ଭାରତ ତାଙ୍କ ସ୍ଵପ୍ନ ବିଷୟରେ କଥା ହେଉଥିଲେ, ସେ କହିଲେ—ରାଜାଙ୍କ ରାଜହସ୍ତୀର ଦାନ୍ତ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ଏବଂ ଦହୁଁଥିବା ଅଗ୍ନି ବି ହଠାତ୍ ନିଶ୍ଵାସିତ ହେଇଗଲା। ମୁଁ ଦେଖିଲି, ଭୂମି ଫାଟିଯାଇଛି, ଅନେକ ଗଛ ଶୁଷ୍କ ହୋଇଯାଇଛି, ପାହାଡ଼ ଛିଟିଯାଇ ଧୂଆଁ ଉଠୁଛି। ଏହି ସମସ୍ତ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ, ମୁଁ ଦେଖିଲି ରାଜା କଠିନ ଲୋହାର ସିଂହାସନରେ ବସିଛନ୍ତି, କଳା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି, ଏବଂ କଳା-ପିତା ଚର୍ମର ନାରୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଉପହାସ କରୁଛନ୍ତି। ସେ ତିବ୍ର ଗତିରେ, ନ୍ୟାୟପରାୟଣ ଭାବେ, ଲାଲ ମାଳା ଓ ଲାଲ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇ, ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଗଧା ଯୋଜା ରଥରେ ଚାଲିଯାଉଛନ୍ତି। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ, ଏକ ଲାଲ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ବିକୃତ ଆକୃତିର ରାକ୍ଷସୀ ରାଜାଙ୍କୁ ଟାଣି ନେଉଛି ବୋଲି ମୁଁ ଦେଖିଲି। ଏପରି ଭୟାନକ ରାତି ଦେଖି, ମୁଁ ଭାବୁଛି—ମୁଁ, ରାମ କିମ୍ବା ରାଜା କିମ୍ବା ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ତିନିଜଣ ମଧ୍ୟରୁ କେହି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବେ। ଯେଉଁ ଲୋକ ସ୍ଵପ୍ନରେ ଗଧା ଯୋଜା ଯାନରେ ଯାଆନ୍ତି, ସେ ଶୀଘ୍ର ଚିତାର ଧୂଆଁ ଦେଖନ୍ତି। ଏହି ଅଶୁଭ ସ୍ଵପ୍ନ ଦେଖି ମୋ ମନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଶାନ୍ତ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଉପକ୍ରମ କରିପାରୁନାହିଁ, ମୋ ଗଳା ଶୁଷ୍କ ହୋଇଯାଇଛି, ମୋ ମନ ଅସ୍ଥିର। ମୁଁ କୌଣସି ଭୟର କାରଣ ଦେଖୁନାହିଁ, ତଥାପି ଭୟ ଅନୁଭବ କରୁଛି; ମୋର ସ୍ଵର ଅନୁନାଦ ହରାଇଯାଇଛି, ମୋର ଛାୟା କ୍ଷୀଣ ହୋଇଯାଇଛି। ମୁଁ ନିଜ ପ୍ରତି ଅପ୍ରୀତି ଅନୁଭବ କରୁଛି, ଯଦିଓ କୌଣସି କାରଣ ଦେଖୁନାହିଁ; ଏହି ଅନେକ ରୂପ ଓ ଅପରିଚିତ ପଥର ଅଶୁଭ ସ୍ଵପ୍ନ ଶୁଣି ମୋ ହୃଦୟରୁ ଭୟ ଯାଉନାହିଁ, ରାଜାଙ୍କ ଅଜ୍ଞେୟ ରୂପ ଭାବି। ଏହିପରି ଭୟଭୀତ ଅବସ୍ଥାରେ, ଯେତେବେଳେ ଭାରତ ତାଙ୍କ ସ୍ଵପ୍ନ ବିବରଣୀ ଦେଉଥିଲେ, ସେତେବେଳେ କ୍ଲାନ୍ତ ଘୋଡ଼ାସହିତ ଦୂତମାନେ ଅପରିଚ୍ଛେଦ୍ୟ ଖାଲି ଅଟକି ବିଶିଷ୍ଟ ରାଜପୁରୀ ଓ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେମାନେ ରାଜା ଓ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ମିଶି, ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ରାଜାଙ୍କ ପାଦ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ଭାରତଙ୍କୁ ଏହି ଉପଦେଶ ଦେଲେ—ପୁରୋହିତ ଏବଂ ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ତୁମ ପ୍ରତି ଶୁଭକାମନା ପଠାଇଛନ୍ତି; ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଯାଅ, ଦ୍ରୁତ କାର୍ଯ୍ୟ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛି। ଏହି ମୂଲ୍ୟବାନ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅଳଙ୍କାର ଗ୍ରହଣ କର, ଏହା ତୁମ ମାମାଙ୍କୁ ଦିଅ। ରାଜାଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ ତୁମ ମାମା ପାଇଁ ବିଶ୍ ଖର୍ବ ଓ ତୁମ ପାଇଁ ଦଶ ଖର୍ବ ଧନ ଅଛି। ଏସବୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ଭାରତ ନିଜ ମିତ୍ରମାନେ ପ୍ରତି ଆନୁରାଗ ଦେଖାଇ, ଦୂତମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ପ୍ରଦାନ କରି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—ମୋର ପିତା ଦଶରଥ ରାଜା କୁଶଳେ ଅଛନ୍ତି କି? ରାମ କିମ୍ବା ମହାତ୍ମା ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କିଛି ଅପମାଦ ଘଟିଛି କି? ଧର୍ମନିଷ୍ଠ କୌଶଲ୍ୟା ଆରୋଗ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି