ବର୍ଣ୍ଣିତ ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ଏପରି କହିଥିବା ପରେ, ଭରତ ଶାନ୍ତ ସ୍ୱରରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମୋ ମନରେ ଯେଉଁ ଦୁଃଖ ବସିଛି, ତାହାର କାରଣ ଶୁଣ। ଏହି ଦୁଃଖ ରାତିରେ ଦେଖିଥିବା ଏକ ଭୟଙ୍କର ସ୍ୱପ୍ନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି। ସ୍ୱପ୍ନରେ ମୁଁ ଦେଖିଲି, ମୋ ପିତା ଦଶରଥ ମହାରାଜ ଅସ୍ୱଚ୍ଛ ଅବସ୍ଥାରେ, ଖୋଲା ଚୁଲି ସହିତ, ପାହାଡ଼ର ଶିଖରରୁ ଗଡି ପଡ଼ି ଏକ ମଳିନ, ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ଭରା ପୋଖରୀରେ ପଡ଼ିଯାଉଛନ୍ତି। ସେଠାରେ ସେ ତାଙ୍କର ହାତରେ ତେଲ ନେଇ, ପୁନିପୁନି ପିଇବା ସହିତ ହସୁଛନ୍ତି। ଏହାପରେ ସେ ତିଳର ପିଣ୍ଡ ଖାଇ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ, ସମଗ୍ର ଦେହ ତେଲରେ ଲପେଟାଯାଇ, ପୁନିପୁନି ତେଲରେ ବିଲୀନ ହେଉଛନ୍ତି। ସ୍ୱପ୍ନରେ ମୁଁ ଏହି ଦେଖିଲି ଯେ, ସମୁଦ୍ର ଶୁଖିଯାଇଛି, ଚନ୍ଦ୍ରମା ଭୂମିକୁ ପଡ଼ିଯାଇଛି, ଏବଂ ତୀବ୍ର ଅଗ୍ନି ହଠାତ୍ ନିବାଯିଯାଇଛି। ରାଜା ହସ୍ତୀର ଦାନ୍ତ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଛି, ତୀବ୍ର ଅଗ୍ନି ଆଉ ଜଳୁନାହିଁ। ମୁଁ ଦେଖିଲି ଭୂମି ଫାଟିଯାଇଛି, ଅନେକ ଗଛ ଶୁଖିଯାଇଛି, ପାହାଡ଼ଗୁଡ଼ିକ ଛିତିଆଯାଇ ଧୂଆଁ ଉଠୁଛି। ମୁଁ ଦେଖିଲି ରାଜା ଏକ ଲୋହା ରାଜସିଂହାସନରେ ବସିଛନ୍ତି, କଳା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି, ଏବଂ କଳା ଓ ପିତଳିଆ ଚର୍ମର ମହିଳାମାନେ ତାଙ୍କୁ ହସି ଅବମାନନା କରୁଛନ୍ତି। ତାପରେ ରାଜା ଲାଲ ମାଳା ଏବଂ ଲାଲ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇ, ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଗଧା ଯୁକ୍ତ ରଥରେ ଚଢ଼ି ଦୃତଗତିରେ ଯିଅଉଛନ୍ତି। ମୁଁ ଦେଖିଲି ଏକ ଲାଲ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ବିକୃତ ଆକୃତିର ଏକ ରାକ୍ଷସୀ ରାଜାଙ୍କୁ ଟାଣି ନେଉଛି। ଏହି ଭୟାନକ ରାତିରେ ମୁଁ ଯେଉଁ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିଲି, ତାହା ମୋର ଭୟକୁ ଅପସାରଣ କରୁନାହିଁ। ମୁଁ ଭାବୁଛି, ଏହି ସ୍ୱପ୍ନ କିମ୍ବା ତ ମୋ, କିମ୍ବା ରାମ, କିମ୍ବା ରାଜା, କିମ୍ବା ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁର ସୂଚନା। ଏହିପରି ଦେଖାଯାଏ ଯେ, ଯିଏ ସ୍ୱପ୍ନରେ ଗଧା ଯୁକ୍ତ ଯାନରେ ଯାଉଛି, ସେ ଶୀଘ୍ର ଚିତାର ଧୂଆଁ ଦେଖିଥାଏ। ଏହି ଅଶୁଭ ସୂଚନା ଦ୍ୱାରା ମୋ ମନ ଅତି ଦୁଃଖିତ, ମୋ କଣ୍ଠ ଶୁଖିଯାଇଛି, ମୋର ଚିତ୍ତ ଅସ୍ଥିର। ମୁଁ କୌଣସି ଭୟର କାରଣ ଦେଖୁନାହିଁ, ତଥାପି ମୋତେ ଭୟ ଲାଗୁଛି, ମୋର କଣ୍ଠର ଧ୍ୱନି ନାସ୍ତ, ଏବଂ ମୋର ଛାୟା କ୍ଷୀଣ। ମୁଁ ନିଜ ପ୍ରତି ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟି ଅନୁଭବ କରୁଛି, ଯଦିଓ କୌଣସି କାରଣ ଦେଖୁନାହିଁ। ଏହି ଅନେକ ରୂପ ଓ ଅପରିଚିତ ଗତିର ଅଶୁଭ ସ୍ୱପ୍ନ ଶୁଣି, ରାଜାଙ୍କ ଅବ୍ୟାଖ୍ୟାନୀୟ ଦେଖାଯିବା ଅବସ୍ଥା ବିଚାରି, ମୋ ହୃଦୟରୁ ଭୟ ଯାଉନାହିଁ।” ଏଭଳି ଭରତ ତାଙ୍କର ସ୍ୱପ୍ନ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଥିବା ସମୟରେ, କ୍ଳାନ୍ତ ଘୋଡ଼ା ଚଲାଇଥିବା ଦୂତମାନେ ଦୁର୍ଗମ ଖାଳ ଅଟକି ଅତି ଭବ୍ୟ ରାଜପାଳିସ ଏବଂ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେମାନେ ରାଜା ଏବଂ ତାଙ୍କର ପୁତ୍ରଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ମିଳି, ସମ୍ମାନ ପାଇ, ରାଜାଙ୍କ ଚରଣ ଧରି ଭରତଙ୍କୁ କହିଲେ, “ପୁରୋହିତ ଏବଂ ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ତୁମ ପ୍ରତି ଶୁଭେଚ୍ଛା ପଠାଇଛନ୍ତି, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଯିବାକୁ ପ୍ରସ୍ଥୁତ ହୁଅ, ଏକ ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କାର୍ଯ୍ୟ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛି। ଏହି ମୂଲ୍ୟବାନ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଗହଣା ଗ୍ରହଣ କର, ଏବଂ ତାହା ତୁମ ମାମାଙ୍କୁ ଦିଅ। ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତୁମ ମାମା ପାଇଁ ବିଶ୍ ଖର୍ବ ଓ ତୁମ ପାଇଁ ଦଶ ଖର୍ବ ଦିଆଯାଇଛି।” ଏହି ସମସ୍ତ ଗ୍ରହଣ କରି, ଭରତ ତାଙ୍କ ପ୍ରେମପୂର୍ଣ୍ଣ ବନ୍ଧୁମାନେ ପ୍ରତି ଆଦର ଦେଖାଇ ଦୂତମାନେ ପ୍ରତି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ମୋ ପିତା ରାଜା ଦଶରଥ ସୁସ୍ଥ ଅଛନ୍ତି କି? ରାମ କିମ୍ବା ମହାତ୍ମା ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କିଛି କ୍ଷତି ହୋଇଛି କି? ଧର୍ମନିଷ୍ଠା କଉଶଲ୍ୟା, ଧର୍ମଜ୍ଞା, ଧର୍ମବିଦ୍ ଏବଂ ଧୀର ରାମଙ୍କ ମାତା ସୁସ୍ଥ ଅଛନ୍ତି କି? ଧର୍ମବିଦ୍ ସୁମିତ୍ରା, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ଶତ୍ରୁଘ୍ନଙ୍କ ମାତା, ମଧ୍ୟମା, ସେଉଁଠି ଅସୁସ୍ଥ ନୁହଁନ୍ତି କି? ମୋର ମାତା କୈକେୟୀ, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଚଳନ୍ତି, କ୍ରୁର, ଶୀଘ୍ର କ୍ରୋଧିତ, ଧୀର, ଗର୍ବିତ, ସେ ସୁସ୍ଥ ଅଛନ୍ତି କି? ଏବଂ ସେ ମୋତେ କଣ କହିଛନ୍ତି?” ଭରତଙ୍କ ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନରେ, ଦୂତମାନେ ଆଦର ସହିତ କହିଲେ, “ହେ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯାହା ପାଇଁ ତୁମେ କୁଶଳ ଚାହୁଁଛ, ସେମାନେ ସୁସ୍ଥ ଅଛନ୍ତି। ଶ୍ରୀ ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ତୁମେ ଚୟନ କର, ତୁମ ସୁରକ୍ଷା ନିଶ୍ଚିତ ହେଉ।" ଏପରି ଦୂତମାନେ କହିବା ପରେ, ଭରତ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ମୁଁ ମହାରାଜଙ୍କୁ ବିଦାୟ ନେବି, କାରଣ ଦୂତମାନେ ମୋତେ ଶୀଘ୍ର ଯିବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରୁଛନ୍ତି।" ଏହିପରି ଦୂତମାନେ ସହ କଥାହେବା ପରେ, ରାଜପୁତ୍ର ଭରତ ତାଙ୍କ ମାମା ବଡ଼ଠାରୁ କହିଲେ, "ହେ ରାଜନ୍, ଦୂତମାନେ ଉତ୍ସାହିତ କରୁଥିବାରୁ ମୁଁ ମୋ ପିତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଯିବି, ଆପଣ ମୋତେ ଯେତେବେଳେ ସ୍ମରଣ କରିବେ, ମୁଁ ପୁଣି ଫେରି ଆସିବି।" ଏପରି ଭରତ କହିବା ପରେ, ତାଙ୍କ ମାମା ରାଜା ସ୍ନେହପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୁଭବାଣୀ କହି, ଭରତଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, "ଯା, ପ୍ରିୟ ପୁତ୍ର, ମୁଁ ଅନୁମତି ଦେଉଛି। କୈକେୟୀ ଏମିତି ଏକ ପୁତ୍ର ପାଇ ଧନ୍ୟ। ମୋ ଶୁଭେଚ୍ଛା ତୁମ ମାତା ଓ ତୁମ ପିତା, ମହାତ୍ମା ଦଶରଥଙ୍କୁ ଦେଉ। ପୁରୋହିତ ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଦେଉ, ଏବଂ ତୁମ ଦୁଇ ଭାଇ, ଶୂର ଧନୁର୍ଧରୀ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ।" ଏହିପରି କହି, ମାମା ଭରତଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ହସ୍ତୀ, ଭଲ କମ୍ବଳ ଓ ଚର୍ମ ଦେଲେ। କେକୟ ରାଜା, କୈକେୟୀଙ୍କ ପୁତ୍ର ଭରତଙ୍କୁ ଦୁଇ ହଜାର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମୁଦ୍ରା ଏବଂ ଶୋଳ ଶତ ଘୋଡ଼ା ଦାନ କଲେ। ଏହିପରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡ଼ାର ମାଲିକ ତୁରନ୍ତ ଭରତଙ୍କୁ ଏହି ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ବିଶ୍ୱାସଯୋଗ୍ୟ ଏବଂ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବନ୍ଧୁମାନେ ଦେଲେ। ତାଙ୍କ ମାମା ଏହିଠି ଏଇରାବତ ଗୋତ୍ରର ଉତ୍ତମ ହସ୍ତୀ, ଇନ୍ଦ୍ର ସମ ମୁଣ୍ଡ ଥିବା, ଦେଖିବାକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିବା ଏବଂ ଶୀଘ୍ର ଚାଲିଥିବା ମୂଳ ଦେଲେ। ଆଉ ଦେଲେ ରାଜପାଳିସରେ ପୋଷିଥିବା ବଘ୍ର ସମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ବଡ଼ ଦାନ୍ତ ଥିବା କୁକୁରମାନେ। ଏଭଳି, ମାମା ଓ ମାମାଘରର ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବିଦାୟ ନେଇ, ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟୀ ଭରତ, ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ସହ ରଥାରୁ ଚଢ଼ି ଆୟୋଧ୍ୟା ପ୍ରତି ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କଲେ।