ବାର୍ତ୍ତା ଅନୁଯାୟୀ ଏକ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ଣ୍ଣ ଓଡ଼ିଆ କଥା: ଆୟୋଧ୍ୟା ନଗର ଦୂରରୁ ଦେଖି ଭରତ ତାଙ୍କର ସାରଥିଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହି ପବିତ୍ର ଉଦ୍ୟାନରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଆୟୋଧ୍ୟା ମୋତେ ଅଜଣା ଲାଗୁଛି। ଦୂରରୁ ଦେଖିଲେ ମୃଦୁ ମାଟିରେ ଥିବା, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଧର୍ମରେ ପାରଙ୍ଗତ ଓ ବେଦରେ ଦକ୍ଷ, ସେମାନେ ଆୟୋଧ୍ୟାକୁ ଭରି ରଖିଥିଲେ। ପୂର୍ବରୁ ଆୟୋଧ୍ୟା ଋଷିମାନେ ଦ୍ୱାରା ଭରିଥିଲା, ରାଜାମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ; ସେଇ ନଗରରେ ସଦା ଉତ୍ତଳ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳୁଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଆଜି, ଚାରିପାଖରେ ପୁରୁଷ ଓ ମହିଳାମାନଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳୁନାହିଁ; ଦିନର ଖେଳା ଶେଷ ହେଲା ପରେ ଉଦ୍ୟାନଗୁଡିକ ଜନସୂନ୍ୟ ହୋଇଯାଇଛି। ପୂର୍ବରୁ ଉଦ୍ୟାନଗୁଡିକ ଚାରିପାଖରେ ଲୋକମାନେ ଦୌଡ଼ିବା, ଖେଳିବାରେ ଆନନ୍ଦ ଦେଖାଯାଉଥିଲା; ଆଜି ସେମାନେ ବିରକ୍ତ ଲାଗୁଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ଛାଡ଼ିଦେଇଛନ୍ତି। ଏ ସାରଥୀ, ଏହି ନଗର ମୋତେ ଜଙ୍ଗଲ ଭଳି ଲାଗୁଛି; କାରଣ କୌଣସି ଗାଡ଼ି, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁନାହିଁ। ପୂର୍ବରୁ ନଗରର ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ ଲୋକମାନେ ଯାଉଥିଲେ, ଆସୁଥିଲେ; ଉଦ୍ୟାନଗୁଡିକ ଆନନ୍ଦ ଓ ଉତ୍ସାହରେ ଭରିଥିଲା। ଏବେ ଉଦ୍ୟାନଗୁଡିକ ଆନନ୍ଦର ଅଭାବରେ ଶୂନ୍ୟ ଲାଗୁଛି। ରାସ୍ତାରେ ପତିତ ପତ୍ର ଓ ଗଛମାନେ କଣ୍ତା କରୁଥିବା ଭଳି ଦେଖାଯାଉଛି; ମଦିରାପାନ କରୁଥିବା ପଶୁ ଓ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଏବେ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳୁନାହିଁ। ସମ୍ବୃତ ଚନ୍ଦନ ଓ ଅଗରୁର ଗନ୍ଧ ମିଶିଥିବା ମଧୁର ଶବ୍ଦ, ଯେଉଁଠାରେ ଅନେକ କଥା ହୁଅଥିଲା, ସେଇ ଶବ୍ଦ ଏବେ ନାହିଁ।