କି? ସୁମିତ୍ରା, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ଶତ୍ରୁଘ୍ନଙ୍କ ମାତା, ମଧ୍ୟ ଆରୋଗ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି କି? ମୋର ମାତା କୈକେୟୀ, ସ୍ଵେଚ୍ଛାଶୀଳ, ଦୃଢ଼, ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧୀନୀ, ଧର୍ମଜ୍ଞା, ଗର୍ବିତା, ସେ କେଉଁ କଥା କହିଛନ୍ତି? ଏପରି ଭାବରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା ପରେ, ଦୂତମାନେ ସମ୍ମାନ ସହିତ କହିଲେ—ହେ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯାହା ପାଇଁ ତୁମେ କୁଶଳ କାମନା କର, ସେମାନେ କୁଶଳେ ଅଛନ୍ତି; ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଓ ଶ୍ରୀଦେବୀ ତୁମକୁ ବରେଇଛନ୍ତି, ତୁମର ସୁରକ୍ଷା ନିଶ୍ଚିତ ହେଉ। ଏହିପରି ଉତ୍ତର ପାଇଁ, ଭାରତ ଦୂତମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ—ମୁଁ ବଡ଼ ରାଜାଙ୍କୁ ଅନୁମତି ନେଉଛି; ଦୂତମାନେ ଆମକୁ ଶୀଘ୍ର ଯିବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରୁଛନ୍ତି। ଏହିପରି କହି, ଭାରତ ନିଜ ମାମାଘର ରାଜାଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି କହିଲେ—ହେ ରାଜା, ଦୂତମାନେ ଆଗ୍ରହ କରୁଛନ୍ତି, ମୁଁ ମୋର ପିତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଉଛି; ଆପଣ ମୋତେ ଯେତେବେଳେ ମନେ ପକାଇବେ, ମୁଁ ଆଉଥରେ ଆସିବି। ଏହିପରି ଭାରତଙ୍କୁ କହିବା ପରେ, ତାଙ୍କ ମାମାଘର ରାଜା ଭଲ କଥା କହି, ଭାରତଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ ଅଲିଙ୍ଗନ କରି ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ—ଯାଅ, ପୁତ୍ର, ମୁଁ ଅନୁମତି ଦେଉଛି; କୈକେୟୀ ଏପରି ଏକ ପୁତ୍ର ପାଇଁ ଧନ୍ୟ। ମୋ ଶୁଭକାମନା ତୁମ ମାତା ଓ ତୁମ ପିତା, ତାପସୀ ଦଶରଥଙ୍କୁ ଦେଉ। ପୁରୋହିତ ଓ ସମସ୍ତ ଦ୍ଵିଜ ମହାନୁଭାବଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଦିଅ, ଏବଂ ତୁମ ଦୁଇ ଭାଇ, ଶୂର ଧନୁର୍ଧରୀ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ। ଏହିପରି କହି, କୈକେୟୀ ରାଜା ଭାରତଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହସ୍ତୀ, ଉତ୍ତମ କମ୍ବଳ ଓ ଚର୍ମ ଦେଲେ। ଏହିପରି ସମ୍ମାନ କରି, କେକୟ ରାଜା ଦୁଇ ହଜାର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମୁଦ୍ରା ଓ ଶୋଳ ଶତ ଘୋଡ଼ା ଦାନ କଲେ। ଏହିପରି, ଅଶ୍ୱପତି ଭି ଭାରତଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଦାସରୂପେ ଦେଲେ। ତାଙ୍କ ମାମା ଏଇରାବତ ବଂଶୀୟ, ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ ମୁଣ୍ଡ ଥିବା ହସ୍ତୀ ଓ ଶୀଘ୍ର, ଉତ୍ତମ ଯୁଗ୍ମାଶ୍ୱ ଦେଲେ। ଏବଂ ରାଜପୁରୀ ମଧ୍ୟରେ ପାଳିଥିବା, ବାଘ ସମାନ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ବଡ଼ ଦାନ୍ତ ଥିବା କୁକୁର ମଧ୍ୟ ଉପହାର ଦେଲେ। ଏପରି ଭାବରେ ମାମାଘର ରାଜା ଓ ମାମାଙ୍କୁ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଦେଇ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅପରାଜିତ ଭାରତ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ସହିତ ରଥାରୋହଣ କରି ଯାତ୍ରା କଲେ। ସମୟର ଗୁରୁତ୍ୱ ଓ ସ୍ଵପ୍ନର ଦୃଶ୍ୟରେ ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଅନ୍ତର୍ଜ୍ୱଳା ଜନ୍ମ ନେଲା। ସେ ନିଜ ଗୃହ ଛାଡ଼ି, ପୁରୁଷ, ହସ୍ତୀ ଓ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଘେରି ରାଜପଥରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ପଥରେ ଯିବା ସମୟରେ, ଭାରତ ଅନ୍ତଃପୁର ଦେଖି, ଅନ୍ତର୍ଗତ ସହରକୁ ନିର୍ବିଘ୍ନରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ମାତା ଓ ମାମା ଯୁଧାଜିତଙ୍କୁ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଦେଇ, ଭାରତ ଓ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ଆଉଥରେ ରଥାରୋହଣ କରି ଯିବାକୁ ଚାଲିଲେ।