୋନ୍ମତ ପଶୁ ଓ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଯାଉନାହିଁ। ସାନ୍ତ୍ର ଓ ଅଗରୁ ଗନ୍ଧରେ ମିଶିଥିବା ମଧୁର ନିର୍ମଳ ଶବ୍ଦ ଏଠି ଅନୁପସ୍ଥିତ।