ଭାରତ ତାଙ୍କ ସ୍ୱପ୍ନ ବିଷୟରେ କଥାହେଉଥିବା ବେଳେ, ସେ କହିଲେ—"ମୁଁ ଦେଖିଲି, ରଜତ ସିଂହାସନରେ ବସିଥିବା ରାଜା, କଳା ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ କଳା ଓ ପିତଳିଆ ଚର୍ମର ନାରୀମାନେ ହସୁଥିଲେ। ପରେ ତିନି ଲାଲ ମାଳା ଓ ଲାଲ ଗନ୍ଧ ଲଗାଇ, ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ଗଧା ଯୁକ୍ତ ରଥ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ। ମୁଁ ଦେଖିଲି, ଏକ ଲାଲ ଅଂଶୁକ ପିନ୍ଧିଥିବା, ବିକୃତ ଆକୃତିର ରାକ୍ଷସୀ ଏ ରାଜାଙ୍କୁ ଟାଣି ନେଉଛି। ଏ ଭୟାନକ ରାତିରେ ମୁଁ ଏଭଳି ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିଲି; ଏହାର ଅର୍ଥ, ରାମ, ମୁଁ, ରାଜା କିମ୍ବା ଲକ୍ଷ୍ମଣ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବେ। ଯେଉଁ ଲୋକ ସ୍ୱପ୍ନରେ ଗଧା ଯୁକ୍ତ ରଥରେ ଯାଆନ୍ତି, ସେ ଶୀଘ୍ର ଚିତାର ଧୂଆଁ ଦେଖନ୍ତି। ଏ ଅପଶକୁନ ଦେଖି ମୋର ମନ ଅତି ଅସ୍ୱସ୍ଥ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଦର ଦେଇପାରୁନି; ମୋର କଣ୍ଠ ଶୁଷ୍କ ହୋଇଯାଇଛି, ମନ ଅଶାନ୍ତ। ମୁଁ କୌଣସି ଭୟର କାରଣ ଦେଖୁନାହିଁ, ତଥାପି ଭୟ ଅନୁଭବ କରୁଛି; ମୋର ସ୍ୱର ଅସ୍ପଷ୍ଟ, ଛାୟା ମନ୍ଦ। ମୁଁ ନିଜ ପ୍ରତି ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଅନୁଭବ କରୁଛି, ଯଦିଓ କୌଣସି କାରଣ ଦେଖୁନାହିଁ; ଏ ଅପଶକୁନ ଦୁଷ୍ଫଳ ସ୍ୱପ୍ନ ଶୁଣି, ରାଜାଙ୍କ ଅବୁଝ ରୂପ ଭାବି, ମୋର ହୃଦୟରୁ ଭୟ ଯାଉନାହିଁ।" ଏପରି ଭାବେ ଭାରତ ସ୍ୱପ୍ନରେ ଦେଖିଥିବା ଦୁଃଖ ଓ ଭୟ ବ୍ୟକ୍ତ କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦୂତମାନେ, ତାଙ୍କର ଘୋଡ଼ାମାନେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ, ଅତି ଦୁର୍ଗମ ଖାଳ ଚାଲି, ଅଯୋଧ୍ୟାର ଅତି ଭବ୍ୟ ରାଜପାଳିସ ଓ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେମାନେ ରାଜା ଓ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମ୍ମାନ ପାଇ, ରାଜାଙ୍କ ଚରଣ ଧରି, ଭାରତଙ୍କୁ କହିଲେ: "ପୁରୋହିତ ଏବଂ ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରୀ ଆପଣଙ୍କୁ ଶୁଭକାମନା ପଠାଇଛନ୍ତି; ଶୀଘ୍ର ଯାଆନ୍ତୁ, କାର୍ଯ୍ୟ ଅତି ଆବଶ୍ୟକ। ଏହି ମୂଲ୍ୟବାନ ପୋଷାକ ଓ ଆଭୂଷଣ ନିଅନ୍ତୁ, ଏବଂ ଏହା ମାମାଙ୍କୁ ଦିଅନ୍ତୁ। ରାଜାଙ୍କ ଠାରୁ ତୁମ ମାମା ପାଇଁ ବିଶ୍ କୋଟି ଓ ତୁମ ପାଇଁ ଦଶ କୋଟି ଦିଆଯାଇଛି।" ଏବେ ସବୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ଭାରତ ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗମାନେଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଓ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ଦୂତମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "ମୋର ପିତା ଦଶରଥ ରାଜା କୁଶଳେ ଅଛନ୍ତି କି? ରାମ କିମ୍ବା ମହାତ୍ମା ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କିଛି ଅପକାର ହୋଇଛି କି? ଧର୍ମନିଷ୍ଠ କୌସଲ୍ୟା, ଯିଏ ଧର୍ମକୁ ଜାଣନ୍ତି ଏବଂ ରାମଙ୍କ ମାତା, ସେ କୁଶଳେ ଅଛନ୍ତି କି? ଧର୍ମପରାୟଣ ସୁମିତ୍ରା, ଯିଏ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ଶତ୍ରୁଘ୍ନଙ୍କ ମାତା, ସେ କୁଶଳେ ଅଛନ୍ତି କି? ମୋର ମାତା କୈକେୟୀ, ଯିଏ ସ୍ଵେଚ୍ଛାଚାରିଣୀ, କ୍ରୁର, ଶୀଘ୍ରକୋପୀ, ବୁଦ୍ଧିମତୀ ଓ ଅଭିମାନିନୀ, ସେ କୁ କଣ କହିଛନ୍ତି?" ତେବେ ଦୂତମାନେ ଭାରତଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମହାବୀର, ଯାହାପାଇଁ ଆପଣ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଭଲ ଅଛନ୍ତି; ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଓ ଶ୍ରୀ ତୁମକୁ ଚୟନ କରିଛନ୍ତି, ତୁମର ରକ୍ଷା ସୁନିଶ୍ଚିତ ହେଉ।" ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଭାରତ କହିଲେ, "ମୁଁ ରାଜାଙ୍କୁ ବିଦାୟ ନେବି, ଦୂତମାନେ ଶୀଘ୍ର ଯିବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରୁଛନ୍ତି।" ଏପରି କହି, ଭାରତ ତାଙ୍କ ମାମାଘର ପିତା ମହାରାଜଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମହାରାଜ, ଦୂତମାନେ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ସାହିତ, ମୁଁ ପିତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବି; ଆପଣ ମୋତେ ମନେ ପକାଇଲେ, ମୁଁ ପୁନି ଆସିବି।" ଏପରି କଥାରେ, ମହାରାଜ ଭାରତଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କରି, ହୃଦୟରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି କହିଲେ, "ଯାଅ, ପୁତ୍ର, ମୁଁ ଅନୁମତି ଦେଉଛି; କୈକେୟୀ ତୁମପରି ପୁତ୍ର ପାଇ ବହୁତ ଧନ୍ୟ। ମୋର ଶୁଭେଚ୍ଛା ତୁମ ମାତା ଓ ପିତାଙ୍କୁ ଦିଅ। ପୁରୋହିତ ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦ୍ୱିଜଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଦିଅ, ଏବଂ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ—ସେ ଦୁଇ ଶୂରବୀରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ।" ଏହାପରେ, କୈକେୟୀ ରାଜା ଭାରତଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ହାତୀ, ଉତ୍ତମ କମ୍ବଳ ଓ ଚର୍ମ ଉପହାର ଦେଲେ। ଏହିପରି, ରାଜା ଦୁଇ ହଜାର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମୁଦ୍ରା ଓ ସୋଳ ଶତ ଘୋଡ଼ା ଉପହାର ଦେଲେ। ଘୋଡ଼ାର ମାଲିକ ମଧ୍ୟ ବିଶ୍ୱସ୍ତ ଓ ଧର୍ମିକ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ। ମାମା ତାଙ୍କୁ ଏୟରାବତ ବଂଶୀୟ ହାତୀ, ଇନ୍ଦ୍ର ସମ ମୁଣ୍ଡ ଓ ଶୀଘ୍ର ଚଳିତ ମ୍ୟୁଲ୍ସ ଦେଲେ। ରାଜମହଳରେ ପାଳିଥିବା ବଘ୍ର ସମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଭୟଙ୍କର କୁକୁର ଦେଲେ। ଏଭଳି ଉପହାର ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ଗ୍ରହଣ କରି, ଭାରତ ତାଙ୍କ ମାମାଘର ଓ ମାମାଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ଶତ୍ରୁଘ୍ନଙ୍କ ସହ ରଥ ଚଢ଼ି ଯାତ୍ରା କଲେ। ଦୂତମାନେ ଦେଇଥିବା ଶୀଘ୍ର ଆହ୍ୱାନ ଓ ସ୍ୱପ୍ନର ଅଶୁଭ ସୂଚନା ଦେଖି, ଭାରତଙ୍କ ମନ ଭୟ ଓ ଚିନ୍ତାରେ ଭରିଗଲା। ସେ ନିଜ ଗୃହ ଛାଡ଼ି, ନର, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସାଥୀମାନେ ସହିତ ଅତି ଭବ୍ୟ ରାଜପଥରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ରାଜଧାନୀ ମଧ୍ୟରେ ଯାଇ, ଭାରତ ଅନ୍ତଃପୁର ଦେଖି, ସେଠାରେ ଅନାବୃତ୍ୟ ଭାବେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ମାତା ଓ ମାମାଘର ଯୁଧାଜିତଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ଭାରତ ଓ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ରଥ ଚଢ଼ି ଯାତ୍ରା କଲେ। ସେଠାରୁ ଶଂଖାକାର ଚକ୍ର ଯୁକ୍ତ ଶତାଧିକ ରଥ ଯୋଗାଯୋଗ କରାଯିବା ସହ, ଚାକର, ଉଠ, ଘୋଡ଼ା, ଗଧା ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜନମାନେ ଭାରତଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ। ତାଙ୍କ ସେନା ଦ୍ୱାରା ସୁରକ୍ଷିତ, ମହାନ୍ତ ଭାରତ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ, ଶତ୍ରୁଘ୍ନଙ୍କୁ ନେଇ, ଇନ୍ଦ୍ରର ଲୋକରୁ ବାହାରିବା ପରି ଗୃହ ଛାଡ଼ି ଯାଇଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ, ଅଯୋଧ୍ୟାକାଣ୍ଡର ଏହି ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।